ANG PUMASOK SA DILIM

Tumitilaok ang alarma sa buong safehouse.

WARNING. BREACH DETECTED.

Paulit-ulit ang pulang ilaw sa kisame, parang kumikislap na babala ng panganib na papalapit na sa kanila.

Nanigas si Isabella sa likod ni Caleb.

Hindi niya alam kung saan titingin.

Sa pinto? Sa mga bintana? Sa lalaking nakatayo sa harap niya na parang hindi man lang apektado ng gulo?

Pero si Caleb…

kalmado.

Masyadong kalmado.

Parang ito ang mundong sanay na siyang mabuhay.

“Marco!” sigaw niya sa intercom.

Walang sagot.

Biglang may malakas na kalabog mula sa labas.

BANG!

Napapitlag si Isabella.

“Caleb…” mahina niyang tawag.

“Stay behind me,” ulit nito, mas malamig ngayon.

Hinila siya ni Caleb papunta sa likod ng couch, pinapailalim siya sa proteksyon ng katawan nito.

At doon niya naramdaman ulit—

yung bigat ng pagiging malapit sa kanya.

Pero hindi na iyon comfort lang.

Ngayon…

takot.

Isa pang kalabog.

Mas malakas.

CRASH.

Bumigay ang isang bahagi ng glass panel sa gilid ng safehouse.

Pumasok ang malamig na hangin.

At kasama nito…

mga yabag.

“Three entries,” mahinang sabi ni Caleb, parang nakikinig sa paligid.

“How do you know that?” bulong ni Isabella.

“Because they’re not subtle.”

Biglang may dumaan na anino sa hallway.

Nanigas si Isabella.

“Don’t move,” bulong ni Caleb.

Pero huli na.

May nakita na sila.

Isang lalaki.

Naka-black tactical gear.

Walang marka.

Walang identification.

Pero ang titig nito…

walang emosyon.

Parang hindi tao.

Parang trained para pumatay lang.

“Isabella Reyes,” malamig na sabi ng lalaki.

Nanlamig ang buong katawan niya.

“Kami na ang bahala sa’yo.”

Biglang tumayo si Caleb.

“Step back,” malamig niyang utos.

Ngumiti ang lalaki.

“Montivano.”

Parang kilala siya.

At iyon ang mas nakakatakot.

“Hindi mo siya mapoprotektahan forever,” sabi ng lalaki.

“Subukan mo,” sagot ni Caleb.

At sa isang kisapmata—

sumugod ang lalaki.

Mabilis.

Sobrang bilis.

Pero mas mabilis si Caleb.

Isang suntok sa panga.

Isang sipa sa tiyan.

Bumagsak ang lalaki sa sahig.

Pero hindi pa tapos.

May dalawa pa.

“Left side!” sigaw ni Marco sa radio, biglang bumalik ang signal.

Dalawang lalaki ang pumasok mula sa sirang glass panel.

Armado.

Hinila ni Caleb si Isabella pataas.

“Run to the back exit,” sabi niya.

“Ayoko!”

“Now!”

Nanigas siya.

At sa unang pagkakataon…

hindi siya sumunod dahil sa takot.

Kundi dahil sa bigat ng boses nito.

Tumakbo siya.

Pero hindi niya iniwan si Caleb sa paningin niya.

Habang nakikipaglaban si Caleb, parang hindi tao ang galaw nito.

Controlled.

Precise.

Parang bawat kilos ay may layunin.

Pero isa sa mga lalaki ang nakalusot.

Papunta kay Isabella.

“Isabella!” sigaw ni Caleb.

Napalingon siya.

Huli na.

Hinawakan siya ng lalaki sa braso.

“Got you.”

Pero bago pa siya mahatak—

dumating si Caleb.

Parang hangin.

Isang suntok.

At bumagsak ulit ang lalaki.

Humihingal si Caleb.

Pero agad siyang lumingon kay Isabella.

“Are you hurt?”

Umiling siya.

Pero nanginginig siya.

Hindi dahil sa sugat.

Kundi dahil sa lahat ng nangyayari.

“Who are they?” mahinang tanong niya.

Tahimik si Caleb.

At sa unang pagkakataon…

hindi agad siya sumagot.

Hanggang sa sinabi niya:

“Private enforcement.”

Nanlamig siya.

“What?”

“Hindi ito simpleng assassination attempt.”

Biglang may sumabog na tunog sa labas.

BOOM!

Yumanig ang buong safehouse.

Napahawak si Isabella sa pader.

“Caleb…” nanginginig niyang sabi.

Hinawakan siya ni Caleb sa mukha.

“Listen to me.”

Tumingin siya rito.

“Hindi ito random attack.”

Lumapit si Marco mula sa likod na pinto, hingal.

“Caleb! May heavy units sa perimeter. This is coordinated.”

Napamura si Caleb sa ilalim ng hininga niya.

“Then they escalated,” malamig niyang sabi.

Napatingin si Isabella.

“Escalated? Anong ibig sabihin no’n?”

Tahimik si Caleb.

Hanggang sa huminga siya nang mabigat.

“Someone authorized full retrieval.”

Nanlamig siya.

“Retrieval… of what?”

Tumingin si Caleb sa kanya.

At sa titig na iyon…

alam niya na.

“Sa’yo.”

Parang huminto ang mundo niya.

“Hindi ako bagay na kinukuha lang,” mahinang sabi niya.

“Hindi ka bagay,” sagot ni Caleb.

“Isabella… ikaw ang asset nila.”

Natigilan siya.

“Stop saying that!”

Humawak si Caleb sa balikat niya.

Mas mahigpit.

“Listen to me!”

Tumigil siya.

“Hindi ka nila anak lang,” sabi niya.

“Hindi ka lang biktima.”

Huminga siya nang mabigat.

“May ginawa silang hindi pa nila kayang kontrolin.”

Biglang sumakit ang ulo niya.

Mas malala kaysa dati.

Mga imahe.

Sunog.

Sigaw.

Isang lalaking nakatayo sa gitna ng apoy.

At isang boses—

“Run, Isabella!”

Napahawak siya sa ulo niya.

“Stop… stop…”

Agad siyang inalalayan ni Caleb.

“Breathe.”

“May… may naaalala ako…”

Nanigas si Caleb.

“Tell me.”

“May lalaki…”

“Sa apoy…”

Unti-unting bumalik ang eksena.

Mas malinaw.

Isang batang lalaki.

Nasusunog ang paligid.

Pero hindi siya iniwan.

“Hindi niya ako iniwan…” bulong niya.

Nanlaki ang mata ni Caleb.

“Who was it?” mahinang tanong niya.

At sa sandaling iyon…

isang pangalan ang lumabas sa labi niya.

Parang hindi niya kontrolado.

“Caleb…”

Tahimik.

At sa unang pagkakataon…

hindi ito kontrata.

Hindi ito business.

Kundi isang alaala na matagal nang nakabaon.

Biglang may sumabog na tunog sa likod.

DOOR BREACH.

“Wala na tayong oras,” sabi ni Marco.

Hinila ni Caleb si Isabella.

“Babalik tayo sa main exit.”

“Hindi ko pa alam lahat!” sigaw niya.

“Then mabubuhay ka para malaman mo,” sagot niya.

Tumakbo sila.

Habang bumabagsak ang safehouse sa kaguluhan…

isang bagay lang ang malinaw kay Isabella.

Hindi siya hinahabol dahil mahina siya.

Kundi dahil sa kung sino siya noon…

at kung ano ang ginawa sa kanya.

At si Caleb…

hindi lang protector.

Kundi ang tanging taong hindi niya kailanman nakalimutan.