Married to a Heart That Was Never Mine R18+

AZ:

It was just another ordinary sunny morning in the Fuentes house. Sabado ngayon at wala akong pasok sa trabaho. Kaya naman ang sarap ng gising ko.

I had just left my bedroom and was about to head downstairs for breakfast when hushed voices coming from my father’s study room caught my attention. At first, I hesitate. Hello, hindi ko naman ugaling makimarites noh?

The door wasn't completely closed. Curious, I slowed my steps and quietly walked closer. I knew I shouldn't eavesdrop, but something about the tense atmosphere made me stop. Ewan ko. Kinakabahan ako at parang may hudas ang bumubulong sa akin na makinig ako.

Napasilip ako sa loob. Si mama, si papa at si ate ang naroon. Nakaupo sa sofa ang mga magulang namin. Nasa harapan nila si ate, nakaluhod at mukhang umiiyak.

"Mama, Papa, please? Just this once. Pagtakpan niyo ako sa kanya,” umiiyak nitong pakiusap sa mga magulang namin.

Her voice was trembling. Ano na naman kayang ginawa nito ngayon?

"I can't do it. May plano po ako, pero kailangan ko ng tulong niyo para magmukhang totoo ito," patuloy niyang pakiusap kina mama at papa.

My heart skipped a beat. Napasinghap ako na napatakip ng palad sa labi. Kahit hindi ko narinig ang simula, alam ko na ang pinag-uusapan nila.

Si Lewis.

"I promise po, pagbalik ko, babawi ako, I promise," my sister continued between sobs. "Please, Mama, Papa, help me. Just this once."

Silence filled the room before mama finally spoke.

"Shh, tahan na, anak. Gagawan natin ng paraan. Hwag ka nang umiyak,” pag-aalo ng mama.

I rolled my eyes. As expected. Kaya lumaking pasaway at walang modo ang ate. Dahil palagi nila itong pinapaburan sa kahit anong gusto nito.

"Your mother is right," papa added. "You're our daughter. Kung saan ka masaya, doon kami.”

Napangiti ang ate na pinahid ang luha. Tss. "Thank you, Mama, Papa, salamat po.”

I slowly stepped away from the door before anyone noticed me. I wasn't surprised. Ate Leonor had always been our parents' favorite. If she wanted the stars, they would probably find a way to bring the sky down for her. Kahit nga gumapang na sila sa hirap e–gagawin nila maibigay lang ang gusto ni ate.

Pero. . . ano nga kaya iyong hinihingi niyang pabor sa mga magulang namin? Hindi naman niya ugaling umiyak e. Isang salita niya lang, ibibigay nila mama ang gusto niya. Nakakapagtaka lang. I couldn't stop thinking about it.

But after a few minutes, I shook my head. It wasn't my business. As long as it doesn't effect me, bahala sila. Sanay akong always out of frame sa pamilya. Lumaki ako na si ate lang ang pinapaburan nila mama at papa. Naalala ko pa dati, nang magkasakit ako, sobrang hinang-hina ako at inaapoy ako ng lagnat. Pero mas sinamahan nila mama at papa si ate na hanapin ang nawawala nitong pusa.

Pero sa huli? Nakakulong lang pala ang alagang pusa ng ate sa banyo nito. Halata namang sinadya niya iyon para hindi ako alagaan ng mga magulang namin, pero wala ako sa lugar para komprontahin ito. She always framed me when we were little until now. She always accused me of something I didn't do. Pero hindi ko na lamang ipinagtatanggol ang sarili ko. What's the point? Siya lang ang pinaniniwalaan ng mga magulang namin.

Minsan napapaisip din ako kung. . . kung anak pa ba ang tingin nila sa akin?

Tumuloy ako sa labas ng gate. Sakto namang dumating na ang grab ko. Kaagad na akong sumakay at sinabi sa driver kung saan ang destination ko. As we turned onto the main road, traffic suddenly came to a complete stop.

People were crowding around something. Some were pointing. Others were recording videos with their phones. Napapasilip na din ako at hindi na gumagalaw ang mga sasakyan.

“Uhm, kuya, dito na lang po.” Wika ko sa driver at inabutan siya ng five hundred pesos.

Ngumiti ito na tumango. “Sige po, ma'am, mag-iingat kayo.”

