หน้าหลัก / Romance / The Night I Became His Wife / Chapter 4 - One unforgettable night

แชร์

Chapter 4 - One unforgettable night

ผู้เขียน: ASHLEYGARCIA
last update วันที่เผยแพร่: 2026-10-31 15:07:06

ELOISE'S POV

"Don't worry. I'll stick with Vivienne."

Napangiti ako sa sinabi niya.

"Mabuti naman kung gano'n."

"Dapat ba ako magselos?” biglang singit ni Gabe habang nakatingin sa aming dalawa.

Napalingon ako sa kanya.

"What?"

He raised an eyebrow.

"Wala. Masyado ka na kasing comfortable sa newfound friend mo."

"Gabe!"

Tumawa siya habang nakataas ang dalawang kamay bilang pagsuko.

"Okay, okay. Sinasabi ko lang naman."

Napailing na lang ako. Napakakulit talaga nitong best friend ko.

Meanwhile, nakatingin lang sa amin si Ares, seemingly amused by how close Gabe and I were.

"Ang protective nga talaga ng best friend mo."

Tiningnan ko si Gabe bago muling ibinalik ang tingin kay Ares.

"Wala kang idea."

"Well, I guess I should be careful, then."

"Dapat lang. Aba, kundi lagot ka diyan."

He chuckled.

For a moment, I found myself smiling despite everything that had happened earlier. It felt nice to laugh again.

"So, Ares," panimula ni Gabe habang nakasandal sa inuupuan niya. "Ano pala ang ginagawa mo?"

Ares glanced at him.

"Business."

"Business?" pag-uulit ni Gabe.

Tumango siya.

"That's interesting."

Tumingin ako kay Ares.

"Anong klaseng business?"

"Just the usual. Nothing interesting."

Napataas ang kilay ko.

"Wow. Very mysterious naman."

He smiled.

"Would you prefer a detailed presentation?"

I laughed.

"No, thank you. Baka makatulog lang ako."

Natawa si Gabe sa sagot ko.

"See? Sobrang comfortable na niya sa'yo."

I rolled my eyes.

"Pwede bang tumigil ka na diyan?"

"Fine, fine. I'll stop."

Napailing na lang ako habang pilit na tinatago ang ngiti ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero surprisingly, ang gaan lang kausap ni Ares. Hindi ko kailangang mag-isip nang sobra sa mga sasabihin ko. Hindi ko rin kailangang magpanggap na okay ako.

For once, I could simply be myself.

Maya-maya, biglang tumunog ang cellphone ni Gabe.

Tumingin muna siya sa akin bago sinagot ang tawag.

"Hello, Ma?"

Tahimik lang akong nakatingin sa kanya hanggang sa unti-unting nagbago ang expression ng mukha niya.

"Wait, anong nangyari?"

Bigla siyang tumayo mula sa inuupuan namin at lumayo nang bahagya sa mesa. Medyo maingay kasi sa puwesto namin.

After the call, bumalik siya sa mesa namin.

"Elle, I need to go."

Napatingin ako sa kanya.

"Bakit? Anong nangyari kay Mama?"

Mama na rin kasi ang tawag ko sa mommy niya. Nasanay na ako dahil madalas akong nasa bahay nila. Since only child ako, halos pamilya ko na rin ang turing ko sa kanila, lalo na kapag busy sa business ang mommy at daddy ko.

"Nasiraan daw sila ng kotse ni Mama sa highway, and wala pa si Papa sa bahay."

"Ay, hala! Go ahead na."

Tumingin muna siya kay Ares bago muling ibinalik ang tingin sa akin.

"Are you sure? Okay ka lang ba dito?"

Tumango ako.

"Oo naman, Gabe. I'm fine."

He narrowed his eyes.

"Wag mo akong tingnan nang ganyan. I know you're not okay."

Napatawa ako.

"Ano bang gusto mong gawin ko?"

"Sumama ka na sa akin."

Umiling ako. Ayaw ko pang umuwi, at ayaw ko ring maging dahilan para ma-delay siya sa pagpunta kay Mama.

"Go ahead. Puntahan mo na si Mama. Magbo-book na lang ako mamaya kapag uuwi na ako."

He sighed before finally nodding. I knew he was still worried about me.

"Alright. Hindi naman ako mananalo sa'yo. But promise me, tatawag ka kapag nakauwi ka na."

"Promise."

He then turned toward Ares.

