ANG KATAHIMIKAN SA GITNA NG LIHIM

Tahimik ang safehouse.

Mas tahimik kaysa sa kahit anong lugar na napuntahan na ni Isabella sa buong buhay niya.

Walang ingay ng siyudad. Walang tao. Walang boses na nagsasabing “kumalma ka lang.”

Ang meron lang—

siya.

At ang sarili niyang isip na ayaw tumahimik.

Nakaupo siya sa dulo ng kama, yakap ang sarili habang nakatingin sa malamlam na ilaw ng kwarto. Ilang oras na ang lumipas mula nang umalis si Caleb.

Pero pakiramdam niya…

parang iniwan siya sa gitna ng bangungot.

“Subject…”

“Memory suppression…”

“Experiment…”

Paulit-ulit sa isip niya ang mga salitang iyon.

Hindi niya alam kung ano ang mas masakit—ang posibilidad na totoo ito, o ang ideyang buong buhay niya ay isang kasinungalingan.

Biglang bumukas ang intercom.

“Miss Isabella.”

Napalingon siya.

Boses ni Marco.

“May dala akong pagkain sa labas. Pwede mong kunin kung gusto mo.”

Hindi siya sumagot.

Tahimik lang siya.

Hanggang sa mahinang sagot niya:

“Hindi ako gutom.”

Tahimik sa kabilang linya.

“Okay,” sagot ni Marco. “Pero nandito lang kami.”

Pagkatapos noon, naputol ang linya.

Nanatiling nakaupo si Isabella.

Hanggang sa hindi na niya napigilan ang sarili.

Tumayo siya.

Lumabas ng kwarto.

At nakita niya si Marco sa maliit na kitchen area, nakaupo habang may laptop.

Napatingin ito sa kanya.

“Hindi ka natutulog,” sabi niya.

“Paano ako matutulog kung pakiramdam ko lahat ng alam ko… mali?”

Tahimik si Marco.

Hindi agad sumagot.

Hanggang sa isinara nito ang laptop.

“Hindi lahat ng sinasabi nila ay buong katotohanan.”

Napatawa siya nang mahina, pero walang saya.

“Lahat na lang ba sinungaling?”

“Hindi,” sagot ni Marco. “Pero may mga taong may dahilan kung bakit nila tinatago ang totoo.”

Sandaling katahimikan.

“Si Caleb ba?” mahinang tanong niya.

Nag-angat ng tingin si Marco.

At sa unang pagkakataon…

hindi agad siya sumagot.

Iyon lang ang sagot na kailangan niya.

Sa gabing iyon, hindi siya bumalik sa kwarto.

Sa halip, umupo siya sa couch, nakatingin sa bintana.

At doon niya naramdaman—

ang bigat ng pagiging walang kasiguraduhan.

Hanggang sa may marinig siyang tunog.

Yugyog ng lock.

Bukas.

Isang pamilyar na presensya.

“Isabella.”

Napalingon siya.

Si Caleb.

Nakasuot pa rin ng itim na coat, medyo gusot ang buhok, at may bakas ng pagod sa mukha.

Pero buhay.

“Akala ko…” hindi niya naituloy.

“Hindi ako madaling mawala,” sagot nito.

Tumayo siya.

At sa hindi niya inaasahan…

biglang bumigat ang dibdib niya.

Parang relief.

Parang galit.

Parang takot.

Lahat sabay-sabay.

“Bakit ka umalis?” mariin niyang tanong.

Lumapit si Caleb.

“May kailangan akong siguraduhin.”

“Hindi mo man lang sinabi sa’kin.”

Natigilan ito.

At sa unang pagkakataon…

hindi siya sumagot agad.

“May natuklasan ako,” mahinang sabi niya.

Nag-angat siya ng tingin.

“Ano?”

Huminga nang malalim si Caleb.

“Hindi lang memory mo ang binura.”

Natigilan siya.

“Pati mga records ng existence mo noong bata ka.”

Nanlamig siya.

“Meaning?”

“Meaning… someone doesn’t want you to be traced at all.”

Biglang nanikip ang dibdib niya.

“Bakit ako?” mahinang tanong niya.

Lumapit si Caleb.

