LOGINFor three years, she loved her husband with all her heart, believing that one day, he would finally learn to love her back. Dahil sa pagkakaligtas ni Azreille kay Lewis sa isang car accident, napapayag nito ang pamilya ni Lewis na magpakasal sila. Inalagaan nito si Lewis na isang taon ding nakaupo sa wheelchair dahil sa pagkakabaldado hanggang sa gumaling ito at muling nakalakad. But in three years of marriage, he never touched her. Not even once. Kahit minsan ay kusang nagpaparamdam si Azreille sa asawa niya, palagi itong nabibigo. She convinced herself that he was simply exhausted from work, too busy for romance. So she waited. Hoping tomorrow would finally be different. Until one night. She woke up to the sound of muffled moans coming from the bathroom. Quietly, she walked toward the door and peeked inside. Her heart stopped beating. Nanikip ang kanyang dibdib at parang pinipiga ang puso niya sa nakikita at naririnig. Her own husband was pleasuring himself while clutching a photograph of another woman, whispering her name with desperate longing. Sunod-sunod tumulo ang luha ni Azreille at hindi makakilos sa kinatatayuan. In that moment, she realized the painful truth. It wasn't that he didn't desire a woman. He simply desired someone else. Kahit kasal na sila, kahit anong pag-aalaga pa ang gawin niya, hindi niya kailanman mapapalitan ang babaeng nagmamay-ari ng puso ng kanyang asawa! The next morning, laughter echoed through the mansion. It was her husband's laughter–the one she had spent three years waiting to hear. Napangiti ito at tumuloy sa living room. Pero unti-unting napalis ang ngiti niya na makita ang bisita nila. Standing there was the woman her husband welcomed with warmth, the woman the servants treated like family. Her older sister. The woman her husband had never stopped loving.
View MoreAZ: NANGHIHINA at hirap na hirap akong naglakad na lumipat sa kama ko. Nang maihiga ko na ang katawan sa kama, tuluyang bumigay ang katawan ko. Ramdam kong inaapoy ako ng lagnat, pero hindi ko na magawang asikasuhin ang sarili ko. My throat was painfully dry. Even breathing felt exhausting. I tried to sit up and reach for the glass of water on my bedside table, but the moment I lifted myself, dizziness washed over me. Umiikot ang paningin ko at hindi kayang gumalaw ng katawan ko, maski kamay ko! I fell back against the pillow. "T-tubig, please." My voice was barely a whisper. Mabibigat ang paghinga ko at sobrang kirot ng ulo ko na parang sasabog! I stared at the glass sitting only a few inches away. But it felt like it was a mile away. I tried again. My arms trembled. But I couldn't even lift myself properly. Sobrang tuyong-tuyo na ang lalamunan ko at uhaw na uhaw na ako, pero hindi ko kaya. Hindi ko magawang maikilos ang katawan ko. I closed my eyes and curled beneath the bl
AZ: HABANG nasa daan, gulong-gulo ang isipan ko sa mga nangyari. Ang plano ko sana ngayong araw ay lumabas kasama ang kaibigan kong si Tracy dahil day off namin. Pero heto at ang daming nangyari. By the time I arrived home, the sun was already beginning to set. My entire body ached. My palms were scraped, my elbow was bruised, and there were several cuts along my arms from the shattered glass. Masakit ang buong katawan ko at gusto ko na sanang magpahinga. Ramdam ko ring malapit ng bumigay ang katawan ko. But none of that mattered compared to the relief I felt knowing Lewis was alive. Matapos kong magbayad sa driver, bumaba na ako sa taxi at pumasok ng gate. Tahimik ang bahay. I pushed open the front door. The house was unusually quiet. I expected to see Leonor somewhere in the living room, probably complaining about something while mama attended to her. But only my parents were there. Papa was sitting on the sofa, while mama stood near the window with her arms crossed. Kita
AZ: It was just another ordinary sunny morning in the Fuentes house. Sabado ngayon at wala akong pasok sa trabaho. Kaya naman ang sarap ng gising ko. I had just left my bedroom and was about to head downstairs for breakfast when hushed voices coming from my father’s study room caught my attention. At first, I hesitate. Hello, hindi ko naman ugaling makimarites noh? The door wasn't completely closed. Curious, I slowed my steps and quietly walked closer. I knew I shouldn't eavesdrop, but something about the tense atmosphere made me stop. Ewan ko. Kinakabahan ako at parang may hudas ang bumubulong sa akin na makinig ako. Napasilip ako sa loob. Si mama, si papa at si ate ang naroon. Nakaupo sa sofa ang mga magulang namin. Nasa harapan nila si ate, nakaluhod at mukhang umiiyak. "Mama, Papa, please? Just this once. Pagtakpan niyo ako sa kanya,” umiiyak nitong pakiusap sa mga magulang namin. Her voice was trembling. Ano na naman kayang ginawa nito ngayon? "I can't do it. May pl


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews