PROLOGUE: DON'T CROSS

LAXUS’S POV:

"Please po, maawa po kayo. May pamilya pa po akong binubuhay!"

Halos mabingi ako sa ingay at pagmamakaawa ng lalaking nakaluhod sa paanan ni Liander. Duguan na ito at puro pasa na nang makita ko. Ngunit wala akong naramdamang kahit anong awa.

Hinubad ko ang suot na coat at nilapag sa may couch at tipid na tumango kay Unique Wilson, my sotto capo. He handed me my favorite gun. It was a calibre .32 ACP also known as Welrod gun, this boy may be small but it can bury your soul alive. Its silencer is built-in kaya ito ang pinaka paborito ko sa lahat.

Aw

Kinuha ko ang baril mula sa kanya at ni-tuck in sa likod ng pantalon ko, lumapit ako sa dining area kung nasaan ang lalaki saka paulit-ulit siyang sinuntok. Walang ibang maririnig sa apat na sulok kundi ang paulit-ulit niyang pagmamakaawa. Every punch is like a music in my ears.

There is nothing left but pure outrage.

How can they do this to her? Ako lang dapat ang pwedeng humawak sa kanya!

Lahat ng galit ko ay nilabas ko sa walanghiyang lalaki, yet this is not enough to take the revenge to those who hurt my woman. I'll do everything for her, even if it costs' someone else's life.

Gusto kong iparamdam sa kanya ang sakit na naramdaman ko nang mga oras na nangyari iyon. Kaya nang masiguro kong durog na ang mukha ng lalaki ay tumigil ako. Tumayo ako at tumalikod sa kanya.

"Bibilang ako ng hanggang sampu, para makaalis ka sa lugar na ito."

"Isa... Dalawa... Tatlo..." Rinig kong humahangos na bumangon ang lalaki nang nag-umpisa akong nagbilang.

"M-Maraming S-Salamat, B-boss!" Dali-dali siyang tumakbo na parang kakataying hayop. Unique handed me a clean towel to wipe off the blood in my hands. Habang nahihirapang kumilos ang lalaki, kinuha ko ang baril na naka tuck in sa likod ng pantalon ko at pinunasan iyon gamit din ang panyong pinunas ko sa aking mga kamay kanina.

"You're gonna let him go, just like that?" Hindi makapaniwala si Liander Zamora, ang aking consigliere, sa nasaksihan at dinuduro-duro pa ang nasabing nilalang.

Hindi ako sumagot. Inilabas ko ang Welrod mula sa likod ng pantalon ko at tinutok mismo sa ulo ng papalayong lalaki. Bago pa man niya mahawakan ang doorknob, isang mahina ngunit matinis na *thud* ang narinig. Sumabog ang bungo niya, kasabay ng pagtalsik ng dugo sa puting pinto.

"Nice boss! Akala ko tuluyan ka ng lumambot," natatawang saad niya.

A smirk form on my lips, “My soft side is only for my wife.”

"Grabe talaga ang nagagawa ng Pag-ibig. Tsk!" Iling-iling siyang lumapit sa bangkay ng lalaki.

"Clean this mess up, I'll see you all later. I have some things in mind to do,” I said then left.

Dala ang remote control ng kotse, lumabas ako sa condo building na pagmamay-ari ko rin mismo.

Habang naglalakad ako patungo sa parking lot, naramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone sa bulsa ko. The moment I saw the caller’s ID, the darkness in my chest instantly melted away.

Napalitan iyon ng pag-alala.

"Daddy?"

Her sweet angelic voice filled my fear. Napahinto ako sa paglalakad, isang tipid na ngiti ang sumilay sa aking labi.

"Yes wife? Did they do something to you again? Tell me," malumanay kong tanong, kahit na may kaunting pag-alala sa aking dibdib.

"No po, I am just... feeling weird lately. Can you buy apples please? Yung maasim ha, I really want one right now.”

Napakunot ang noo ko, Apples? "I am on my way now wife."

“Yehey! Thank you, my hubby, anyway my friends are here now. Bye love, see you later!" And she hangout.

I can't help but to smile whenever her childish side turns on. Whatever she wanted, she would get. Little did she know, I’d kill a thousand more man just to make sure she's safe enough to crave those apples.

Pinaandar ko na ang makina ng sasakyan. I would protect this happiness at all costs. Hinding-hindi ko hahayaang may kumuha sa kanya sa akin.

But in the world I rule, I should have known that forever is a luxury that I could never truly afford.