UNO

Nasa kalagitnaan siya ng paglilinis ng kwarto ng mahal nilang senyorito. Alas-sais pa lang ng umaga ay gising na siya para maglinis. Hindi naman niya gawain ang magluto dahil may ibang nakatoka doon.

Si Senyorito Gabriel? Wala siyang pakialam sa baliw na 'yon. Tatlong araw na ang nakalipas matapos ang unang pagkikita nila. Mula noon, ginawa na niya ang lahat para iwasan ito. Sa unang kita pa lang niya rito, halata nang may pagka-ampatiko ito. At sa tatlong araw na 'yon Wala itong ibang ginawa kundi utosan siya ng kung ano-ano.

Hindi sa nag rereklamo siya, pero tama ba pati brief siya kukuha? ayy iwan.

Pero sa tingin niya, maaga itong umalis para mag-gym, kapag wala ito sa ganitong oras, siguradong nasa labas na naman siya. Nagpapasalamat nga siya na wala ngayon dito ang Madam ng bahay—kasi naman, hindi niya ito matagalan.

"Lira?"

Napaayos siya ng tayo nang marinig ang pagtawag ng mayordoma. "Po?"

Bitbit ang mga gamit na pambed sheet, agad siyang lumabas ng kwarto at tumungo sa kusina. "Bakit po?" tanong niya.

Inilahad ng mayordoma ang mahabang listahan sa harap niya. "Ikaw muna ang mamalengke ngayon dahil may gagawin pa ako!"

Tiningnan niya ang listahan, saka tumingin sa matanda. "Bakit ako? Akala ko ba sa Senyorito lang ako nakatalaga?!"

Agad siyang pinanlakihan nito ng mata kaya naman napanguso siya. "Tch. Kilos na, malapit nang dumating ang Senyorito," ani nito.

Pinaliitan niya ito ng mata—ito naman ang laging dahilan ng mayordoma kapag ayaw niyang sundin ang mga utos nito. "E, maglalaba pa po ako!"

Kinuha nito ang mga kumot at pambed sheet mula sa kanyang bisig. "May ibang araw pa para diyan."

"Ibig sabihin, ako rin ang maglalaba niyan?"

"Oo."

"Nakakainis." Napadyak siya sa inis, agad naman siyang pininingot nito sa tainga.

"Sige na, bago pa maghapon ay dapat mabili mo 'yan lahat."

Binasa niya ang laman ng listahan at hindi makapaniwalang tinitigan ang matanda. "Lahat po 'to?"

Nang tumango ito, agad siyang napanguso. "Pero, sobrang dami nito. Hindi ko ito kayang gawin nang mag-isa. Nasaan ba kasi ang Senyoritong 'yan? Dapat siya pa nga ang gumagawa nito eh—"

Malakas nitong hinampas ang braso niya. "At bakit sa Senyorito mo ipapagawa 'yan? Nasisiraan ka ba ng bait?"

"E kasi, hindi ko ito kayang mag-isa. Tapos ako pa ang magpapara ng taxi, tapos mamimili pa ako. May karne at delata pa ito, tapos—"

"I'll go with you."

Natigilan silang pareho at ang mayordoma nang marinig ang boses na nagsalita mula sa kanilang likuran.

"S-Senyorito Gabriel?" kinakabahang sabi ng mayordoma.

Tumingin siya sa senyorito — halatang kagagaling lang nito sa pag-eehersisyo dahil sa pawis na tumatagaktak mula sa noo pababa hanggang dibdib nito. Wala itong suot na pang-itaas, kaya naman parang libreng palabas ang nakikita niya. Hehehe.

"Pasensya na po. Baguhan lang kasi ang batang 'to kaya hindi niya alam ang mga sinasabi niya." Hinampas nito ang braso niya, at wala siyang nagawa kundi tumahimik. Kasalanan mo rin kasi, be.

"It's okay, she's right. I'm the one who needs to do this. I have a car after all." Tumingin ito sa kanya. Hindi niya mabasa kung ano ang iniisip nito base sa ekspresyon ng mukha nito. "I'll just change." Matapos sabihin iyon, agad itong umalis at umakyat sa itaas.

