로그인AMARA’S POV:Mula nang meeting na iyon, hindi ko na masyadong nakakausap si Laxus. Naging distant na rin ako sa kanya, dahil magpahanggang ngayon, hindi ma-proseso ng isip ko ang mga kaganapan.At ang pinakamasakit sa lahat? Iyong pwesto ko na dating nakalagay sa loob ng opisina niya, kung saan natatanaw ko ng malinaw ang bawat galaw niya. Mula sa bawat kunot ng kanyang noo hanggang sa paghigop niya ng kape, ay wala na. Mag-iisang linggo na nang pinalipat niya ako ng pwesto. Dito ako nakapwesto, sa pinakadulong bahagi ng isang maliit na cubicle, kung saan naririnig ko bawat bulungan at mga tawang parang insulto sa akin sa tuwing dadaan ako. Pinapamukha talaga niya sa akin na wala akong pinagkaiba sa kanila. Na ang nangyari noon sa BGC ay isang pagkakamali, na “pure business” lang at walang personalan na kasama.Napaka-entitled mo naman kung ganoon, Amara. Malamang ililigtas ka niyan kasi hawak mo ang alas niya.Mabuti nalang talaga at lagi kong kasama si Diana, kaya hindi nila ako
AMARA’S POV: Hindi naman ganoon kahaba ang biyahe papunta sa mismong place ng meeting, as a matter of fact, it took us for about fifteen minutes to get there. Pagkababa namin, sinalubong kami ng napakaraming lalaking nakasuot ng black and white tuxedo. They even bowed in front of us, especially kay Laxus. “Boss, Mr. Saga is already here,” sabi ng isang lalaking matangkad at chinito. Ang buhok nitong itim na itim ay hanggang leeg ang haba at nakapusod ng malinis. Well, I would described him as charming. Yet, walang makakapantay kay Laxus. Syempre, loyal ako sa crush kong antipatiko. Speaking of the devil, para akong kinuryente at muntik nang mapatalon sa gulat nang bigla niya akong hinapit sa baywang. Napatingin ako sa kanya, and I saw his jaw clenched. “Most of my people are men, I don't like it when they are looking at you like that,” he whispered right in my ear. And honestly? His husky voice and soft growl– whenever his men are staring at us– hits me differently. Para akong tu
AMARA’S POV:“Where are you going?” natigil ang sana ay pag-alis ko sa aking puwesto nang tanungin niya ako. “Mag-aayos ng sarili sir, di ba sabi mo may meeting tayo with the client?” sarkastikong sabi ko. Bitbit ang black shoulder bag na bigay ni Hershey, aalis na sana ako para makapag-retouch. “You are coming with me, but...” tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na para bang iniiscan niya ang buong pagkatao ko. “Not with that faded blazer and coffee stained sleeves,” saad niya bago naglapag ng Black Card sa table ko. “Go to Diana, and tell her to take you to the boutique outside. Pick a dress that doesn't scream, ‘Province Girl.’ You have one hour to prepare.” Dahan-dahan kong kinuha ang card. Medyo napaismid pa ako nang minention ang ‘province girl’ pero hindi ko nalang ito dinamdam, baka pagtalunan na naman namin to. Ang lamig nung card, siguro dahil sa temperature ng opisina o hindi kaya sa temperature ng may-ari? “At Marquez...” pahabol niya bago ako tuluyang makatayo,
AMARA’S POV: “I must say, I am impressed by your skills and abilities, Ms. Marquez,” lihim akong napangisi dahil sa sinabi ni Mr. Morgan. Sino ba naman kasi ang hindi? Kanina lang kung makapag-insulto akala mo siya na ang may-ari ng buong mundo, dagdag pa yung parang diring-diri siya sa resume ko. Pero ngayon, heto siya at parang naiinis, siguro nasapawan ko yung pride niya kaya ganyan siya. Pero, bago pa man ako magpa-party sa apartment ni Hershey mamaya, muling bumalik ang reaksyong lagi niyang suot. Cold stares and dangerous gaze. Tama nga si Hershey, parang binabasa niya ang buong katauhan mo sa titig palang. Yung tipong kahit tahimik, ramdam mo yung mga matatalim niyang aura. “But don't think I will let this pass between us,” dagdag pa niya. Nakaupo ngayon sa harap ng table niya, kaya he stood up and walk towards me. “Don’t you know that it is illegal to enter my private server without my consent? And in my world, it is illegal and a crime. Labag sa company rules iyon, but
AMARA’S POV: “Nakakainis!” nagsisigaw kong sabi dito sa loob ng comfort room. Magti-thirty minutes na, pero hindi pa rin ako lumalabas dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala-wala sa sistema ko ang pagkapahiyang naranasan kanina. Kampante naman ako dito, dahil walang taong pumasok mula pa kanina. Busit siya, BUSIT! Muli kong pinasadahan ng tingin ang sarili mula sa malaking salamin. Namumula ang mukha ko, the outrage is still there. How dare he mock and insult me in front of many people? Wala ba siyang puso? Nilagay ko ang hawak na resume sa may gilid ng sink saka ko binuksan ang gripo at naghilamos para kahit papaano, maibsan ang init ng ulo ko. Pero hindi iyon sapat. Kapag talaga nagkita kami ulit, ipapatikhim ko talaga sa kanya ang alindog–este ang galit ng isang Marquez. Makikita niya talaga. Muling nadako ang aking tingin sa dalang white folder. Sa inis, kinuha ko ang laman niyon saka diniinang pinunasan ng dry tissue pero mas lalo lang nagkalat ang marka doon. Aba!
AMARA’S POV:“Bes, sigurado ka na ba talaga sa desisyon mong iyan?” seryosong sabi ni Hershey habang tinutulungan ako sa pag-aayos ng mga gamit ko.Tumango ako.“Alam mo bang base sa nahagilap kong impormasyon, masyadong toxic ang company na iyan?”Binaba ko ang hawak na puting blouse na susuotin ko mamaya, naintriga tuloy ako dahil sa sinabi niya.“Toxic? Bakit? Dahil ba sa dami ng trabaho?” takang tanong ko.“Hindi lang trabaho bes, ang balita ko halos araw-araw daw may tinatanggal na mga tech developers ang CEO niyan. Marami rin akong kakilala riyan na natanggal, at ang sabi nila pang military daw ang higpit ni Laxus Morgan. Isang mali mo lang, o kahit may lumabas na isang line of code na hindi dapat... Out ka na agad. At ang masama parang na black bail sila sa buong BGC. Wala ng gustong tumanggap sa kanila after nila matanggal.”Napatigil ako sa paglalagay ng mga damit sa may cabinet at tiningnan siya.“Black bail? Bakit?” naguguluhan kong tanong.“Iyon ang hindi nila masagot-sago