Tumango ako at saka bumaba na ng taxi. Nakipagsiksikan ako sa mga tao. Hindi ko rin alam kung bakit ako nandidito in the first place gayong hindi naman ito ang plano ko ngayong araw.

"Excuse me po,” paumanhin ko sa mga nababangga ko. “Makikiraan po, pasensiya na.”

I squeezed past several people until I reached the front. Nanigas ako na ramdam ang pangangatog ng mga tuhod ko nang makita ko ang pinagkukumpulan ng mga tao dito sa daan! A red Ferrari had crashed head-on into a cargo truck!

The front of the sports car was completely crushed. Smoke poured from the engine. Yupi-yupi ang harapan nito, pero kabisado ko ang itsura ng sport car na ‘to!

“Oh my God!” bulalas ko!

My eyes widened! Parang umikot bigla ang paligid ko na makumpirmang. . . kay Lewis nga ang sasakyan!

“L-lewis,” nanginginig na sambit ko sa pangalan nito.

Without thinking, I ran toward the Ferrari! Nanginginig ang buong katawan ko pero wala na akong pakialam!

"Miss! Hwag kang lalapit!" someone shouted.

"Miss, baka sumabog na ‘yan!"

“Lumayo ka, ma'am, baka mapaano ka!”

I ignored every warning. I pounded on the driver's window. May basag na ito konti kaya kita ang loob!

"Lewis!"

Kinalampag ko ang bintana nito pero hindi siya gumalaw. Blood trickled down the side of his face as he remained unconscious behind the steering wheel! Pilit kong binubuksan ang pintuan pero naka-lock ito sa loob!

"Tulungan niyo ako! Kaibigan ko ang nasa loob!” pagpapasaklolo ko sa mga tao.

No one moved. They only watched. Some continued filming. Others looked too terrified to get close. Naluha ako na napamura!

"Damn it!"

My eyes landed on a large rock lying beside the road. I grabbed it with both hands. Buong lakas ko itong iniangat sa ere. Dinig ko pang napasinghap ang mga tao sa paligid ko.

With all my strength, I swung it against the window! Naglikha ng ingay ang pagkabasag ng bintana. Ignoring the sharp pieces cutting into my hands, I reached inside, unlocked the door, and pulled Lewis out of the driver's seat with everything I had!

“C'mon, Lewis! Open your eyes!” sigaw ko na nanginginig ang boses!

He was heavier than I expected. His breathing was weak. His forehead was covered in blood. But I recognized him instantly. Kilalang-kilala to be exact.

He's Lewis Madrigal. My sister's fiance. . . and the man I'd secretly loved since we're in high school. Malas ko lang dahil si ate ang tipo niya. Wala e. Tanga din. Mas gusto ang adventurous na babae kaysa sa inosente. Sa paningin niya, ang plain at boring ko kaya si ate ang tipo.

I wrapped one of his arms around my shoulder and dragged him away from the burning Ferrari. Kahit parang mababali na ang braso ko sa bigat nito, buong lakas ko siyang hinila. Just as we reached a safe distance–the Ferrari exploded behind us!

The blast threw both of us onto the ground! Heat rushed against my back as flames shot high into the air. For a few seconds. . . I couldn't hear anything except the ringing in my ears. Umiikot ang paningin ko, pero ramdam kong kasama ko si Lewis at ligtas ito. I heard people scream, then the rescue team finally arrived.

The paramedics rushed toward us. They quickly placed Lewis onto a stretcher before checking my injuries. Ang isa ay kinarga ako at maingat na isinunod kay Lewis.

"I'm fine, ma'am," I insisted. "Please. . . save him first. Kaya ko pa."

Ilang segundo pa, gumalaw na ang ambulance at dinig ang wangwang nito sa daan. Napapikit ako. Nahihilo at dama na mahapdi ang likuran ko, pero ininda ko lang. Kasalukuyan kasing inaasikaso ng mga ito si Lewis at ayoko namang magpaka-importante.

The moment the medical staff recognized him as the heir of the powerful Madrigal family, the entire emergency department went into action. Doctors. Nurses. Specialists. Everyone hurried to save his life. Habang inaasikaso ito sa loob, inasikaso na rin ako ng ilang nurse dito sa ER ng hospital. May gasgas ako sa siko, at konting paso sa likod ko. Bukod doon, wala na akong injuries.

