TRES

NATAGPUAN na lang niya ang sarili na nakatunganga sa harap ng malawak na dalampasigan. Dito siya dinala ni Senyorito Gabriel pagkatapos siyang gambalain at gisingin nito sa kalagitnaan ng mahimbing niyang tulog kanina.

Bakit dito? Ano 'to? Honeymoon?

Malakas niyang sinampal ang magkabilang pisngi nang mapagtanto niya ang iniisip. Ano ba Lira! Tama na ang kalokohan!

"Lira?"

Mabilis siyang lumingon nang marinig ang boses nito. Nasa di kalayuan ito at may kausap na isang lalaki—sa hula niya ay ang manager ng resort. Sinenyasan siya nito na lumapit, kaya naman nagmadali siyang humabol.

"Bakit po, Senyorito?" mahina niyang tanong habang pinaglalaruan ang mga daliri dahil sa kaba at hiya.

Tumingin ito sa kanya nang diretso, seryoso ang mukha. "There's only one room left, is it okay if we share?"

Agad na nanlaki ang mga mata niya sa gulat, parang tumigil ang mundo niya saglit. Halos mapalunok siya nang mabilis. "M-magtatagal po ba tayo dito?" Agad niyang tanong, sinusubukang umiwas sa tanong.

"Ang tanong ko lang ang sagutin mo. Is it okay if we share?" pag-uulit nito, tila ayaw nitong pag-usapan kung gaano sila tatagal dito. Nakatitig lang ito sa kanya, hinihintay ang desisyon.

Napanguso na lang siya. Parang ayaw naman akong pasagutin ng iba, reklamo niya sa isip. "Opo... okay lang," sagot niya nang mahina at walang magawa.

May sofa naman siguro sa loob, doon na lang ako matutulog. Hindi naman siguro ako papapuntahin nito sa kama nito, pagpapanatag niya sa sarili.

May idinagdag pa itong sinabi sa lalaki, pero hindi na niya narinig dahil parang lumilipad na ang utak niya sa dami ng iniisip at kabang nararamdaman.

"Let's go," utos nito at nagsimula nang maglakad.

Tumango naman siya at walang imik na sumunod dito, habang ang puso niya ay parang sasabog na sa bilis ng pagtibok. Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanila sa loob ng kwartong iyon, pero ramdam niyang simula pa lang ito ng mas malaking pagsubok para sa kanya.

Isang suite ang nai-book nito, kaya kahit kinakabahan siya sa maaring mangyari, hindi pa rin niya maiwasang mamangha sa ganda at lawak ng kwarto. Subalit agad ding natuon ang pansin niya sa kama — malaki ito, queen size bed, kasya siguro ang buong pamilya niya kung sakali. Pero kahit gaano pa ito kalaki at komportable, alam niyang bawal siyang humiga roon. Nandito siya para magsilbi, hindi para magpasarap sa buhay. Tama, trabaho lang ito. Walang halong iba, pampalakas niya ng loob sa sarili.

Naglakad siya patungo sa sofa na mukhang pwedeng gawing higaan at umupo doon. Ang sumunod na pumasok sa isip niya ay ang damit na susuotin. Ano ba naman ‘to, malay ko bang sa resort pala niya ako dadalhin? Akala ko naman sa mga gilid-gilid lang kami pupunta, reklamo niya sa sarili habang hinahaplos ang tela ng sofa.

Maya-maya pa, lumabas ang binata mula sa banyo habang pinupunasan ang mga kamay ng maliit na tuwalya. Napadaan ang tingin nito sa malaking kama bago tuluyang ibaling ang paningin sa kanya.

"We can share the bed—"

"HINDI!"

Mabilis at malakas ang naging sagot niya, na ikinagulat rin niya. Agad siyang umayos ng upo at nagpaliwanag nang mabilisan, takot na baka maiba ang intindi nito.

"Ibig kung sabihin senyorito.... okay na ako sa sofa, and it's not appropriate to sleep beside you!" mariin niyang paliwanag habang nakayuko, ramdam na naman ang init ng pisngi.

Humalukipkip ito at deretsong tumitig sa kanya, tila ba hindi naintindihan o hindi tinatanggap ang rason niya.

"And why is that?"

Ilang beses siyang napakurap sa tanong nito. Napamaang siya habang nakatingin dito. Bakit? Tinanong pa talaga? Hindi ba obvious?

Napabuntong-hininga siya at bahagyang tumaas ang tono ng boses sa gulat at inis. "Bakit po? Eh kasi... lalaki kayo, babae ako! At saka amo ko kayo! Hindi ba't mali 'yon? Nakakahiya! Ano na lang ang iisipin ng iba kung sakaling malaman nila?"

