PROLOGUE: DON'T CROSS

LAXUS’S POV:

"Please po, maawa po kayo. May pamilya pa po akong binubuhay." Papasok palang ako sa condo nang makita ko si Reigan na may hawak na baril. At sa paanan niya ay may isang lalaking nakaluhod at nakataas ang mga kamay, duguan na ito at puro pasa na nang makita ko.

I took my work suit off and put it on the couch. Unique, my Secretary, handed me my favorite gun. It was a calibre .32 ACP also known as Welrod gun, this boy may be small but it can bury your soul alive. Its silencer is built-in kaya ito ang pinaka paborito ko sa lahat.

Kinuha ko ang baril mula sa kanya at ni-tuck in sa likod ng pantalon ko, lumapit ako sa dining area kung nasaan ang lalaki saka paulit-ulit siyang sinuntok. Walang ibang maririnig sa apat na sulok kundi ang paulit-ulit niyang pagmamakaawa.

There is nothing left but pure outrage.

How can they do this to her? Ako lang dapat ang pwedeng humawak sa kanya!

Lahat ng galit ko ay nilabas ko sa walanghiyang lalaki, yet this is not enough to take the revenge to those who hurt my woman. I'll do everything for her, even if it costs' someone else's life.

Gusto kong iparamdam sa kanya ang sakit na naramdaman ko nang mga oras na nangyari iyon. Kaya nang masiguro kong durog na ang mukha ng lalaki ay tumigil ako. Tumayo ako at tumalikod sa kanya.

"Bibilang ako ng hanggang sampu, para makaalis ka sa lugar na ito."

"Isa... Dalawa... Tatlo..." Rinig kong humahangos na bumangon ang lalaki nang nag-umpisa akong nagbilang.

"M-Maraming S-Salamat, B-boss!" Dali-dali siyang tumakbo na parang kakataying hayop. Unique handed me a clean towel to wipe off the blood in my hands. Habang nahihirapang kumilos ang lalaki, kinuha ko ang baril na naka tuck in sa likod ng pantalon ko at pinunasan iyon gamit din ang panyong pinunas ko sa aking mga kamay kanina.

"You're gonna let him go, just like that?" Hindi makapaniwala si Reigan sa nasaksihan at dinuduro-duro pa ang nasabing nilalang.

"Nope, just watch." I point the gun right towards the man's head, at bago pa man niya tuluyang mabuksan ang pinto ay sumabog na ang bungo niya.

"Nice insan! Kakaiba ka talaga," Reigan said in amazement.

A smirk form on my lips.

"Grabe talaga ang nagagawa ng Pag-ibig. Tsk!" Lumapit siya sa lalaking nakahandusay sa sahig, nakakakalat na ang dugo nito sa sahig kaya inutusan ko silang linisin na ang kalat bago pa may makakita sa amin.

"Clean this mess up, I'll see you all later I have some things in mind to do." I said then left.

AUTHOR’S POV:

Dala ang remote control ng kotse, lumabas si Laxus sa condo building na pagmamay-ari niya rin mismo.

Habang naglalakad siya palabas ay nilalaro-laro pa niya ito sa kanyang kaliwang kamay, natigil lamang ito nang ay tumawag sa kanyang cellphone, kinuha niya ito sa kanyang bulsa and his anger seems to fade that quickly when he saw who the caller is.

Napalitan iyon ng pag-alala.

"Daddy?" His wife's sweet voice, his expression changed. Hearing her voice makes him calm.

"Yes wife? Did they do something to you again? Tell me," ani niya sa malumanay na boses pero hindi matago ang pag-aalala.

"No po, I am just a feeling weird lately. Can you buy apples please?"

"I am on my way now wife."

"Yeyey! Thank you, my hubby, anyway my friends are here now. Bye love, see you later!" And she hangout.

He can't help but to smile whenever her childish side turns on.

Binalik na niya ang cellphone sa bulsa at nagpatuloy na sa paglalakad palabas ng building, he presses the button on his remote control when he saw his car park outside. Pumasok agad siya sa kotse at pinaandar ang makina nito, pagkatapos ay umalis na para bilhin ang mga gusto ng asawa.