The Only Woman of the Cold Billionaire Mafia Prince

**MIRA**

Dala-dala ko ang anniversary cake na binili ko para sa unang anibersaryo namin ni Vaughn bilang magkasintahan habang tahimik kong binabagtas ang main hallway ng Crossban Hospital. Papunta ako sa opisina ng boyfriend ko dahil gusto ko siyang sorpresahin. Masaya ako sa mga sandaling iyon dahil, sa wakas, umabot kami ng isang taon, kahit pa sikreto lamang ang aming relasyon. Maituturing itong bawal na relasyon dahil tutol ang mga magulang ko sa kanya, lalo na sa pamilyang kinabibilangan niya.

Matagal nang magkaaway ang Adore at Crossban. Hindi pa man ako ipinapanganak ay may alitan na ang mga pamilya namin. Ngunit hindi ko iyon pinansin dahil naniniwala akong wala naman kaming kinalaman sa pinagmulan ng galit nila sa isa’t isa. The family feud started with an old unrequited love story between Don Macontish Crossban—ang lolo ni Vaughn—at ang lola ko. At iyon ang naging ugat ng matinding hidwaan ng aming mga pamilya.

Pagdating ko sa harap ng opisina niya, marahan kong binuksan ang pinto at sumilip sa loob. May narinig akong dalawang tinig na nag-uusap. Nakilala ko agad ang isa, si Dr. Saint Cameron, ang long-time boyfriend ng nakatatandang kapatid ni Vaughn na si Grace.

“Mukhang seryoso ka na sa relasyon, Vaughn. Masayang-masaya ako na malaman na, sa wakas, nakita mo na rin ang the one mo,” ani Saint.

Napatigil ako at pinigilan ang sarili na makagawa ng kahit anong ingay.

Nagtatanghalian sila. Rinig ko ang tunog ng kubyertos na tumatama sa plato, kasabay ng mahinang musikang tumutugtog sa background. Ayaw kong gambalain ang seryoso nilang usapan kaya nanatili ako sa kinatatayuan ko. Bukod doon, curious din ako sa magiging sagot ng boyfriend ko.

“The one?” baritonong tanong ni Vaughn. Sandali siyang natahimik bago muling nagsalita.

“I didn’t treat her as the one, Saint.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“I’ve used many women for my schemes, but none of them ever held my attention beyond that. I find women boring. Ano bang maiaalok nila sa buhay ko? Sex? That’s not something I’m interested in,” diretsahan, malamig at walang emosyon niyang sabi.

“Then why are you messing with her?” tanong ni Saint.

“To shut down that ridiculous rumor that I’m gay. At para tigilan na ako ni Grandpa sa pagrereto ng mga anak ng kung sinu-sinong mayayamang pamilya na wala namang maiaalok sa akin. Wala nang ibang dahilan. Like the others… she’s nothing special. Mira is just average. I don’t have feelings for her. Not even a little.”

Parang may humawak sa puso ko at mariing piniga iyon.

So I’m just a cover girl? How nice.

“But Grace told me you’re going to propose to her later,” giit pa ni Saint.

“Yes. For convenience,” matabang niyang sagot. “She’s easy to manipulate. At nage-enjoy akong paglaruan siya.”

Narinig ko pa ang mahina niyang tawa, puno ng panghahamak.

Hindi ko na alam ang mararamdaman ko. Namanhid ang buong katawan ko habang sunod-sunod ang pagbagsak ng mga luha ko.

It hurts. It hurts so damn much.

“Loko ka talaga. Akala ko seryoso ka na sa kanya,” saad ni Saint, hindi makapaniwala.

“That will never happen, Saint. Walang babaeng makakapagpaibig sa akin. As in wala.”

Iyon ang huling narinig ko bago ako tuluyang umalis.

Isang taon.

Isang taon niya akong pinaasa kahit wala pala siyang nararamdaman para sa akin.

Nasa labas na ako ng ospital nang tumawag siya. Ilang beses akong napabuga ng hangin at pinilit pakalmahin ang sarili. Pinunasan ko ang mga luha ko at sinagot ang tawag.

“Hello, babe? Where are you? May inihanda akong dinner for us sa Missouri Hotel. I am expecting you to come.”

Napahigpit ang kapit ko sa tali ng anniversary cake.

