Chapter 4

Nagpakawala ng isang malalim na buntonghininga si Evie, isang hiningang hindi niya namalayang pinipigil pala niya. Naramdaman niyang gumaan ang pakiramdam niya kahit may panibagong kaba na agad pumalit. She had just agreed to work for a man na parang embodiment ng power and control, at hindi niya alam kung saan siya dadalhin ng desisyong ‘yon.

“Mabuti kung ganon,” sabi niya, pilit sounding confident. “Kailan mo ako gusto magsimula?”

“Ngayon mismo,” mabilis na sagot ni Russell. Katulad ng dati, firm at walang bahid ng pag-aalinlangan ang boses nito. “Amora is waiting for you.”

Napakunot ang noo ni Evie. “Ngayon agad? As in?”

Tumaas ang kilay ng lalaki. “Do you have a pressing engagement?”

Sinamaan niya ito ng tingin, pero tila wala lang kay Russell at bahagyang ngumisi pa, obviously entertained sa inis niya.

“Sige, ngayon na ako magsisimula,” mutter niya. “Pero hindi ibig sabihin non ay ikaw ang masusunod sa lahat ng bagay. Hangga’t hindi pa fully recovered ang kapatid ko kailangan ko pa rin siya asikasuhin.”

May bahagyang kurba sa labi nito. “I know that. Hindi ko nakakalimutan.”

Pero hindi kumbinsido si Evie. She turned around with a sigh, ramdam ang mata nito sa likod niya habang naglalakad siya palayo. Bago siya tuluyang lumabas ng opisina, muli siyang humarap.

“One more thing,” dagdag niya kahit kumakabog ang dibdib. “I’ll be honest with Amora. Hindi ako magsisinungaling sa kanya. Hindi ako ang mommy niya ay kailangan niya iyon tanggapin. I won’t make promises I can’t keep.”

Tumango si Russell. “Fair enough. But you’ll protect her. Her well-being comes first.”

Tumango rin si Evie. “Iyon gagawin ko.”

Pinindot ni Russell ang isang button sa mesa, at ilang segundo lang ay muling lumitaw si Bruce, alerto’t nakabantay.

“Take her to Amora,” utos ni Russell. “She will starts now.”

Tahimik na sumunod si Bruce, sinamahan si Evie sa hallway. Maayos ang posture ni Evie, pero sa loob-loob niya, gulo-gulo ang iniisip niya. She still couldn’t believe na nanny na siya. Bakit nga ba siya andito?

Pagdating nila sa kwarto ni Amora, binuksan ni Bruce ang pinto at tinapik ang balikat niya, hudyat na pumasok na siya. Huminga siya nang malalim, pinilit lakasan ang loob, at pumasok sa loob.

Pagkakita sa kanya ng bata, parang lumiwanag ang buong kwarto.

“Mommy!”

Nabigla si Evie sa sigaw ni Amora, pero agad siyang yumuko para salubungin ang bata na mabilis na yumakap sa kanya.

“Are you staying? Makakasama na ba kita?” tanong nito, puno ng pag-asang nakasulat sa mukha nito.

Napalingon siya kay Bruce, na nanatili sa may pintuan, tahimik pero alerto. Pero yung yakap ni Amora, yung init at trust ng bata, somehow melted something inside her.

“Yes,” sagot ni Evie, habang tinititigan ang maliwanag na mga mata ng bata. “Makikita mo na ako parati dito. Magkakasama na tayo araw-araw.”

Lalong gumanda ang ngiti ng bata. “Yay! Can we play now?”

“Oo naman,” sagot ni Evie, ramdam ang halo ng warmth at kaba. Umalis si Bruce at naiwan siyang mag-isa sa mundo ng bata.

Habang nililibang ni Evie si Amora, biglang bumukas ang pinto at dumating si Russell. Agad siyang nanigas. Iba pa rin talaga ang aura ng lalaki kahit hindi ito nagsasalita.

“How are you doing?” tanong ni Russell, mas warm ang tono ngayon, parang ibang tao kumpara sa lalaking kausap niya kanina.

“I’m showing Mommy Evie my drawings!” masiglang sagot ng bata, proud na proud.

Tumama ang tingin ni Russell kay Evie, at ramdam niya ang scrutiny nito.

“Dad, look!” sigaw ni Amora habang dinadala ang mga drawing kay Russell.

Lumuhod si Russell, maayos na tinitingnan ang gawa ng anak. May bahagyang ngiti sa labi nito, at sa sobrang rare nun, parang nabunutan ng tinik si Evie.

“That’s amazing,” sabi nito, at nakita niyang kumislap ang mga mata ng bata sa tuwa.

Habang pinagmamasdan niya ang dalawa, may kung anong pumukaw kay Evie. Russell was terrifying, yes. But also… loving. That contrast shook her a bit.

“Evie,” tawag ni Russell, pabalik sa reality. “Stay a little longer. May kailangan tayong pag-usapan.”

