INICIAR SESIÓNELOISE'S POVHindi ako makatulog buong gabi. Ang daming what-ifs sa utak ko.What if hindi ko kayang maging ina?What if hindi ko siya mapalaki nang maayos?What if hindi ko mabigay ang magandang kinabukasan?Hayyyyy! Nababaliw na yata ako.Hindi ko alam kung ilang beses ko tiningnan yung pregnancy test sa ibabaw ng sink, nagbabakasakaling sana namalik-mata lang ako sa resulta.Pero wala eh, positive talaga. I'm literally pregnant.I don't know how to start my day. Parang biglang bumigat ang lahat, at kahit anong gawin ko pag-iwas sa result at katotohanan, alam ko kailangan ko harapin ang lahat ng 'to.Kinuha ko ang phone ko at nakatitig lang ako sa pangalan ni Gabe.Kailangan ko ng kausap, yung kausap na hindi ako huhusgahan, at si Gabe lang yun.After taking a deep breath, I finally pressed the call button."Hello?""Hey, Elle? Good morning.""Hi, Gabe.""Bakit? Anong nangyari? Parang ang bigat ng boses mo?"Pumikit ako. Hindi ko alam kung kaya ko nang sabihin sa kanya."Pwede, pwed
ELOISE'S POVIlang linggo na ang lumipas mula noong gabing nakilala ko si Ares.Ang gabing kailanman ay hindi ko inasahang mangyayari.Ang gabing ipinangako ko sa sarili kong hinding-hindi ko na aalalahanin.Pero hindi ko magawa. May mga bagay pa rin akong paulit-ulit na naaalala, na para bang hirap na hirap akong kalimutan.Ang ngiti niya. Ang boses niya. At kung paano niya ako tingnan.Napailing ako habang nakatingin sa sarili ko sa salamin."Eloise, tama na. Please."I let out a sigh before turning away.Wala naman akong dahilan para patuloy siyang isipin. Hindi ko nga alam ang buong pangalan niya, wala akong number niya, at wala rin akong paraan para malaman kung saan siya hahanapin.We were just two strangers who shared one unexpected night.At iyon na iyon. Wala nang iba.At least, iyon ang gusto kong paniwalaan."Elle!"Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na boses ni Gabe."Bakit tulala ka naman diyan?"Umupo siya sa tapat ko at inilapag ang dala niyang pagkain sa mesa."W
ELOISE'S POVTiningnan ko ang kamay niya habang dahan-dahan niyang inaabot ang kamay ko.“Saan ba tayo pupunta?” tanong ko.He smiled at me.“I have a condo here. I usually stay there because of work. We can spend some time there, or if you don't want to, I can book you a ride home.”I just stared at him.“Hindi mo naman ako kukidnapin, Mr. Stranger?”He laughed.“Should I be offended, Vivienne?”“Maybe yes, maybe no.”“Don't worry. I won't mind either way, whether you come with me or not.”I smiled at him.“Okay. Let's go, Mr. Stranger. You can kidnap me, then.”He opened the passenger door for me before getting inside the car.“Come in, Your Highness.”“Oh, thank you, Mr. Stranger.”Throughout the drive, we continued talking about random things. Minsan, natawa na lang ako sa mga jokes niya, habang siya naman ay nakangiting nakikinig sa mga kuwento ko.Hindi ko na rin maalala kung kailan ako huling naging ganito kasaya nang hindi si Nathan ang kasama ko. Most of the time kasi, sa kan
ELOISE'S POV"Then coffee it is."Napangiti ako habang sinusundan siya palabas ng bar.Hindi ko alam kung bakit, pero parang ayaw ko pang matapos ang gabing ito. Maybe because I was finally enjoying myself, or maybe because I didn't want to go home and be reminded of everything that had happened earlier.Ares opened the door for me.Ang gentleman naman ni Mr. Stranger."Thank you, Mr. Stranger."He chuckled."You're welcome, Ms. Vivienne."Napailing ako habang nakangiti.Naglakad kami papunta sa café. Maganda ang ambience ng lugar. Warm ang lights, at relaxing din ang music na maririnig sa buong café."Do you like this place?" he asked.Tiningnan ko ang buong lugar bago tumango."Yeah. Ang ganda. Ang tahimik.""Good. At least I finally found somewhere quiet."Natawa ako."Naghahanap ka pa rin ng peaceful na lugar, huh?""Apparently."Nakakita kami ng perfect spot malapit sa bintana at doon kami naupo.A waiter approached us and handed us the menu."Are you ready to order, sir and ma'a
ELOISE'S POV"Don't worry. I'll stick with Vivienne."Napangiti ako sa sinabi niya."Mabuti naman kung gano'n.""Dapat ba ako magselos?” biglang singit ni Gabe habang nakatingin sa aming dalawa.Napalingon ako sa kanya."What?"He raised an eyebrow."Wala. Masyado ka na kasing comfortable sa newfound friend mo.""Gabe!"Tumawa siya habang nakataas ang dalawang kamay bilang pagsuko."Okay, okay. Sinasabi ko lang naman."Napailing na lang ako. Napakakulit talaga nitong best friend ko.Meanwhile, nakatingin lang sa amin si Ares, seemingly amused by how close Gabe and I were."Ang protective nga talaga ng best friend mo."Tiningnan ko si Gabe bago muling ibinalik ang tingin kay Ares."Wala kang idea.""Well, I guess I should be careful, then.""Dapat lang. Aba, kundi lagot ka diyan."He chuckled.For a moment, I found myself smiling despite everything that had happened earlier. It felt nice to laugh again."So, Ares," panimula ni Gabe habang nakasandal sa inuupuan niya. "Ano pala ang gina
ELOISE'S POVSa mga sandali na yun, wala nagsasalita saming dalawa.Hindi ako sigurado bakit ko hinayaan na tumabi siya sakin ng mga oras na yun kahit wala akong idea kung sino siya. Siguro, ayaw ko lang magisa habang iniisip ko yung mga bagay na nangyari kanina o baka gusto ko lang na may isang tao na magpaaalala kung sino yung ponsio pilato na nanakit sa puso ko."So..."Napalingon ako sa kanya."So?" I repeated.He leaned slightly against his chair, a faint smile appearing on his lips."Are you always this quiet?"Napataas ang magkabilang kilay ko."Excuse me? Ikaw kaya ang unang lumapit at kumausap sa akin."He let out a quiet laugh."Fair enough."I shook my head, trying to suppress the small smile forming on my lips."Anong name mo pala, Mr. Stranger?"He looked at me for a second before answering."Ares."Napakurap ako."Ares?""Yes. Is there something wrong with my name?"Umiling ako."Wala naman. Hindi lang kasi common ang name mo.""Unusual in a bad way?""Siguro?"He chuckl