Nakita niyang dahan-dahang gumuhit ang isang mapang-asar na ngiti sa mga labi nito habang nakikinig sa kanya, parang lalo lang itong natutuwa sa reaksyon niya.

"They wouldn't know, unless you tell them," mahinang sagot nito na parang walang bigat, na nagpatigil sa kanya at nagpa blanko ng utak niya. Nakatingin lang siya rito, hindi makapaniwala at hindi alam kung ano ang isasagot—Bigla naman itong tumawa ng makita ang reaksyon niya.

"I'm just kidding, you can sleep here. Ako na lang sa sofa," pahayag nito sabay talikod at akmang maglalakad na papunta roon.

Agad naman niya itong pinigilan at tumayo, mabilis na umiling. "Hindi na po! Siguradong hindi kayo makakatulog nang maigi at komportable kung doon lang kayo sa sofa. Kayo ang amo ko, dapat kayo ang nasa maayos na higaan."

Huminto ito at lumingon ulit sa kanya, seryoso na naman ang mukha at nawala ang tawa kanina.

"Just sleep there," mariing utos nito, saka dahan-dahang humakbang palapit. "At hindi rin ako makakatulog nang mahimbing kung alam kong nasa sofa ka, masikip at hindi ka mapapanatag. Mas gugustuhin ko pang ako ang magtiis kaysa makita kang ganoon."

Nanlaki ang mga mata niya sa narinig. Nakatayo lang siya roon, parang naestatwa at hindi makagalaw. Ang simpleng sinabi nito ay tumagos diretso sa puso niya, dahilan para lalong bumilis ang tibok nito at uminit ang kanyang mukha.

Bakit ba kasi ganoon siya magsalita? tanong niya sa sarili habang umiiwas ng tingin, pilit na tinatago ang namumulang pisngi.

"Pero... Senyorito naman..." nauutal na niyang sabi, sinusubukan pa ring tumutol kahit na parang wala na rin siyang laban.

"Stop being stubborn, just do what I said."

Matapos 'yon, agad itong naglakad papuntang sofa. Nanghihina naman siyang napaupo sa gilid ng kama habang matiim itong tinitigan.

Nakaupo ito habang may tinitipa sa laptop, Hindi man lang ito tumitingin sa keyboard—tila ba buong letra ay kapang-kapa nito. Napabuntong hininga nalang siya at tumayo bago nag lakad papunta dito.

Napaangat naman ito ng tingin dahil tumigil siya sa harap nito, binaba nito ang suot na glasses bago nag tanong sa kanya.

"Why? You need anything?"

Hindi siya sumagot at pumwesto na lang sa likod nito, nag tataka man hindi naman ito umangal. Nilagay niya ang dalawang kamay sa balikat nito at dahan-dahang itong minasahe—agad ding lumabas ang mahina nitong ungol na tila ba nasiyahan sa ginawa niya.

"Fck, my shoulder hurts so much," daing nito habang bahagyang tinatagilid ang ulo.

Itinikom niya lang ang bibig at nag focus sa pag masahe dito, ilang minuto ang tinagal non—bago lumabas ang mahina nitong tawa na nagpakiliti sa puson niya.

"Thank you, that—... that helps a lot."

Ngumiti siya dito. "Wala po ’yon."

Naglakad siya pabalik sa sofa at nagdesisyon na doon na lang ito hintayin hanggang matapos ito sa pagtatrabaho. Hindi naman kasi pwedeng matulog siya habang gising pa rin ang amo niya.

Umupo siya nang maayos sa sofa at matiim itong tinitigan.

"Stop staring, I can't focus."

Mabilis siyang napakurap-kurap sa sinabi nito.

"Uh... kasi naiinip lang po ako, Senyorito," dahilan niya.

Agad naman nitong itinigil ang ginagawa at tinignan siya na parang nang-aasar.

"So, staring at me makes you entertained?"

"HINDI A, a-ano lang kasi, umm ano-"

Tumawa ito nang bahagya bago tumayo mula sa sofa, na ikinabigla niya.

Kinuha nito ang cellphone sa bulsa at agad na inabot sa kanya, na lalo pang ikinagulat niya.

"Use it. It's better than staring at me like I'm a piece of art."

Kinindatan siya nito, na halos ikapula ng buong mukha niya. Oh, lupa, lamunin mo na ako.

Kagat labi niyang binuksan ang cellphone nito at ang mas ikinagulat niyang makita na wala manlang itong password. Nag kibit balikat nalang siya at nag hanap ng games sa phone nito—at ang galing kasi wala siyang ibang nakita kundi puro games, para bang ginawa ang cellphone niya para lang dito.

