Chapter 3 - A Stranger Named Ares

ELOISE'S POV

Sa mga sandali na yun, wala nagsasalita saming dalawa.

Hindi ako sigurado bakit ko hinayaan na tumabi siya sakin ng mga oras na yun kahit wala akong idea kung sino siya. Siguro, ayaw ko lang magisa habang iniisip ko yung mga bagay na nangyari kanina o baka gusto ko lang na may isang tao na magpaaalala kung sino yung ponsio pilato na nanakit sa puso ko.

"So..."

Napalingon ako sa kanya.

"So?" I repeated.

He leaned slightly against his chair, a faint smile appearing on his lips.

"Are you always this quiet?"

Napataas ang magkabilang kilay ko.

"Excuse me? Ikaw kaya ang unang lumapit at kumausap sa akin."

He let out a quiet laugh.

"Fair enough."

I shook my head, trying to suppress the small smile forming on my lips.

"Anong name mo pala, Mr. Stranger?"

He looked at me for a second before answering.

"Ares."

Napakurap ako.

"Ares?"

"Yes. Is there something wrong with my name?"

Umiling ako.

"Wala naman. Hindi lang kasi common ang name mo."

"Unusual in a bad way?"

"Siguro?"

He chuckled.

"Well, I'll take that as a compliment."

Hindi ko napigilang matawa.

Sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakikipag-usap ako nang hindi iniisip si Nathan.

"And you, Ms. Beautiful? What's your name?"

For a moment, I hesitated.

Eloise.

The name Nathan had been calling me for the past three years.

Ayokong marinig ang pangalan kong iyon mula sa ibang lalaki ngayong gabi. Gusto ko munang kalimutan ang lahat, kahit sandali lang.

"Vivienne," I answered.

"Vivienne," he repeated, as if trying to familiarize himself with my name.

Tumango ako.

"But you can call me Vivi."

"Alright, Vivi."

Iba ang dating sa akin ng paraan ng pagbigkas niya sa pangalan ko. Hindi naman sa may ibig sabihin iyon, pero sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, hindi ko maiwasang mapansin iyon.

"So, Vivi," he started, resting one arm on the table. "What brings you here tonight?"

Napatingin ako sa baso ng alak na nasa harapan ko.

"Gusto mo ba talagang malaman?"

"Only if you're comfortable telling me."

Napabuntong-hininga ako.

"Bad day, as usual."

Napataas ang kilay niya.

"That bad?"

I gave him a humorless laugh.

"Wala kang idea kung gaano ka-bad."

Hindi na siya nagtanong pa. Instead, tumango lang siya at tumingin sa bartender.

"Can I get you some water?"

Napatingin ako sa kanya.

"Why?"

"Because you've been drinking, and I think you could use some water."

Napatitig ako sa kanya sandali bago tuluyang tumango.

"Okay, fine."

Nag-order siya ng isang basong tubig para sa akin.

How thoughtful naman ng stranger na 'to.

"Ganyan ka ba talaga ka-concern sa mga strangers?"

Umiling siya.

"Not really, Vivi."

"Then, bakit ako?"

He turned toward me.

"Maybe because you look like you've been carrying too much tonight."

Hindi ako nakasagot.

For some reason, parang biglang sumikip ang dibdib ko sa mga sinabi niya.

Binaling ko ang tingin ko sa malayo bago inabot ang basong tubig na inilapag ng bartender sa harapan ko.

"Thank you," mahina kong bulong.

"You're welcome."

Uminom muna ako ng tubig bago muling basagin ang katahimikan.

"Eh ikaw, anong ginagawa mo rito?"

Sumandal siya sa upuan.

"Needed somewhere quiet."

Napalingon ako sa paligid ng bar.

"Dito? Tahimik?"

He chuckled.

"Well, I guess I chose the wrong place."

"Obviously."

Pareho kaming natawa.

There was something comforting about talking to him.

Hindi siya masyadong nagtatanong, at hindi rin niya sinusubukang alamin ang lahat tungkol sa akin.

He was just there.

And somehow, that was enough.

"So, do you come here often?" he asked.

"Hindi naman. Actually, first time ko rito."

"First time?"

Tumango ako.

"Yes. Dinala lang ako ng best friend ko."

"Your boyfriend?"

Agad akong umiling.

"Hindi. Best friend nga."

Tumango naman siya.

"Oh, right. The guy you mistook me for earlier."

Tinakpan ko ang mukha ko dahil sa hiya.

"Oh my God! Huwag mo na ngang i-remind, please."

Tumawa siya.

Nakuha niya pang tumawa. Nahihiya na nga ako rito, eh!

"I thought you were expecting someone else."

"Well, I was. Sorry about that."

"It's fine, Vivi."

Ngumiti ako kahit medyo awkward pa rin.

"Anyway, nandito lang naman siya. May sinagot lang na important call."

"Should I be worried because I stole his seat?"

Napatawa ako.

"Well, sobrang protective niya sa akin."

"Then I should probably behave."

Tumango ako bilang pagsang-ayon.

For a few seconds, hinayaan lang naming punuin ng music ang katahimikan sa pagitan namin.

Then, his voice broke the silence again.

"Can I ask you something?"

Napatingin ako sa kanya.

"Depende."

"Bakit ang lungkot mo?"

Unti-unting nawala ang ngiti sa mga labi ko.

Nakatitig lang ako sa basong hawak ng dalawa kong kamay.

"Nahuli kong nangangaliwa ang walanghiya kong boyfriend."

I tried to sound casual, pero sa mismong pagbigkas ko ng mga salitang iyon, parang bumalik ang sakit na kanina ko pa pilit na kinakalimutan.

Hindi siya umimik. Hinayaan niya lang akong magsalita habang nakatingin sa akin.

"Tatlong taon," pagpapatuloy ko. "Tatlong taon kaming magkasama. Akala ko okay ang lahat sa amin. Akala ko masaya kami."

I forced a smile.

"Apparently, ako lang pala ang nag-aakalang okay ang lahat."

"That must have hurt."

"Sobra. Sobra pa sa inaakala mo."

Marahan siyang tumango.

"Did you love him?"

Napatingin ako sa kanya.

"Oo naman. Higit pa sa sarili ko."

"Then don't feel stupid for loving someone who didn't know how to appreciate it."

Natahimik ako.

Hindi iyon ang usual na sagot na inaasahan kong marinig mula sa isang stranger.

Kadalasan kasi, sasabihin lang ng ibang tao na you deserve someone better o kaya naman ay move on ka na.

Pero siya, hindi ganoon.

Hindi niya ako pinilit na maging okay.

He simply acknowledged the pain I was feeling.

"Hindi ko alam," pag-amin ko. "Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko."

"Then don't think about it tonight."

Napakunot ang noo ko.

"Ayan ang advice mo?"

Tumango siya.

"Alam mo, mahirap magdesisyon kapag galit ka o masyado kang masaya. Sometimes, that's when we make mistakes. Just take a deep breath. Hindi naman lahat ng problema kailangang masolusyunan sa loob ng isang gabi."

Napaisip ako sa sinabi niya bago bahagyang natawa.

May point nga naman siya.

"Alam mo, ang galing mong mag-advice para sa taong kakakilala ko lang."

He smiled.

"Siguro magaling lang din talaga akong makinig."

"O baka naman therapist ka pala."

"Mukha ba?"

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, kunwari ay sinusuri ang itsura niya.

"Not really."

Tumawa siya.

"Well, that's disappointing."

Napangiti ako.

Ang stranger na 'to, napapangiti niya ako.

Hay, Elle.

Sa mga sandaling iyon, kahit papaano ay nakalimutan ko ang lahat.

Nakalimutan ko si Nathan.

Nakalimutan ko ang araw na dapat sana ay masaya at memorable naming anniversary.

Well, it was memorable.

Memorable because I caught him cheating.

Napailing ako sa sariling iniisip.

Nakalimutan ko rin, kahit sandali, kung gaano kasakit ang lumayo sa taong akala kong makakasama ko habang-buhay.

For the first time that night, I felt like I could finally breathe.

Maya-maya, napansin kong may lumapit sa mesa namin.

"Elle?"

Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na boses ni Gabe.

"Oh, Gabe! You're back."

Tiningnan niya ang lalaking katabi ko bago muling ibinalik ang tingin sa akin.

"Who's this?"

"Oh, this is Ares. Ares, meet Gabriel, my best friend."

Tumayo si Ares at iniabot ang kamay niya kay Gabe.

"Ares."

"Gabriel," sagot ni Gabe habang nakikipagkamay.

"Elle, are you okay?" tanong ni Gabe.

Tumango ako.

"I'm fine, Gabe."

"Elle?" Ares suddenly asked.

Napalingon ako sa kanya.

"Yes?"

A faint smile appeared on his lips.

"I thought your name was Vivienne?"

Oh, shoot.

Nakalimutan ko ngang Vivienne pala ang ipinakilala ko sa kanya.

"Well..." I laughed awkwardly. "That's my other name."

"Other name?"

"Yeah. My friends call me Elle, but I prefer Vivienne when meeting new people."

He raised an eyebrow.

"Interesting."

"What's interesting about that?"

"Nothing." He smiled. "I just think Vivienne suits you."

For some reason, I felt my cheeks warm.

"Whatever," I muttered.

He chuckled.

"Don't worry. I'll stick with Vivienne."

Napangiti ako sa sinabi niya.

Vivienne.

Isang pangalan na bihira kong gamitin, pero ngayong gabi, parang gusto kong iyon muna ang maging pagkakakilanlan ko.

Dahil sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari, may isang taong tumitingin sa akin nang hindi alam kung gaano ako nasaktan.

And just like that, he became the first person in a long time who called me by a name that didn't remind me of my broken heart.