Parang may nahulog sa sikmura niya sa narinig. Pero tumango siya, pinilit maging composed

Ipinakita ni Russell ang daan pabalik sa opisina. Tahimik na sumunod si Evie, habang si Amora ay nakatitig lang sa kanila, curious pero nakatutok pa rin sa drawings niya.

Pagdating sa opisina, tumayo si Russell sa harap ng desk at tumitig sa kanya.

“I trust everything is going well so far?”

Tumango siya. “Mabait na bata ang anak mo. Hindi siya mahirap pakisamahan. She’s so creative and sweet. Wala kang dapat ipag-alala sa kanya.”

“Good. I want her to feel safe and comfortable with you,” sabi ni Russell, seryoso ang boses.

“Iyon naman ang trabaho ko, hindi ba?” sagot niya.

Tinitigan siya ni Russell, tila may sinisilip sa likod ng mga salita niya. “I’m not just looking for a nanny. I need someone who can protect her. Someone who’ll stay. My world is dangerous, Evie. I want you to understand the weight of what you’re stepping into.”

Napalunok si Evie. Hindi niya alam kung bakit siya pumayag. “Dangerous? Ano... Ano bang... trabaho mo?” tanong niya, halos pabulong. “Bakit may mga baril kayo? Bakit… marami kang mga tauhan?”

“I think you already know,” mahina ring sagot ni Russell.

Nag-init ang batok niya. May idea na siya sa isip niya, pero ayaw niya iyon tanggapin.

“Naiintindihan ko. Hindi ka naman... siguro gagawa ng bagay na ikapapahamak ng anak mo,” sagot niya. “Pero katulad ng gusto mo, aalagaan ko siya ng ayos. Hangga’t hindi ka bumabali sa kasunduan natin, gagawin ko rin ang lahat para hindi maramdaman ng anak mo na may kulang sa kanya.”

He nodded, a flicker of approval crossing his features. “And if you ever feel unsure, I expect you to communicate. I don’t want you to feel trapped. Gusto kong maging transparent tayo pareho pagdating sa bata. Kung may problema ay sabihin mo agad.”

May kakaibang comfort sa narinig niya. “Kung ganon ay mas lalong hindi magiging mahirap ang trabaho.”

Lumapit si Russell, at ang mga tingin nito halos hindi niya kayanin.

“You’re stepping into my world now, Evie. I demand commitment. And in return, I’ll support you and your sister.”

Bumigat ang balikat niya. Ramdam niya ang bigat ng lahat. “I understand the stakes.”

Matagal siyang tinitigan ni Russell bago ito bahagyang ngumiti at lumayo. “Good. Then let’s make this work... for Amora.”

—

Tahimik na nanood si Russell mula sa opisina, just across the hallway. Sa likod ng glass door ay tanaw niya si Evie na nakaluhod sa sahig at napapalibutan ng mga krayola at papel, habang seryosong nakikiayon sa imaginary world na nililikha ni Amora.

Ang anak niyang matigas ang ulo ay biglang naging mas kalmado. Naging nas masiyahin. At dahil doon, tila gumaan ang dibdib ni Russell.

Hindi kinunsinti ni Evie ang bata, pero hinayaan niyang magsalita ito, magkwento ng kahit anong naiisip at nagpakita siya ng totoong interest. Hindi tuloy mapigilan na humanga ni Russell kung paano i-handle ni Evie ang lahat. Napakagaling ni Evie sa ginagawa. Walang ibang nakakapag-hold ng attention ni Amora nang gano’n katagal. Ngayon lang.

But he couldn’t afford to let his guard down. Not yet. Evie was here under his terms... mostly, anyway, and he needed to know that she would hold up her end.

Kinabukasan, nang bumaba s Russell sa kusina ay naroon na agad si Evie. Bahagyang nagulat siya dahil maaga pa iyon. Pero hindi siya nagrereklamo dahil walang mapagsidlan ng tuwa ang anak niya. Mukhang katatapos lang din pakainin ni Evie si Amora.

“Good morning, daddy!” masiglang bati ng bata habang palabas na ng kusina, hawak ang kamay ni Evie.

Evie smiled lightly and nodded at him. “Good morning,” bati ni Evie kay Russell.

“Good morning,” bati ni Russell sa dalawa pabalik. “What do you plan to do today, darling?”

“Mommy Evie will teach me how to cook and bake!”

Muling bumaling si Russell kay Evie. He didn’t expect her na marunong pala ito magluto. Bata pa lang si Amora ay nakitaan na ito ni Russell ng galing. Pero hindi naman niya masamahan ang anak dahil iyon ang bagay kung saan siya mahina.

“That’s amazing. Enjoy cooking and baking, darling. Huwag magpagod.” Hinalikan ni Russell ang anak sa tuktok ng ulo, bago tuluyang pumasok ng kusina.

“Any issues with Evie?” mahinang tanong niya kay Bruce. “Wala ba siyang ginagawang kahinahinala?”

Umiling si Bruce. “Wala, boss. Magkasundo nga sila ni Amora sa lahat ng bagay.”

Tumango si Russell kahit alam na niya ang sagot. “Get the car ready. I have a transaction to finish, and the payment will be in blood.”