Less than thirty minutes later, the rest of the Madrigal family arrived. Their faces were pale with fear. Lewis's mother broke down in tears the moment she saw him being wheeled into surgery. Napayuko ako sa kinauupuan ko sa sulok. Kilala ko ang pamilya ni Lewis. Highschool pa lang kami nang makilala ko siya at kaklase ko ito. Pareho kaming top student. Gano'n din sa college habang si ate? Wala, mapurol ang utak kaya hindi namin ito nagiging classmate. Pero–si ate ang niligawan ni Lewis.

Wala e. Medyo tanga pagdating sa babae.

Ilang minuto ang lumipas, lumapit ang ama nito sa akin. Si Sir Leon Madrigal.

"Hello, hija. Ikaw pala ang nagligtas sa anak ko.” Aniya na hinaplos ako sa ulo.

I looked up at him and smiled. “Hello din po, sir. Nagkataon lang po na napadaan sa nakangyarihan ng aksidente,” magalang kong sagot.

Naupo siya sa tabi ko. “Salamat, hija. Thank you for saving my son. If it weren't for you. . ." he said, his voice shaking. "We would've lost our son today."

Pilit akong ngumiti. "I'm just glad I got there in time, sir. Isa pa, matagal ko na pong kilala si Lewis. He's a friend to me po."

“We still owe you his life, hija. Sa dami ng taong naroon, ikaw lang ang naglakasloob na iligtas ang anak ko. Kaya salamat ha? We owe you this,” tugon nitong tinanguhan ko na lamang.

Several hours later, the doctor finally came out of the operating room. Kaagad itong tumayo at lumapit sa doctor. Napatayo din ako pero nanatili ako sa pwesto ko. Hindi naman ako parte ng pamilya nila para makiusyoso sa harapan. May hiya pa rin naman ako kahit paano.

“Doc, how's my son?” tanong kaagad ni Sir Leon sa doctor na nagtanggal ng mask.

"The surgery was successful, ma'am, sir. His condition is now stable." Magalang tugon ng doctor.

A wave of relief washed over everyone's faces. Syempre ako rin. Para akong nabunutan ng tinik na nakatarak sa dibdib sa narinig ko.

Nag-uusap-usap pa sila pero wala na doon ang focus ng isipan ko. Nanghihina akong napaupo na nakatulala. Ligtas na siya. That's all the matter. Few minutes later, Lewis was transferred to the presidential recovery suite on the top floor reserved for VIP patients. Sumunod naman ang pamilya niya doon.

Seeing that he was finally safe. . . I quietly slipped away. Kanina pa kasi tumatawag si mama at papa pero hindi ko masagot-sagot ang mga tawag nila.

Nagpara ako ng taxi at saka tinatawagan ang mama. Kaagad naman itong sumagot.

“Nasaan ka bang bata ka?!”

Napapikit ako na nailayo ang cellphone sa tainga ko. Saktong may humintong taxi kaya sumakay na muna ako bago muling inilapat sa tainga ang cellphone ko.

“Mama naman, hwag po kayong sumigaw. Hindi naman ako bingi,” reklamo ko.

“Where the hell are you, AZ?!”

Napapikit ako na ang papa na ang narinig kong sumagot sa kabilang linya.

“Nakasakay po sa taxi pauwi. Bakit po?” magalang at kalmado kong sagot.

I heard him breathing heavily. Mukhang kinakalma ang sarili. Ilang segundo pa, muli itong nagsalita na mas kalmado na ang boses.

“Bilisan mong umuwi. We have important things to discuss at home, AZ.”

Pagkasabi no'n, he hung up. Napahinga ako nang malalim na ibinalik sa slingbag ko ang cellphone ko. Mahapdi pa ang likod at siko ko pero keri lang. Ang mahalaga–ligtas si Lewis.

“Kailan pa nila ako kailangan sa discussion sa pamilya? Ano kayang plano nila?” usal ko at natigilan na maalala. . . ang eksena kaninang umaga sa bahay.

Teka–ano nga kaya iyong pabor na hiningi ng ate? May kinalaman ba iyon sa pag-uusapan namin ngayon?