The Marriage Agreement 의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 7

CHAPTER 1: Maagang dumating ang ulan sa Makati, bumabalot sa siyudad ng malamig na hangin at basang kalsada. Sa loob ng isang mataas na gusali ng kumpanya, tahimik ngunit mabigat ang atmospera sa opisina ng CEO.Si Caleb Montivano ay nakaupo sa dulo ng mesa, nakatitig sa mga papeles sa harap niya.Maayos ang postura, malamig ang ekspresyon, at tila walang emosyon sa bawat galaw. Kilala siya sa negosyo bilang batang CEO na walang puwang ang pagkakamali at lalo na, walang puwang ang kahinaan.“Sir, dumating na po ang final draft ng merger agreement,” sabi ng kanyang sekretarya.“Leave it,” sagot niya agad, hindi tumitingin.Sanay na ang lahat sa ganitong ugali niya. Direct, Cold, Efficient,pero ang araw na ito ay iba hindi dahil sa negosyo kundi dahil sa isang pangalan.Isabella Reyes.Sa kabilang bahagi ng lungsod, maingay ang isang café sa BGC. Doon, si Isabella ay nakaupo sa sulok, suot ang simpleng puting blouse at jeans, abala sa laptop habang may headset sa tenga.Hindi siya muk

Nanatiling nakatitig si Isabella kay Caleb.Parang hindi umaabot sa utak niya ang sinabi nito.“Buhay?” paulit-ulit niyang tanong. “Sabi nila patay na siya…”Tahimik si Caleb.Pero mas seryoso kaysa kanina.“Sinabi sa’yo na patay na siya,” malamig niyang sabi, “pero hindi iyon ang buong katotohanan.”Biglang bumigat ang hangin sa loob ng kwarto.Hindi makagalaw si Isabella.Parang may bumabalik na parte ng utak niya na matagal nang pinatay.Mga alaala ng isang lalaking hindi niya maaninag ang mukha.Isang boses na minsang tumatawag sa kanya.At isang gabi na puro usok at sigaw.“Bakit… ngayon lang?” mahinang tanong niya.Huminga nang mabigat si Caleb.“Dahil ngayon lang natin siya natunton.”Biglang tumayo si Isabella.“Natunton?” ulit niya, mas mataas ang boses. “Parang bagay lang siya na hinahanap?”Tahimik si Caleb.At ang katahimikang iyon ang sagot.Napaatras siya.“Hindi ako bagay na hinahanap lang,” nanginginig niyang sabi.“Alam ko,” sagot ni Caleb.“Then bakit parang gano’n a

Tahimik ang safehouse.Mas tahimik kaysa sa kahit anong lugar na napuntahan na ni Isabella sa buong buhay niya.Walang ingay ng siyudad. Walang tao. Walang boses na nagsasabing “kumalma ka lang.”Ang meron lang—siya.At ang sarili niyang isip na ayaw tumahimik.Nakaupo siya sa dulo ng kama, yakap ang sarili habang nakatingin sa malamlam na ilaw ng kwarto. Ilang oras na ang lumipas mula nang umalis si Caleb.Pero pakiramdam niya…parang iniwan siya sa gitna ng bangungot.“Subject…”“Memory suppression…”“Experiment…”Paulit-ulit sa isip niya ang mga salitang iyon.Hindi niya alam kung ano ang mas masakit—ang posibilidad na totoo ito, o ang ideyang buong buhay niya ay isang kasinungalingan.Biglang bumukas ang intercom.“Miss Isabella.”Napalingon siya.Boses ni Marco.“May dala akong pagkain sa labas. Pwede mong kunin kung gusto mo.”Hindi siya sumagot.Tahimik lang siya.Hanggang sa mahinang sagot niya:“Hindi ako gutom.”Tahimik sa kabilang linya.“Okay,” sagot ni Marco. “Pero nandi

Tumitilaok ang alarma sa buong safehouse.WARNING. BREACH DETECTED.Paulit-ulit ang pulang ilaw sa kisame, parang kumikislap na babala ng panganib na papalapit na sa kanila.Nanigas si Isabella sa likod ni Caleb.Hindi niya alam kung saan titingin.Sa pinto? Sa mga bintana? Sa lalaking nakatayo sa harap niya na parang hindi man lang apektado ng gulo?Pero si Caleb…kalmado.Masyadong kalmado.Parang ito ang mundong sanay na siyang mabuhay.“Marco!” sigaw niya sa intercom.Walang sagot.Biglang may malakas na kalabog mula sa labas.BANG!Napapitlag si Isabella.“Caleb…” mahina niyang tawag.“Stay behind me,” ulit nito, mas malamig ngayon.Hinila siya ni Caleb papunta sa likod ng couch, pinapailalim siya sa proteksyon ng katawan nito.At doon niya naramdaman ulit—yung bigat ng pagiging malapit sa kanya.Pero hindi na iyon comfort lang.Ngayon…takot.Isa pang kalabog.Mas malakas.CRASH.Bumigay ang isang bahagi ng glass panel sa gilid ng safehouse.Pumasok ang malamig na hangin.At ka