“Y-Yeah… I’m coming. It’s our first anniversary. Siyempre darating ako,” tugon ko, pilit pinasasaya ang boses.

“Okay. Don’t be late.”

Pagkababa niya ng tawag, napatitig ako sa screen ng phone ko.

“You’re going to propose to me? Is that your plan, Vaughn? To marry me just to use me as your cover girl?” bulong ko. “Fine. Papayag ako sa wedding proposal mo. Pero hindi kita sisiputin sa araw ng kasal natin.”

★★★

**VAUGHN**

One Month Later, Wedding Day...

“Boss, three hours na po tayong naghihintay dito. Sigurado po ba kayong darating siya?” tanong ni Rio, steady ang boses pero ramdam ko ang pag-aalinlangan.

Napasilip ako sa suot kong relo. Every second was expensive, and I just wasted one hundred eighty minutes of it waiting for a woman who clearly had no intention of showing up.

“I don’t wait,” malamig kong sagot. “I allow people the privilege of not disappointing me.”

Pero malinaw ang katotohanan na, I was waiting for her.

Biglang nag-vibrate ang phone ko. Si Grace.

“Hello, Vaughn? Nariyan na ba si Mira?” diretso niyang tanong pagkasagot ko.

“Wala,” maikli kong tugon.

Tahimik siya sandali bago muling nagsalita. “Mukhang totoo nga ang nakita ko. Akala ko edited lang.”

Napakuyom ang panga ko. “What are you talking about, Grace?”

“Open your I*******m. Search Vogue Macabre, and then try to check his latest post. Nandoon si Mira.”

Hindi na ako nagpaalam nang maayos. Binaba ko ang tawag at agad kong binuksan ang account ko. Isang search lang, lumitaw agad ang pangalan niya. Vogue Macabre. That spoiled, reckless underdog na kilala lang dahil sa apelyido niya.

At doon ko nakita ang mga litratong hindi ko kailanman inasahang makikita sa araw ng kasal namin.

Magkatabi sila. Nakapatong ang kamay ni Mira sa dibdib ni Vogue, habang nakayuko si Vogue at halos dumampi ang labi nito sa sentido ni Mira.

Mira is in a relationship with Vogue for one month.

One month? Huh.

Ilang segundo akong nakatitig sa screen habang unti-unting umiinit ang dugo ko. So... while I was overseeing the wedding venue, planning a discreet ceremony away from the media, and handling the legal transfers and prenup clauses, she was already in another man’s bed.

She cheated on me for a month.

Mas humigpit ang hawak ko sa cellphone. Hindi ako sanay sa ganitong pakiramdam. Ang init sa dibdib at ang bigat sa lalamunan. Hindi ito selos. I don’t get jealous. Never.

“She chose him?” bulong ko sa mababa at kontroladong galit. “She chose a nobody.”

“Tch. Stupid girl,” mahinahon kong sambit. “She chose someone na wala pang napatunayan. A playboy living off family scraps. She traded a billionaire surgeon who built empires for a spoiled brat with a last name.”

Hindi niya alam kung sino ang binangga niya.

Agad kong tinawagan si Fabio.

“Fabio.”

“Yes, boss.”

“Call Rodriguez. I want all my shares pulled out from Adore Company. Liquidate everything. Today.”

Sandaling katahimikan bago siya sumagot. “All of it, sir?”

“All of it,” mariin kong ulit. “And listen carefully. Contact our partner banks. Freeze negotiations. Any investor na nagpaplanong pumasok sa kompanya nila, block them. Offer them better terms under Crossban Business Holdings. If they refuse, remind them who controls this city.”

Walang investor ang maglalakas-loob na kalabanin ako. Kung hindi sila susunod sa gusto ko, hindi sila makakapag-invest sa siyudad na ito.

“I want Adore Company suffocated,” dugtong ko pa. “Cut off their funding lines. Delay their supply chains. Pull our logistics support. I want their stocks crashing before the week ends.”

“Yes, boss. Masusunod.”

Binaba ko ang tawag bago lumapit sa pari.

“The wedding is cancelled,” matigas kong sabi, at hindi na nagbigay ng anumang paliwanag. Tumango lamang siya bilang tugon.

Sayang lang preparations na ginawa ko. Sinayang niya lang ang lahat ng effort ko.