“At hindi pa rin kita bibitawan hanggang malaman natin ‘yan.”

Sandaling katahimikan.

Hanggang sa biglang naputol ang tensyon sa pagitan nila.

Dahil sa paraan ng pagtingin ni Caleb sa kanya…

parang may ibang emosyon na unti-unting sumisingit.

Hindi galit.

Hindi lamig.

Kundi pagod.

At… pag-aalala.

“Alam mo ba kung ano ang pinaka nakakatakot sa’kin ngayon?” mahina niyang tanong.

Hindi sumagot si Caleb.

“Hindi yung mga taong humahabol sa’kin.”

Napatingin siya rito.

“Kundi yung ideya na baka… hindi ko na kilala sarili ko.”

Dahan-dahang lumapit si Caleb.

“Hindi totoo ‘yan.”

“Paano mo masasabi?”

Huminto ito sa harap niya.

At sa sandaling iyon…

wala nang distansya.

“Dahil kahit anong ginawa nila sa’yo,” mahinang sabi ni Caleb, “ikaw pa rin ‘yan.”

Napasinghap siya nang bahagya.

Dahil sa lapit nito.

Dahil sa boses nito.

Dahil sa bigat ng titig nito.

“Caleb…” mahinang bulong niya.

“Hmm?”

“Kung totoo lahat ng sinabi mo…”

napalunok siya.

“…bakit pakiramdam ko ikaw lang ang hindi ko kailanman kailangang pilitin maalala?”

Natigilan si Caleb.

Isang segundo.

Dalawa.

Hanggang sa unti-unti itong nag-angat ng kamay.

Hinaplos ang pisngi niya.

Maingat.

Parang natatakot siyang mawala siya kapag masyadong malakas.

“Dahil ako ang hindi nila kayang burahin,” mahinang sagot nito.

Hindi niya alam kung paano nangyari.

Pero biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa lapit nito.

Sa init ng kamay nito.

Sa paraan ng pagtingin nito na parang siya lang ang umiiral.

“Caleb…” ulit niya, halos pabulong.

“Don’t,” mahinang sabi nito.

“Don’t what?”

“Don’t look at me like that.”

Natigilan siya.

“Like what?”

Huminga nang mabigat si Caleb.

“Parang hindi kita kayang ilayo.”

Sandaling katahimikan.

Hanggang sa hindi niya napigilan ang sarili—

napahawak siya sa damit nito.

Dahan-dahan.

Parang sinusubukan kung totoo ba siya.

At sa sandaling iyon…

gumalaw si Caleb.

Mas lumapit.

Mas lumalim ang titig.

“Isabella…” bulong nito.

“Hmm?”

“Sabihin mo lang kung hihinto ako.”

Hindi siya sumagot agad.

Dahil hindi niya alam ang isasagot.

Hanggang sa unti-unti siyang umiling.

At iyon lang ang kailangan.

Dahan-dahang inilapit ni Caleb ang noo nito sa kanya.

Magaan.

Mainit.

Parang pinipigilan ang sarili.

“Hindi ito bahagi ng kontrata,” mahinang sabi niya.

Napasinghap siya.

“Alam ko.”

“Pero gusto ko pa rin gawin,” dagdag nito.

At sa unang pagkakataon…

hindi na siya umatras.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa isang bagay na matagal nang kumikilos sa pagitan nila.

Isang haplos lang sa pisngi.

Isang paghinga na magkasabay.

Isang sandaling sobrang tahimik…

na parang mundo lang nilang dalawa ang umiiral.

Pero bago pa lumalim ang pagitan nila—

biglang tumunog ang alarm system ng safehouse.

WARNING. BREACH DETECTED.

Agad silang naghiwalay.

Nanigas si Isabella.

“Caleb…”

Lumamig ang tingin nito.

At bumalik ang lalaking hindi natatakot kahit kanino.

“Stay behind me,” malamig niyang sabi.

At habang papalapit ang mga yabag sa labas ng pinto…

isang bagay lang ang malinaw.

Hindi na ito tungkol sa alaala.

Hindi na ito tungkol sa kontrata.

Kundi sa katotohanang may gustong tapusin si Isabella—

bago pa niya tuluyang maalala kung sino siya.