Para bang biglang nawalan siya ng lakas. "Aray!" Hinilot niya ang braso dahil sa lakas ng palo ng matanda.

"Nakita mo 'yon? Narinig tuloy niya ang sinabi mo. Alam mo, Ikaw na bata ka, sigurado akong hindi ka tatagal ng isang linggo dito sa mga ginagawa mo." Itinaas niya ang kaliwang kamay na tila nanunumpa.

"Promise po, tatagal ako dito. Siguro mga tatlong linggo— Arayy..." Napatakbo siya sa gilid ng kusina nang kunin nito ang spatula at handa nang ihampas sa kanya.

"Let's go."

Nabitin sa ere ang kamay nito ng pumasok si senyorito gabriel sa kusina. agad naman niyang sinamantala ang pagkakataon at mabilis na lumabas sa pinto.

Hinihingal niyang hinawakan ang dibdib. "Hays buti nalang.."

Diretso siyang napatingin sa senyorito ng maglakad ito papunta sa kanya habang naka pamulsa.

"Umm,"Bahagya siyang yumuko. "Pasensya na po pala sa mga sinabi ko kanina, Hindi napo mauulit."

Tinitigan lang siya nito nang matalim, dahilan para lalo siyang kinabahan.

Bakit ba ba’t sobrang hilig nilang tumingin nang ganyan?

Kinagat niya ang pang ibabang labi at mahinang nag tanong. "Senyorito? Aalis na po ba tayo?"

Hindi ito sumagot at basta lang siyang nilampasan at dumiretso sa likod bahay kaya agad niya itong sinundan, eh, Sabi ko iiwasan Ko na siya e.—Pero halos mapatanga siya dahil kahit garahe mala Bahay ang datingan. Ganon ba talaga pag mayaman? hmm 'di siya na inform.

Sumakay ito sa isang Lamborghini at sinenyasan siya na pumasok. Napaturo naman siya sa sarili at pilit na napangiti.

"Masyadong agaw pansin 'yong sasakyan..."Mahina niyang bulong sa sarili pero sumakay parin, alangan naman mag lakad siya papuntang market—hell no.

Tahimik ang naging byahe nila kaya naman mas lalo siyang kinabahan. Bakit ko ba Kasi sinabe 'yon? Nakakailang tuloy.

"Uh, senyorito?"

Pambabasag niya sa kahatimikan.

Binalingan niya ito ng tingin, pero nanatili lang nakatuon ang paningin nito sa kalsada. Napanguso na lang siya at ibinalik ang tingin sa labas ng bintana.

"How old are you?"

Agad siyang napabaling dito bago sumagot. "21 years old po"

Napatango naman ito. "Boyfriend?"

Umiling siya agad.

"Really huh?"Saglit siya nitong tiningnan na parang hindi naniniwala sa sinabi niya.

"Totoo po 'yon—NBSB po ako."

Biglang nag tagis ang panga nito na kinataka niya. May nagawa na naman ba akong mali?

"Stop saying po, I'm not that old"

"uh... Sige po-"

Tinaliman siya nito ng tingin kaya agad niyang itinaas ang dalawang kamay bilang pagsuko.

"Say that again and I'll give you one reason to stop it."

Natigilan siya at natuptop na lang ang bibig. Hindi na siya mulang nagsalita pa, takot na baka may masabi na naman siyang hindi nito magustuhan.

HALOS kalahating oras tumagal ang biyahe, kaya naman halos ayaw na niyang lumabas ng sasakyan nang makarating sila sa harap ng malaking supermarket.

"Get out."

Ito ang utos na lumabas sa bibig nito. Pagod siyang nagtanggal ng seatbelt at dahan-dahang bumaba ng sasakyan. “Senyorito, hintayin niyo na lang po ako rito—ako na ang mamimili, para hindi na po kayo mahirapan.”

Lumapit ito at inilahad ang kamay sa harap niya. “Ano po ‘yan?” tanong niya nang may halong pagtataka.

