LOGIN“Mag-ingat ka po.”“Ikaw rin,” I said and then waved my hand as I bid a goodbye to Celestia.Mas nauna akong pumasok kesa sa kanya. Five am ang pasok ko habang six am naman sa kanya. She even give me a penny for my commute. I was shy but I need to accept because I don't have a choice.Tumutulong na lang ako sa kanya sa paglilinis ng bahay para may ambag naman ako. Maayos naman na kasi ang pakiramdam ko. Pinapahiram niya pa ako ng damit kaya ang ending ako na lang ang naglalaba. She's really kind and generous.May sign pa na ‘closed’ ang pintuan na crystal kaya need ko pa talagang kumatok. The American girl in her mid 30s opened the door and welcomed me with her warm smile.Tumango lang ako bilang tugon at sinundan siya. Ang ganda niya grabe, parang model sa Victoria secret. Matangkad rin siya at walang bakas na kahit na anong peklat sa binti niya.“Good morning,” panimula ko. “What should I need to do, or did I have my
“I was trapped.” I look at her. “How?” “It all started by the trust,” she smiled at me. “Nagtiwala po kasi ako sa kapitbahay ko, so, yeah,” she nodded. “I was involved in a trouble and went here,” she laughed like it was a ridiculous things happened to her. But beneath her eyes—there’s a hint of pain and sorrow. We're currently seating at her small couch. Hindi naman kasi kalakihan ang bahay niya, hindi rin naman kasi kalakihan ang bahay na tinutulayan niya at at kung saan ako namamalagi ngayon. It wasn't her house—not from her family either. It's a rented cheap apartment near to the forest by its backyard. “It's okay, I won't force you to tell everything. All I know is—you've been decieved and I am too,” I said while tapping her back. She nodded and smile to ease the pain she'd been endure in almost 1 year ago. “What's your hobby po, ate?” “Mahilig akong magluto,
They say, a best friend is the best ally in this life—the one you trusted, the one you should deal with all your problems, and the one who gives you hope to live.But also, they say, the one who was closer to you—the one who will be the first who betrayed you.And now, I wasn't just betrayed—but attempted to be killed for their own good and their selfishness. He's my best friend back then. We didn't spend too much time with each other because he was too busy with his own life, as well as me sometimes.I carefully open my eyes. The white ceiling welcomed me. My vision is still blurry, but I can manage to see things. My head is also spinning. I abruptly stood and went to the white door as I opened, the bathroom welcomed me. I didn't hesitate to enter. I keep vomiting at the small sink. Naghilamus lang ako pagkatapos.I felt dizzy, but just a little bit since I vomited too much. Agad na bumungad sa akin ang isang babaeng
Hawak-hawak ang tiyan habang tumatakbo palayo sa bahay ni Zyrus. Nagsimula na ring tumulo ang mga luha sa pisngi ko.All I can think was His name. Oh God. Almighty God please save me this time. I had nowhere to go, but only You.Rowan… please help me. How I wish would be there, but isn't it impossible? Is it maybe. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Para akong pinaka dukha dahil sa itsura ko ngayon. Pinunasan ko ang mga luhang tumulo sa pisngi ko para hindi ako nakakahiyang tingnan.I don't know where path should I take. I'm just being relieved when I realized I'm far away from him. From their who had a bad intention on my life.“Hey ms. Are you okay?” said the old woman who was wearing scarf in her neck and cotton cup in her head. She was holding a stick—maybe supporting her strength. She's in her mid 60’s I think.“Y-yes,” I gulped and wipe my tears away using the back of my hand.
“Luna? Nasaan ka?”Agad akong kumaripas ng takbo nang bumaba si Zyrus. Mabuti na lang at hindi niya ako nakita nang lumampas siya sa akin kanina.“N-nandito ako sa kwarto,” kanda utal-utal na sigaw ko para malaman niyang nasa loob ako.Napakapit ako sa dibdib ko habang may luhang lumandas sa pisngi ko. Hindi pwede. Hindi ako pwedeng mamatay dahil may bata pa sa loob ng sinapupunan ko. Ayokong may mamatay.“Luna, ano ang ginagawa mo?” tanong ni Zyrus mula sa likod ng pintuan.“H-ha? Wala. Nagbawas lang ako,” rason ko. Shit ang boses ko!“Umiiyak ka ba?” Lumayo ako mula sa pintuan at pumasok ng banyo para maghilamos.“Luna, sabi ko umiiyak ka ba?”Nag inhale-exhale muna ako. “Hindi, ha. Bakit naman ako iiyak?”“Yung boses mo halata.”Mukhang wala naman siyang masamang balak na gawin sa akin base sa boses niya. Mag-iisip na lang ako ng rason.Tumawa ako. “Oo na nga. Na
“Kailan ba titigil ang ulan na yan?” halos inis na bulong ko. Katabi ko ngayon si Zyrus at nakaupo kami sa couch niya sa sala. Isang linggong delayed ang flight namin dahil sa patuloy na pagbuhos ng ulan. Wala namang bagyo kaya lang for safety na rin sa mga pasahero na dapat ang flight ay noong nakaraan pa! “Relax,” tumawa siya at ti-nap ang balikat ko. “Be patient, Luna. Uuwi tayo ng agaran basta walang pararating na ulan.” he assured me. Umirap ako. “Mag-iisang buwan na tayo dito, ha? Baka naman aabot pa tayo ng isang taon nyan. Kairita.” Masama ang titig ko sa palabas sa tv na about sa cartoons. Nagtataka nga ako kung saan ako naiinis. Basta sa maraming bagay. “Wait, sasagutin ko lang 'to,” tukoy niya sa cellphone niya na nagr-ring. Pero hindi ko kilala kung sino ang katawagan niya dahil nakatalikod iyon. Tumango lang ako kaya naman umalis na siya sa tabi ko at pumunta sa kwa







