CHAPTER 2: THE BEAST

AMARA’S POV

Marahan kong iminulat ang aking mga mata nang may kumalabit sa aking braso. Kinuskos ko pa ang aking mga ito para mawala ang antok na nararamdaman.

“Miss gising na, nandito na tayo sa Maynila,” saad ng konduktor. Luminga ako sa paligid at napagtanto kong ako nalang pala ang natitira sa mga pasahero. Agad akong tumayo at humingi ng pasensya, mabuti nalang at mabait si manong sa akin kung hindi ay baka tinapon na niya ako sa papalabas sa may bus.

Mga naglalakihang billboards, walang katapusang hilera ng mga sasakyan–mapa mamahalin man o pampubliko– at higit sa lahat, ang usok na halos kainin na ang buong baga ko.

Medyo naninibago ako sa aking mga nakikita. Ang probinsiya kasi ng Antique ay masyadong tahimik kahit na may parte ito na parang siyudad na rin kagaya ng sa Maynila, sariwa ang hangin at may porsyon na makikita pa rin ang mga bundok at luntiang halaman.

Hindi kagaya dito.

“Maraming salamat po manong,” sabi ko nang tinulungan niya akong maibaba ang mga gamit ko sa terminal.

Bitbit ang aking mga gamit, bumaba ako ng bus. Sinalubong ako ng init, kahit na alas sais palang ng umaga.

“Taxi miss? Saan po tayo?” tanong ng isang taxi driver nang lumapit ako sa puting sasakyan na nakahilera. Tiningnan ko ang dala kong wallet, may limang daan pa naman ako dito siguro ay kasya pa ito. Bibili nalang ako ng sardinas at kanin mamaya, nakakahiya naman kung pati sa pagkain ay iaasa ko pa sa kaibigan ko.

“BGC manong,” sagot kong medyo nag-aalangan pa. Ang sabi kasi ng kaibigan kong si Hershey, doon daw ang sentro ng mga naglalakihang kompanya ng mga makabagong teknolohiya.

Habang nasa loob, hindi ko mapigilang mangamba. Mangamba na baka masayang lang ang paglipat ko dito, but then again I was reminded kung ano ang dahilan na pinili ko ito. Mula sa aking bag, kinuha ko ang folder na naglalaman ng aking kinabukasan. Binuklat ko iyon at pinagmasdan.

Kaya mo ito Amara, laban lang!

Binalik ko ang folder sa bag, mula sa side mirror ng sasakyan tiningnan ko ang aking repleksyon at ngayon ko lang napagtantong sobrang haggard ko na pala mula sa mahabang biyahe! Sinubukan kong ayusin ang sarili ko, the way I look outside made me realise that I was so plain in sight. Lalo na nang makakita ako ng mga babaeng magaganda at sexy na naglalakad sa may daan, it made me think that I am different. Probinsyana look ang dating, which is hindi nababagay.

I tried to look so formal, inayos ko ang suot kong t-shirt at pants. Naglagay din ako ng simpleng pulbo sa mukha at liptint sa labi. I even brushed my hair to look good and presentable.

Okay na siguro to.

Nang masigurong okay na ang lahat, pinakalma ko ang aking sarili sa pamamagitan ng pagtingin-tingin sa paligid. Mula sa magulo at maingay na traffic, napalitan ito ng malinis at maayos na kalsada.

“Malapit na tayo sa BGC miss,” sabi ng driver. Inihanda ko ang aking sarili sa pagbaba ng sasakyan.

Nang makababa at makapagbayad, tuluyan na nga akong nawindang sa tanawing nasa harap. Mga naglalakihang buildings, malinis na kalsada at maraming taong mga naglalakad o hindi kaya ay tumatambay doon, ang nagpukaw sa aking atensyon.

Manghang-mangha talaga ako sa lugar ng BGC!

Hinawakan ko ng mahigpit ang bitbit na maleta at cellphone habang tinitingnan ang address na binigay sa akin ng kaibigan kong si Hershey sa chat. She's my childhood best friend, kaibigan ng pamilya niya ang pamilya namin kaya halos sabay na kaming lumaki. She's one year ahead of me, kasabayan ko sana siya sa pag graduate kaso bumalik ako sa kindergarten dahil sa nangyari dati sa pamilya ko.