"Take care."

Ares nodded.

"You too."

Bago tuluyang umalis, tumingin pa ulit sa akin si Gabe na parang ayaw niya akong iwanang mag-isa.

"Elle, please text me."

"Yes, Dad!"

Napangiti siya bago tuluyang naglakad palayo.

I watched him disappear into the crowd before turning my attention back to the man sitting across from me.

"Your best friend really cares about you," Ares remarked.

I smiled.

"Oo naman. He's been there for me through all the ups and downs in my life. Never niya akong iniwan."

"Oh, I see. Ang swerte mo. Not everyone has someone like that."

I nodded.

"Sobrang swerte ko na nandiyan siya sa buhay ko."

There was a brief silence between us.

Then Ares glanced at the glass in front of me.

"Are you feeling better?"

Napatingin ako sa kanya.

"Konti."

"Good."

He paused before continuing.

"Would you like to get some fresh air? It's getting a little crowded in here."

I looked around the bar. Totoo naman. Mas dumami na ang tao, at mas lumakas na rin ang music.

"Sure. Why not?"

We stood up and walked toward the outdoor area of the bar.

The cool night breeze brushed against my skin as soon as we stepped outside. I took a deep breath, enjoying the quiet atmosphere away from the loud music.

"Better?" he asked.

I nodded.

"Much better."

He stood beside me, keeping a comfortable distance.

For a moment, we simply watched the lights from the buildings across the street.

"So, Vivienne," he started.

I turned toward him.

"Yes, Mr. Stranger?"

He chuckled.

"Are you always this sarcastic?"

"Kapag comfortable na ako sa isang tao."

"Then I guess I should feel honored."

I laughed.

"Aba, dapat lang. Ako na 'to, oh."

He smiled before looking back at the city.

"Can I ask you something?"

"Parang ang dami mo namang tanong ngayong gabi."

"Should I stop?"

Umiling ako.

"No. Go ahead."

"What do you usually do when you're not having a bad day?"

Natawa ako sa tanong niya.

"Seriously?"

"Seriously."

I thought about it for a moment.

"Well, mahilig akong magbasa, mag-bake, and cook. Those are the things that make me happy whenever I'm not feeling okay."

"Cooking?"

Tumango ako nang may pagmamalaki.

"Oo. Magaling yata ako."

He raised an eyebrow.

"Should I believe you?"

Nabigla ako sa sinabi niya.

Aba't duda pa itong nilalang na 'to!

"Excuse me? Nagdududa ka ba sa cooking skills ko?"

He laughed.

"I'm just asking."

"Well, for your information, magaling akong magluto."

"Alright, I'll take your word for it."

I crossed my arms.

"You better."

He shook his head, still smiling.

There was something about the way he laughed that made me want to laugh along with him.

"So, how about you?" I asked.

"Me?"

"Yes. What do you do when you're not being mysterious and approaching random women in bars?"

He laughed.

"I work most of the time."

"Ang boring naman ng buhay mo, Mr. Stranger."

"That's what happens when you have responsibilities."

"Naririnig ko pa lang, napapagod na ako."

"It can be."

For a moment, nagbago ang expression ng mukha niya. He looked away, as if there was something about his work that he didn't want to talk about.

Kaya hindi na ako nagtanong pa.

We were strangers, after all. Hindi naman namin kailangang malaman ang bawat detalye ng buhay ng isa't isa.

Instead, I simply told him,

"Dapat nag-e-enjoy ka rin minsan. Huwag puro work."

Napatingin siya sa akin.

"Maybe I should."

"Ayan. Perfect ka diyan."

He held my gaze for a few seconds before smiling.

"You're quite interesting, Vivienne."

I felt my cheeks warm.

"Sus! Huwag ako. Sinasabi mo lang 'yan."

"Am I?"

"Oo. Sino pa ba? May nakikita ka pa bang iba rito?"

He chuckled.

"Alright. Whatever you say."

I looked away, pilit na tinatago ang ngiti sa mga labi ko.

For someone I had only met tonight, he was surprisingly easy to talk to.

And I didn't know when it happened, but I was beginning to enjoy his company.

A few minutes later, I checked my phone.

May message galing kay Gabe.

Gabe: Don't forget to book your ride home, Elle. And please text me kapag nasa bahay ka na. Better yet, call me para alam kong safe ka.

Napangiti ako habang nagre-reply sa kanya.