Pinindot niya ang brain puzzle game para naman ma-engage nang kaunti ang isip niya.

Nakita iyon ng binata, at napangiti na lang ito nang mapansin kung gaano siya ka-focus sa nilalaro.

"Wala ba kayong pasok ngayong linggo?" tanong ng binata, pero hindi pa rin nawawala ang atensyon niya sa laro habang sumasagot..

"Summer break na po kasi."

Napatango naman ang lalaki sa sinabi niya at bahagyang natawa, parang hindi man lang naistorbo o nabawasan ang atensyon ng dalaga sa ginagawa nito kahit nag-usap sila.

Agad niyang binaba ang cellphone nang may na-realize. "Hindi ba, Sabi mo may Sasabihin ka sakin senyorito?!"

Napaangat ito ng tingin at ilang segundo iyon nag tagal. Tiniklop nito ang laptop bago binigay ang buong atensyon sa kanya.

"Take a shower first."

"Ha?"

“I mean, I'm sure nanlalagkit ka na,” sagot nito. Napatango naman siya.

“Oo nga eh. Ang problema lang, wala akong dalang damit.” Napabuka naman ang bibig nito sa narinig.

“Oh yeah, sorry about that. Hindi ko nasabi na tatagal tayo rito,” ngumiti na lang siya nang bahagya.

“Okay lang po, Senyorito. Maghihilamos na lang ako mamaya. That will do, I think.”

Mahina itong natawa sa sinabi niya bago tumayo.

“Wait here,” ani ito, bago lumabas ng kwarto.

Naiwan naman siya sa loob habang patuloy na nag lalaro sa cellphone. Ilang minuto ang tinagal nito sa labas bago ito pumasok ulit.

Nagtataka niya itong tiningnan nang pabagsak itong umupo sa sofa, at nakaguhit Ang pagka dismaya sa mukha nito.

“Sorry, they didn't have any extra clothes,” ani ito na halatang nadismaya.

Agad din naman niyang na-realize ang ibig nitong sabihin…lumabas ito para hanapan siya ng damit.

“Okay lang po, Senyorito.”

“Sorry—”

“Okay lang po talaga, huwag na kayong mag-alala.”

Mabilis niyang ani para hindi na nito sisihin pa ang sarili. Napabuntong hininga naman ito at napakamot sa batok.

“Are you hungry?” tanong nito.

Agad naman siyang napahawak sa kanyang tiyan nang marinig ang tanong.

“Medyo!”

Tumayo ito mula sa pagkakaupo sa sofa bago lumapit sa kanya at dahan-dahang ginulo ang kanyang buhok.

“What do you want to eat?”

Nakatitig lang siya sa kanyang amo habang nananatili ang kamay nito sa ulo niya.

Lalo pang gumulo at nadagdagan ang laman ng kanyang isip dahil sa mga ginagawa nito. Naghalo ang pagiging professional niya bilang katulong at ang mga personal na nararamdaman niya sa oras na 'to.

“Just anything,” mahina niyang bulong.

Tumango naman ito bago lumabas ulit ng kwarto. Naiwan siya sa tahimik na silid, puno ng pagkalito—sa kanyang amo na hindi niya matukoy ang tunay na intensyon, at sa sarili niyang nararamdaman na unti-unting lumalalim.

Hindi na okay ‘to. Alam niyang unti-unti na siyang nahuhulog, at takot siyang malaman kung ano ang magiging resulta nito.

LUMABAS siya ng banyo at basang-basa ang buhok. Agad niyang kinuha yung tuwalya na nakasabit sa likod ng pinto at ginamit ‘yon para patuyuin ang sarili. Kanina pa umalis si Senyorito Gabriel, pero ang tagal pa rin niyang bumalik. Kaya naisipan na lang niyang maligo kasi sobrang lagkit na talaga ng pakiramdam niya, hindi na niya kayang tiisin.

Wala naman siyang ibang damit na mapapalitan, kaya isinuot na lang niya yung nakita niyang robe sa loob. Maghihintay na lang siya hanggang sa matuyo yung suot niya kanina. Umupo siya sa gilid ng kama habang pinapahiran at pinapatuyo ang buhok—at ganoon na lang ang gulat niya nung naabutan siya ng amo niya sa ganung posisyon.

Pareho silang natigilan. Ilang beses pa siyang napakurap, parang hindi makapaniwala sa nangyari.

“Uh… Sobrang init lang po kasi,” sabi niya habang napakamot pa sa batok, parang ‘yun na ang pinakamagandang dahilan para ipaliwanag ang lahat.

Tumango lang ito bilang sagot at naglakad papunta sa mesa. Ibinaba nito yung bitbit na paperbag bago siya muling tingnan.

Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa, tapos huminto yung tingin nito sa balikat niya na medyo nakikita dahil sa pagkakasukbit ng robe.

Bahagya pa itong napalunok bago nagsalita. “Why are you wearing it like that? Are you trying to seduce me?”

“Hindi ah, ang assuming naman nito," sagot niya, medyo nauutal pa dahil sa hiya.

Biglang uminit ang magkabilang pisngi niya habang nagmamadaling inaayos at isinasara nang maigi ang robe. Nagsisimula na naman siya ah… bakit ba Kasi ganyan ang mga banat niya, parang tnga.

“Uh, huh?” sarkastikong tugon nito, halatang hindi kumbinsido sa paliwanag niya.

Pinanlakihan niya ito ng mata, parang nainsulto sa sinabi nito. “Totoo ‘yon ah! Maniwala ka o hindi, ‘yun talaga ang dahilan.”

"I'm not saying anything," kalmado pa nitong sagot.

"Eh, bakit ganyan ka kung tumingin?" tanong niya, halatang naiinis na.

Ngumisi ito, tila nasisiyahan pa sa reaksyon niya. "Don't get it wrong, tinitingnan lang kita."

"Why are you wearing my robe anyway?"

Nanlaki ang mata niya sa narinig. “Ito… sa’yo ‘to?”

Itinuro niya yung suot na robe at parang gusto na lang niyang lumubog sa lupa sa sobrang hiya nang dahan-dahan itong tumango.

“Pasensya na po, Senyorito… H-hindi ko naman po alam,” nauutal niyang sabi, halos hindi na makatingin nang diretso.

Naglakad ito palapit sa kanya kaya napaatras siya hanggang sa tumama na ang likod niya sa gilid ng kama.

“You can just tell me directly that you wanted to wear my clothes,” bulong nito habang inilalapit nang sobra ang mukha sa tenga niya. “Hindi ‘yung palihim mo pang susuotin ‘yan. I don’t mind actually.”

Biglang uminit ang magkabilang pisngi niya na umabot hanggang sa batok at leeg. Sa sobrang hiya at kaba, malakas niya itong tinulak palayo. Sobrang lakas kasi ng tibok ng puso niya, pakiramdam niya anumang oras ay lalabas na ‘to sa dibdib niya.

"Sobrang assuming mo talaga! B-basa pa kasi yung damit ko eh. Saka kung alam ko lang na sa'yo 'to, hindi ko talaga isusuot 'yan," mabilis at halos sabay-sabay niyang sagot, halatang naiinis na.

Tinagilid naman nito ang ulo habang nakapahinga ang kamay sa baba, parang nang-aasar pa ang tingin. "I thought—"

"Hindi! Akala mo lang 'yon, assumero ka kasi!" putol niya agad sa sasabihin pa nito.

Bigla na lang itong humalakhak na lalo namang ikinapula ng pisngi niya. Bakit ba gustong-gusto niyang inaasar ako?!

"Okay, okay. Calm down woman, I'm just joking... geez," sabi nito habang umuupo sa sofa, parang walang nangyari.

Napanguso na lang siya habang nakatingin dito. Nakakainis talaga siya!

Tumingin ito sa kanya, halatang halata pa rin na pinipigilan lang ang tawa.

"Come here. I'm sure nagutom ka na sa sobrang defensive mo kanina," pang-aasar pa nito.

Mabilis na kinuha niya ang unan sa kama at buong lakas na binato sa direksyon nito. Nakalimutan niyang amo niya pala ito sa sobrang inis—pero bahala na, wala na siyang pakialam doon.

“Hey, that hurts,” reklamo nito habang kinakamot ang parte na natamaan.

“May hampas ba na hindi masakit ha?” pasigaw niyang sagot, sarkastiko pa ang tono.

Lumakad siya papunta sa sofa at padabog na umupo sa kabilang dulo, saka kinuha yung pagkain para sa sarili at seryosong kumain.

Napangiti naman ang binata habang nakatingin sa dalaga, at hindi na niya mapigilan pang matawa nang bahagya.

"You're becoming interesting day by day, Lira... and I like it," bulong niya sa sarili, seryoso ang tono na siya lang ang nakakarinig.

Aminado na siya sa sarili niya…unti-unti nang nagkakaroon ng halaga at espesyal na puwang ang babae sa buhay niya. Yet this was exactly what he feared the most. For in all his thirty years of life, never before had someone become his favorite of all… a poison that slowly seeped in and spread through every part of his being.

She was a slow-acting venom, seeping into his veins and poisoning his very soul, rotting away every wall he had ever built until nothing remained but her. And that terrified him more than anything else.