Sabi niya kasi malapit lang ang apartment niya dito sa BGC, pero dahil sa mga naglalakihang buildings ay parang maliligaw pa yata ako.

“Nasaan ba kasi ang street 24 na iyon?” inis na bulong ko sa aking sarili habang binabagtas ang daan bitbit ang mga gamit.

Mas lalo pa akong nanliit nang pinagtitinginan ako ng mga taong napaka pormal ang kasuotan. Siguro ay nahahalata nilang galing akong probinsya, pero hindi ko na lang iyon pinansin. Ang mahalaga, mahanap ko na agad ang apartment ni Hershey para makapag-ayos ako dahil ang lagkit na ng katawan ko sa mahabang biyahe.

Nakaramdam ako ng pagod habang naglalakad kaya huminto ako saglit para punasan ang pawis na tumutulo sa aking noo. Habang nagpupunas, hindi sinasadyang napunta ang tingin ko sa gawi ng isang napakalaking digital billboard sa tapat ng isang kulay gray na gusali.

Huminto ako sandali dahil hindi ma-internalize ng isip ko ang aking nakita.

**URGENT HIRING!: JUNIOR SOFTWARE DEVELOPER**

**NEXUS MORGAN INTEL INC.**

Ilang ulit ko pang binukas-sarado ang aking mga mata.

OMG! May hiring ng Software developer! Shet, pagkakataon ko na ito para makapag-apply! Binasa ko pa ang ibang detalye sa ibaba, at ang unang nakatawag ng pansin ko ay ang pangalan ng CEO.

Under the leadership of Laxus Morgan.

Hindi ko alam kung bakit ako biglang kinabahan nang mabasa ko ang pangalan ng CEO. Laxus Morgan, pangalan palang tunog panganib at makapangyarihan na.

Ito ang pangarap kong posisyon at trabaho, hindi ko alam kung bakit pero may kung anong nagtulak sa akin na i-save ang address ng building na iyon.

Sabi ko pa sa sarili, pagkatapos kong mailapag at ayusin ang mga gamit sa apartment ni Hershey at makapagbihis ng mas maayos na damit, iyon ang unang kompanya na pupuntahan ko.

Ito na yun, ito na ang makakapagpabago ng buhay ko.

Titig na titig ako sa digital billboard nang biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa. Muntik pa nga akong mapasigaw dahil sa gulat.

Hershey calling...

Agad kong sinagot nang makita kung sino ang tumawag.

“Hello bes?”

“Hoy babaita ka, nasaan ka na ba? Kanina pa kita hinihintay dito! Huwag mo sabihing diyan mo na balak tumira sa kalsada?”

Natauhan ako. Luminga-linga pa ako sa paligid.

“Ah eh, bes naliligaw na yata ako.”

“Ano?!?” medyo nilayo ko pa ang cellphone sa tainga nang sumigaw siya sa kabilang linya.

Si Hershey talaga kahit kailan napaka OA.

“Pwede mo bang i-describe kung nasaan ka sa BGC? Susunduin kita jan.”

Iginaya ko ang tingin sa harap ng building na ito, tiningnan ko ng maigi kung ano ang pangalan.

“Ah bes, nandito ako sa tapat ng... Nexus Morgan Intel Inc.”

Saglit na katahimikan ang narinig ko sa kabilang linya.

“Bes, nandiyan ka pa ba?” nag-aalalang tanong ko.

“Ah.. ahmm, oo bes. Oh sige na paparating na ako, basta wag kang manatili diyan sa tapat ng building na iyan. Kung maaari, umalis ka na riyan,” may bahid ng pag-aalala ang tono ng kanyang pananalita.

Kumunot naman ang noo ko.

“Bakit bes, ano ba ang meron sa company na ito?” tanong ko habang tinititigan nang maigi ang kabuuan ng building

“Mahirap ipaliwanag, basta umalis ka na riyan!” sabi niya bago pinutol ang linya.