Me: Yes, Dad! Mag-ingat ka sa pag-drive.

Binalik ko ang cellphone ko sa bag.

"Your father?" Ares asked.

Natawa ako.

"No. My overly protective best friend."

"Right. Gabriel."

Tumango ako.

"Ganyan na talaga siya ever since we were kids. Para na rin kasi siyang kapatid ko. Only child ako, kaya malaking part siya ng buhay ko."

"You're lucky to have him."

"I know."

Chineck ko ulit ang oras sa cellphone ko.

Gabing-gabi na, pero alam mo 'yung feeling na ayaw mong matapos ang gabing ito?

Siguro dahil ngayon lang ako nakaramdam ulit ng kalayaan. Ngayon lang din ako hindi nag-isip tungkol kay Nathan.

That bastard.

Siguro dahil kahit papaano, nawala ang bigat sa dibdib ko. For the first time tonight, I felt like I could breathe again.

Or maybe, I was simply enjoying the company of Mr. Stranger a little too much.

Ares glanced at me.

"Would you like to continue our conversation somewhere quieter?"

Tumingin ako sa kanya.

"Saan?"

"There's a twenty-four-hour café nearby. We could grab something to eat."

Nag-alangan ako sandali.

Pero kalaunan, napangiti rin ako.

"Coffee sounds nice."

He returned my smile.

"Then coffee it is."

And tada! Sumama ako sa taong ni hindi ko alam buong pangalan to spend more hours.

Hindi ko alam kung ano pa mangyayari ngayon gabi.

But for once, Hindi ako natatakot na malaman pa.

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • The Night I Became His Wife   Chapter 8 - The Confirmation

    ELOISE'S POVHindi ako makatulog buong gabi. Ang daming what-ifs sa utak ko.What if hindi ko kayang maging ina?What if hindi ko siya mapalaki nang maayos?What if hindi ko mabigay ang magandang kinabukasan?Hayyyyy! Nababaliw na yata ako.Hindi ko alam kung ilang beses ko tiningnan yung pregnancy test sa ibabaw ng sink, nagbabakasakaling sana namalik-mata lang ako sa resulta.Pero wala eh, positive talaga. I'm literally pregnant.I don't know how to start my day. Parang biglang bumigat ang lahat, at kahit anong gawin ko pag-iwas sa result at katotohanan, alam ko kailangan ko harapin ang lahat ng 'to.Kinuha ko ang phone ko at nakatitig lang ako sa pangalan ni Gabe.Kailangan ko ng kausap, yung kausap na hindi ako huhusgahan, at si Gabe lang yun.After taking a deep breath, I finally pressed the call button."Hello?""Hey, Elle? Good morning.""Hi, Gabe.""Bakit? Anong nangyari? Parang ang bigat ng boses mo?"Pumikit ako. Hindi ko alam kung kaya ko nang sabihin sa kanya."Pwede, pwed

  • The Night I Became His Wife   Chapter 7 - Two Lines

    ELOISE'S POVIlang linggo na ang lumipas mula noong gabing nakilala ko si Ares.Ang gabing kailanman ay hindi ko inasahang mangyayari.Ang gabing ipinangako ko sa sarili kong hinding-hindi ko na aalalahanin.Pero hindi ko magawa. May mga bagay pa rin akong paulit-ulit na naaalala, na para bang hirap na hirap akong kalimutan.Ang ngiti niya. Ang boses niya. At kung paano niya ako tingnan.Napailing ako habang nakatingin sa sarili ko sa salamin."Eloise, tama na. Please."I let out a sigh before turning away.Wala naman akong dahilan para patuloy siyang isipin. Hindi ko nga alam ang buong pangalan niya, wala akong number niya, at wala rin akong paraan para malaman kung saan siya hahanapin.We were just two strangers who shared one unexpected night.At iyon na iyon. Wala nang iba.At least, iyon ang gusto kong paniwalaan."Elle!"Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na boses ni Gabe."Bakit tulala ka naman diyan?"Umupo siya sa tapat ko at inilapag ang dala niyang pagkain sa mesa."W

