CHAPTER: ANG LALAKING HINDI DAPAT NANDIYAN

Nanatiling nakatitig si Isabella kay Caleb.

Parang hindi umaabot sa utak niya ang sinabi nito.

“Buhay?” paulit-ulit niyang tanong. “Sabi nila patay na siya…”

Tahimik si Caleb.

Pero mas seryoso kaysa kanina.

“Sinabi sa’yo na patay na siya,” malamig niyang sabi, “pero hindi iyon ang buong katotohanan.”

Biglang bumigat ang hangin sa loob ng kwarto.

Hindi makagalaw si Isabella.

Parang may bumabalik na parte ng utak niya na matagal nang pinatay.

Mga alaala ng isang lalaking hindi niya maaninag ang mukha.

Isang boses na minsang tumatawag sa kanya.

At isang gabi na puro usok at sigaw.

“Bakit… ngayon lang?” mahinang tanong niya.

Huminga nang mabigat si Caleb.

“Dahil ngayon lang natin siya natunton.”

Biglang tumayo si Isabella.

“Natunton?” ulit niya, mas mataas ang boses. “Parang bagay lang siya na hinahanap?”

Tahimik si Caleb.

At ang katahimikang iyon ang sagot.

Napaatras siya.

“Hindi ako bagay na hinahanap lang,” nanginginig niyang sabi.

“Alam ko,” sagot ni Caleb.

“Then bakit parang gano’n ang dating n’yo sa akin?”

Sandaling katahimikan.

Hanggang sa lumapit si Caleb.

“Dahil may mga taong gustong mauna sa’yo bago pa natin siya maabot.”

Natigilan siya.

Biglang sumikip ang dibdib niya.

“Who?”

Hindi agad sumagot si Caleb.

Pero nakita niya ang tensyon sa panga nito.

“Yung parehong taong nag-utos ng pagdukot sa’yo.”

Nanlamig siya.

“Ibig mong sabihin… hindi pa tapos?”

“Hindi pa nagsisimula nang maayos,” sagot niya.

Biglang tumunog ang intercom.

“Sir,” boses ni Marco, “may movement sa labas.”

Nagkatinginan silang dalawa.

Mabilis na lumapit si Caleb sa panel.

“Where?”

“South perimeter. Dalawang sasakyan. No plates again.”

Napahigpit ang panga ni Caleb.

“Lock everything down.”

Humarap siya kay Isabella.

“Stay here,” utos niya.

“Ayoko.”

“Isabella—”

“Hindi ako bata, Caleb!”

Natigilan siya.

At sa unang pagkakataon, hindi na ito malamig na utos.

Kundi galit na rin.

“Hindi ito tungkol sa pagiging matapang mo!” mariin niyang sabi. “Ito ay tungkol sa buhay mo!”

Tahimik.

Nagkatinginan sila.

Parehong mabigat ang paghinga.

Hanggang sa mahinang nagsalita si Isabella.

“Kung totoo lahat ng ‘to… hindi mo ako pwedeng ikulong lang dito.”

Nanatiling nakatitig si Caleb.

At sa mata nito…

may laban na hindi niya kayang ipaliwanag.

“Fine,” sabi niya sa wakas.

Natigilan si Isabella.

“Pero susunod ka sa akin.”

Mabilis silang bumaba ng penthouse.

Kasama ang security team.

Madilim ang paligid.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Pagdating nila sa basement parking entrance, agad napansin ni Caleb ang isang nakabukas na service door.

“Dito,” mahinang sabi niya.

Hinawakan niya ang kamay ni Isabella.

Mahigpit.

Mainit.

Hindi niya binitawan.

“Caleb…” bulong niya.

“Stay close,” sagot nito.

Pagpasok nila sa corridor, biglang may gumalaw sa dulo.

Isang lalaki.

Naka-mask.

“Finally,” malamig nitong sabi.

Natigilan si Isabella.

“At nakita rin kita, Isabella Reyes.”

Nanlamig siya.

“Who are you?” sigaw ni Caleb.

Ngumiti ang lalaki.

“At last… nakabalik ka rin sa lugar kung saan ka dapat naiwan noon.”

Biglang nagbago ang lahat.

Nagpaputok ang isang tao mula sa likod.

“Down!” sigaw ni Caleb.

Yumuko sila pareho.

At nagsimula ang kaguluhan.

Sunod-sunod na putok.

Sigawan.

Takbo.

Hinila ni Caleb si Isabella palapit sa kanya, tinatakpan siya gamit ang katawan nito.

“Don’t look,” mariing sabi niya.

Pero nakita na niya.

Dugo.

May tumalon na isa sa kanila.

Sinugod si Caleb.

Isang suntok.

Isang sipa.

Pero may isa pang lalaki ang mabilis na lumapit kay Isabella.

“Caleb!” sigaw niya.

Paglingon niya—

huli na.

Hinila siya ng lalaki.

Pero bago pa siya tuluyang matangay—

bumalik si Caleb.

Galit na galit.

Isang suntok na sobrang lakas ang tumama sa lalaki.

Bumagsak ito.

Hinawakan ni Caleb si Isabella agad.

“Are you okay?”

Nanginginig siya.

“Who the hell are they?!”

Tahimik si Caleb.

At sa unang pagkakataon…

hindi agad siya sumagot.

Hanggang sa sinabi niya.

“People from your father.”

Natigilan siya.

“Buhay ang ama mo,” mahinang sabi niya, “at hindi siya naghahanap para yakapin ka.”

Nanlamig siya.

“Then why?”

Tumitig si Caleb sa kanya.

“At para sa kanila…”

huminto siya sandali.

“…ikaw ang susi sa lahat.”

Biglang nag-ingay ulit ang paligid.

Mas maraming paparating.

Hinila siya ni Caleb palayo.

“Wala na tayong oras.”

At habang tumatakbo sila sa madilim na corridor…

isang bagay lang ang malinaw kay Isabella.

Hindi lang siya basta anak na itinago.

Hindi lang siya babae sa kontrata.

Siya ang sentro ng isang bagay na mas malaki pa sa kanya.

At sa unang pagkakataon…

hindi na siya takot sa dilim.

Kundi sa katotohanang—

alam na nila kung nasaan siya.