ANG LIHIM SA PANGALAN NG AMA

Humahampas ang malamig na hangin habang mabilis silang tumatakbo sa emergency stairwell ng gusali.

Si Isabella ay halos hinihila na ni Caleb, ang kamay nito mahigpit na nakapulupot sa kanya na parang ayaw na nitong bitawan kahit isang segundo.

Sa likod nila, naririnig pa rin ang kaguluhan—sigawan, yabag, at putok na unti-unting lumalapit.

“Caleb… saan tayo pupunta?” hingal niyang tanong.

“Sa labas,” maikling sagot nito.

“Hindi ‘yan sagot!”

Hindi siya sinagot.

Mas lalo lang humigpit ang hawak ni Caleb sa kamay niya.

Pagdating nila sa lower level, biglang humarang ang dalawang lalaki sa exit door.

Parehong naka-itim.

Parehong armado.

Natigilan si Isabella.

“Diyan ka lang,” mahinang sabi ni Caleb.

“Caleb—”

“Now.”

At sa unang pagkakataon, hindi iyon pakiusap.

Utang na loob.

Bago pa makagalaw ang mga lalaki—

sumugod si Caleb.

Isang mabilis na galaw.

Isang suntok sa unang lalaki.

Isang sipa sa ikalawa.

Bumagsak silang dalawa sa sahig.

Nanigas si Isabella.

Hindi pa rin siya sanay makita si Caleb na ganito—walang emosyon, walang pag-aalinlangan, parang sanay sa ganitong klase ng laban.

“Let’s go,” sabi nito.

Tumakbo ulit sila palabas.

Hanggang sa makapasok sila sa isang itim na SUV na naghihintay.

Si Marco ang nagmamaneho.

“Go!” sigaw ni Caleb.

Umandar agad ang sasakyan.

Tahimik sa loob ng kotse.

Pero hindi tahimik ang isip ni Isabella.

Nakatingin siya sa labas ng bintana habang mabilis silang lumalayo sa pinangyarihan.

“Hindi ito normal,” bulong niya.

Tahimik si Caleb sa tabi niya.

“Wala na akong normal na buhay,” sagot nito.

Napatingin siya rito.

“Simula kailan?”

Sandaling katahimikan.

Hanggang sa mahinang sinabi ni Caleb:

“Mula noong araw na kinuha ka sa akin.”

Natigilan siya.

“Caleb…”

Ngumiti ito nang walang saya.

“Hindi ka nila kinuha lang basta-basta.”

Biglang humigpit ang dibdib niya.

“Explain it to me,” mariin niyang sabi.

Huminga nang malalim si Caleb.

At sa unang pagkakataon, hindi na siya umiiwas.

“Ang tatay mo,” sabi niya, “ay hindi simpleng negosyante.”

Nanlamig siya.

“Siya ang isa sa mga taong nagpatakbo ng illegal research network fifteen years ago.”

Natigilan siya.

“What…?”

“Genetic tracking,” dagdag ni Caleb. “Memory suppression. Identity rewriting.”

Biglang sumakit ang ulo niya.

Parang may kumakalampag sa loob ng isip niya.

“Hindi…” bulong niya. “My father wouldn’t…”

“Alam ko,” putol ni Caleb. “Kaya niya ginawa ang lahat para itago ka sa sarili niyang mundo.”

Napatingin siya rito.

“Bakit?”

Tumigil si Caleb.

At sa sandaling iyon…

parang mas mabigat pa ang katahimikan kaysa sa kahit anong bala.

“Dahil ikaw ang unang successful subject.”

Parang tumigil ang mundo niya.

“Ano?” halos pabulong niyang tanong.

Tumitig si Caleb sa kanya.

“Isabella… hindi ka lang basta anak.”

Nanlalamig ang kamay niya.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Huminga siya nang mabigat.

“At hindi ito madaling sabihin.”

Sandaling katahimikan.

Hanggang sa binitawan niya ang pinakamatinding rebelasyon.

“Na-manipulate ang alaala mo hindi lang para protektahan ka…”

Huminto siya.

“…kundi para itago kung sino ka talaga.”

Parang biglang nabasag ang buong katahimikan.

“Hindi totoo,” nanginginig niyang sabi.

“Isabella—”

“Hindi ako experiment!”

Tumahimik si Caleb.

At sa mata nito…

walang pagsisinungaling.

“Then bakit,” mahinang tanong niya, “bakit ikaw lang ang hindi ko nakalimutan?”

Natigilan si Caleb.

Hindi agad ito nakasagot.

Hanggang sa marahan nitong sinabi:

“Dahil kahit anong gawin nila… hindi nila kayang burahin kung saan ka talaga bumalik.”

Biglang tumigil ang sasakyan.

“Safehouse,” sabi ni Marco.

Pagbaba nila, agad hinila ni Caleb si Isabella papasok sa isang pribadong unit.

Lock.

Deadbolt.

Security system.

“Stay here,” sabi nito.

“Aalis ka?”

“May kailangan akong ayusin.”

Natigilan siya.

“Caleb, hindi mo pwedeng iwan ako ngayon!”

Huminto ito.

Dahan-dahan siyang nilingon.

At sa unang pagkakataon…

may emosyon sa mata nito na hindi niya pa nakikita.

Takot.

Hindi para sa sarili.

Para sa kanya.

“Hindi kita iniiwan,” mahinang sabi nito.

“Babalikan kita.”

At bago pa siya makasagot—

lumapit si Caleb.

Hinawakan ang mukha niya.

Matagal.

Maingat.

Parang iniingatan ang isang bagay na madaling mawala.

“At Isabella…”

“Hmm?”

“Kapag nalaman mo na lahat…”

huminga siya nang mabigat.

“…wag mong kalimutan kung sino ka bago nila binago ang lahat.”

At sa huling tingin nito—

umalis na si Caleb.

Tahimik ang kwarto.

Pero sa loob ni Isabella…

mas maingay kaysa kahit kailan.

Dahil sa unang pagkakataon…

hindi na niya alam kung ano ang totoo.

At kung sino talaga siya.