“Hindi ako nagpapabasa ng kapalaran sa’yo. Give me the list,” mariing sagot nito. Agad naman niyang inabot ang papel na nakasulat doon, at lalo siyang nagtaka nang makita nitong kinukuhanan ito ng litrato gamit ang cellphone nito.

“Bakit po kailangang kunan ng litrato? May mali po ba sa listahan?” nag-aalalang tanong niya.

Hindi ito sumagot. Tiningnan lang siya nito sandali bago naglakad palapit sa pasukan ng tindahan, tila hinihintay siyang sumunod. Sa sobrang laki ng hakbang nito kailangan niyang madaliin ang paglalakad para makasabay sa bilis ng lakad nito, habang nagtataka pa rin sa mga kilos na hindi niya maintindihan.

"Senyorito? Ano pong problema?" Agad itong tumigil sa pag lalakad dahilan para mabunggo siya sa likuran nito.

Napahawak siya sa sariling ilong dahil sa pag ka untog. "Bakit po?"

"Didn't I tell you not to use po?!"

Ilang beses siyang napakurap bago sumagot rito. "Eh ano po ba dapat?. Amo ko kayo kayo kaya dapat lang 'yon."Pangangatwiran niya.

Humakbang ito palapit sa kanya na kina atras niya sa kaba.

"Hindi ka talaga marunong makinig, dapat sayo pinaparusahan."bulong nito, saka malakas na pinitik ang noo niya na kina daing niya sa sobrang sakit.

"ARAY! —MASAKIT 'YON HA."

Hinawakan niya ang noo nang mahigpit, ang mga mata ay halos mapaluha na sa sobrang hapdi at inis.

Tinagilid nito ang ulo, may halong pangunguyam at pagiging mapagbiro sa mukha nito. "There! —kailangan pa pala masaktan bago ka makinig, ha?"

Hindi siya nakasagot, nakayuko na lang at pinisil-pisil ang sariling noo. Ramdam pa rin niya ang hapdi ng pagkapitik nito, at lalo lang siyang kinakabahan sa bawat kilos nito. Bakit ba kasi ang tigas ng kamay niya? Akala ko ba mga mayayaman ay malalambot ang hawak?

"Ngayon, matututo ka na ba?" tanong nito, habang nakatitig pa rin sa kanya.

Tumango siya nang mabilis, parang batang natatakot na mapagalitan ulit. "Oo... Oo Sige na, matututo na ako..."

Hindi na ito nagsalita pa, tuluyan na lang silang naglakad papasok sa loob ng supermarket. Kahit na may halong takot, hindi niya mapigilan ang pag-iisip — Bakit parang mas nagiging kakaiba ang kilos niya? At bakit parang gusto ko pang maramdaman ulit 'yon?

"I'll find the meat and the other heavy things. Ikaw, doon ka na lang sa mga magagaan."

Utos nito habang ibinibigay muli ang listahan sa kanya. Uh, kaya pala pinicturan niya 'yon kanina, naiisip niya habang tinatanggap ito nang maingat.

"Sige, salamat—Saka pasensya na sa abala senyorito."Bahagya siyang yumuko, pero nakita niya ang bahagyang pag-angat ng mga labi nito—parang may maliit na ngiti na hindi mapigilan. Ngiting Hindi niya alam kung ano ang nakapaloob.

"Don't thank me. This is not free," mariing sabi nito bago siya nilampasan at naglakad patungo sa meat section.

Naiwan siyang nakatayo sa kanyang pwesto, naguguluhan pa rin. What's with him today? tanong niya sa sarili habang pinapanood ang paglayo nito. Ang mga kilos at salita nito ay parang magkasalungat—madalas siyang pagtawanan at parusahan, pero bakit may mga oras na parang nag-aalala o may iba pang ibig sabihin ang mga ginagawa niya?

Nagkibit-balikat na lang siya at nagtungo sa kanyang itinakdang pwesto, habang patuloy na iniisip ang mga kakaibang ugali ng binatang kasama niya.