  • The Night I Became His Wife   Chapter 6 - The Morning After

    ELOISE'S POVTiningnan ko ang kamay niya habang dahan-dahan niyang inaabot ang kamay ko.“Saan ba tayo pupunta?” tanong ko.He smiled at me.“I have a condo here. I usually stay there because of work. We can spend some time there, or if you don't want to, I can book you a ride home.”I just stared at him.“Hindi mo naman ako kukidnapin, Mr. Stranger?”He laughed.“Should I be offended, Vivienne?”“Maybe yes, maybe no.”“Don't worry. I won't mind either way, whether you come with me or not.”I smiled at him.“Okay. Let's go, Mr. Stranger. You can kidnap me, then.”He opened the passenger door for me before getting inside the car.“Come in, Your Highness.”“Oh, thank you, Mr. Stranger.”Throughout the drive, we continued talking about random things. Minsan, natawa na lang ako sa mga jokes niya, habang siya naman ay nakangiting nakikinig sa mga kuwento ko.Hindi ko na rin maalala kung kailan ako huling naging ganito kasaya nang hindi si Nathan ang kasama ko. Most of the time kasi, sa kan

  • The Night I Became His Wife   Chapter 5 - The night we never planned

    ELOISE'S POV"Then coffee it is."Napangiti ako habang sinusundan siya palabas ng bar.Hindi ko alam kung bakit, pero parang ayaw ko pang matapos ang gabing ito. Maybe because I was finally enjoying myself, or maybe because I didn't want to go home and be reminded of everything that had happened earlier.Ares opened the door for me.Ang gentleman naman ni Mr. Stranger."Thank you, Mr. Stranger."He chuckled."You're welcome, Ms. Vivienne."Napailing ako habang nakangiti.Naglakad kami papunta sa café. Maganda ang ambience ng lugar. Warm ang lights, at relaxing din ang music na maririnig sa buong café."Do you like this place?" he asked.Tiningnan ko ang buong lugar bago tumango."Yeah. Ang ganda. Ang tahimik.""Good. At least I finally found somewhere quiet."Natawa ako."Naghahanap ka pa rin ng peaceful na lugar, huh?""Apparently."Nakakita kami ng perfect spot malapit sa bintana at doon kami naupo.A waiter approached us and handed us the menu."Are you ready to order, sir and ma'a

  • The Night I Became His Wife   Chapter 4 - One unforgettable night

    ELOISE'S POV"Don't worry. I'll stick with Vivienne."Napangiti ako sa sinabi niya."Mabuti naman kung gano'n.""Dapat ba ako magselos?” biglang singit ni Gabe habang nakatingin sa aming dalawa.Napalingon ako sa kanya."What?"He raised an eyebrow."Wala. Masyado ka na kasing comfortable sa newfound friend mo.""Gabe!"Tumawa siya habang nakataas ang dalawang kamay bilang pagsuko."Okay, okay. Sinasabi ko lang naman."Napailing na lang ako. Napakakulit talaga nitong best friend ko.Meanwhile, nakatingin lang sa amin si Ares, seemingly amused by how close Gabe and I were."Ang protective nga talaga ng best friend mo."Tiningnan ko si Gabe bago muling ibinalik ang tingin kay Ares."Wala kang idea.""Well, I guess I should be careful, then.""Dapat lang. Aba, kundi lagot ka diyan."He chuckled.For a moment, I found myself smiling despite everything that had happened earlier. It felt nice to laugh again."So, Ares," panimula ni Gabe habang nakasandal sa inuupuan niya. "Ano pala ang gina

  • The Night I Became His Wife   Chapter 3 - A Stranger Named Ares

    ELOISE'S POVSa mga sandali na yun, wala nagsasalita saming dalawa.Hindi ako sigurado bakit ko hinayaan na tumabi siya sakin ng mga oras na yun kahit wala akong idea kung sino siya. Siguro, ayaw ko lang magisa habang iniisip ko yung mga bagay na nangyari kanina o baka gusto ko lang na may isang tao na magpaaalala kung sino yung ponsio pilato na nanakit sa puso ko."So..."Napalingon ako sa kanya."So?" I repeated.He leaned slightly against his chair, a faint smile appearing on his lips."Are you always this quiet?"Napataas ang magkabilang kilay ko."Excuse me? Ikaw kaya ang unang lumapit at kumausap sa akin."He let out a quiet laugh."Fair enough."I shook my head, trying to suppress the small smile forming on my lips."Anong name mo pala, Mr. Stranger?"He looked at me for a second before answering."Ares."Napakurap ako."Ares?""Yes. Is there something wrong with my name?"Umiling ako."Wala naman. Hindi lang kasi common ang name mo.""Unusual in a bad way?""Siguro?"He chuckl

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status