LOGINSerena’s POV
Hindi ako nakatulog buong gabi..Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang nakita ko sa drawer ni Adrian. **S-17.** Maliit na susi, Isang simpleng bagay na maaaring walang ibig sabihin. Pero pagkatapos ng lahat ng narinig ko sa Hayes residence kagabi, hindi na ako naniniwalang may ordinaryo pa sa buhay namin. Lalo naADRIAN’S POV“Find Daniel. I want his location before sunrise.”Iyon ang huling sinabi ko kay Lucas bago niya isinara ang pinto ng safe house.Hindi na kami puwedeng maghintay. Dalawang beses na kaming inatake, at sa huling pagkakataon, muntik nang madukot si Serena sa harap ko. Hindi ko hahayaang maulit iyon.Nasa kabilang bahagi siya ng silid, tahimik na nilalagyan ng gamot ang sugat sa braso niya. May maliit na pasa rin siya sa pulso dahil sa lalaking nagtangkang humila sa kanya palabas ng sasakyan.Nang mapansin niyang nakatingin ako, ibinaba niya ang bulak.“Stop staring at me. I'm fine.”“Hindi ko sinabing hindi.”“Pero mukha kang gustong pumatay ng tao.”“That's because I do.”Napailing siya, pero hindi siya ngumiti. Lumapit ako at kinuha ang gamot sa kamay niya.“Let me.”“Adrian, kaya ko—”“Please.”Napahinto siya.Marahan kong nilagyan ng g
ADRIAN’S POVKinabukasan “Get the car ready. We’re leaving.”Hindi na hinintay ni Lucas ang pangalawang utos. Agad siyang lumabas para tawagin ang mga tauhan niya.Nasa loob pa rin ng maliit na opisina ang lalaking nahuli namin. Hindi pa rin nito sinasabi kung sino ang nag-utos sa kanila, pero sapat na ang sinabi niya para maintindihan ko ang isang bagay.Hindi na lang ebidensiya ang habol ng mga kalaban namin.Si Serena na mismo ang target nila.At hindi ko hahayaang may mangyari sa kanya.“Adrian.”Lumingon ako. Nakatayo si Serena sa tabi ng mesa, hawak ang litrato nila ni Sebastian.“Hindi tayo puwedeng magtago habang may ibang taong puwedeng masaktan,” sabi niya.“I know.”“Then stop treating me like someone you need to lock away.”Napahigpit ang panga ko.Gusto kong sabihin na ginagawa ko lang iyon dahil ayokong mawala siya. Pero alam kong hindi na sapa
SERENA’S POVHindi ko pa rin maalis ang tingin ko sa litrato nina Sebastian at Nate.Tatlong araw bago namatay ang kapatid ko. At tatlong araw na din kaming walang pahingang nag hahanap sa katotohanan.Kung alam lang naming iyon na pala ang huling mga araw niya, sana hindi namin hinayaang mag-isa siya.“Serena.”Napatingin ako kay Adrian. Nasa harap niya ang mga dokumentong nakuha namin sa lumang Salvatore archives. Si Lucas naman ay abala sa pag-check ng phone ni Nate.“May nakita ka?” tanong ko.Tumango si Lucas. “May huling mensahe si Nate. Galing kay Daniel.”Inilapag niya ang phone sa mesa.11:18 PM. Huwag kang pupunta roon. Alam nilang nasa iyo ang kopya.Napahigpit ang hawak ko sa litrato.“Pero pumunta pa rin siya,” sabi ko.“Because he was trying to protect Sebastian,” sagot ni Adrian.Hindi na ako nakipagtalo. Pagod na akong makarinig ng mga paliwanag. Ang k
SERENA’S POV“I saw who was still alive when I left that room.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Adrian.Hindi ako makagalaw. Hindi rin ako makapagsalita. Para bang may humawak sa lalamunan ko at unti-unting pinipiga iyon habang hinihintay ko ang susunod niyang sasabihin.“Who?” mahina kong tanong.Hindi siya sumagot agad.“Adrian, who was still alive?”Napatingin siya sa akin. Kita ko ang pagsisisi sa mukha niya, pero sa pagkakataong iyon, wala akong pakialam kung gaano siya nagsisisi.I needed answers.“Daniel.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.“Your brother?”Tumango siya.“Pagdating ko sa lugar na iyon, wala na si Sebastian. Pero nakita ko si Daniel. May sugat siya, pero buhay siya. He was the only person there who could tell me what happened.”“Then why didn't you tell the police?”“Because he thr
ADRIAN'S POV: Continuation Shit.Bumaling ako kay Serena.“Kapag sinabi kong tumakbo ka, diretso ka sa likod ng pinto. Huwag kang lilingon.”“What about you?” mahigpit akong hinawakan nito sa braso, napangiti ako dahil sa pag-aalala niya para sakin, Isa lang ang pumasok sa isip ko may pag-asa pa akong mapatawad ni Serena.I kissed her forehead saka ngumiti ulit sa kanya.“ Don't worry about me, I'll follow behind.”“Adrian—”Kita ko ang pag di sangayon nito sa sinabi ko.“Serena, please.”Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, nakita ko ang takot sa mga mata niya. Hindi para sa sarili niya kundi para sa akin.Sapat na iyon para lalo akong magpasyang hindi siya hahayaang mapahamak. Nahinti ako sa pagiisip ng may narinig kaming yabag na papalapit.Nang makita kong pumasok ang unang lalaki sa silid, mabilis akong kumilos.Hinampas ko ang braso niyang may hawak na baril at itinul
ADRIAN’S POVHindi ko gusto ang katahimikan ni Serena.Mas gugustuhin ko pang sigawan niya ako, sampalin, o sabihin sa mukha ko kung gaano niya ako kinamumuhian kaysa makita siyang nakaupo sa tabi ko nang walang imik.Dahil alam kong sa bawat segundong lumilipas, lalo siyang lumalayo sa akin.At wala akong karapatang sisihin siya.I lied to my wife. I had helped conceal the truth about Sebastian's death, believing I could keep her safe by keeping her ignorant. Pero ngayon, isa-isang namamatay ang mga taong may alam sa nangyari, at wala na akong ideya kung paano ko siya poprotektahan nang hindi siya tuluyang mawala sa akin.“Two minutes,” sabi ni Lucas mula sa passenger seat. “Malapit na tayo sa lumang archives building.”Hindi sumagot si Serena.Sa halip, nakatingin lamang siya sa memory card na hawak niya.“Serena.”Bahagya siyang lumingon.“Hmm?”“Once we're inside, stay beh







