Chapter 9

Katalina’s POV

2:55 PM

 Huminga ako nang malalim habang nakatayo sa harap ng pinto ng opisina ni Zach—I mean, Mr. Vaughn.

You can do this, Katalina. Be calm. Be professional.

Nagtaas ako ng kamay at marahang kumatok.

Knock. Knock.

“Come in.”

Sht. Boses pa lang, nakakalambot na ng tuhod.

  Humigpit ang hawak ko sa folder at binuksan ang pinto. Malamig ang aircon, pero mas malamig ang ekspresyon ng lalaking nakaupo sa likod ng malaking desk.

 Naka-upo siya—coat removed, sleeves rolled up, hands steepled under his chin habang nakatutok sa computer sa harap niya. Pag-angat ng tingin niya, agad tumama ang mga mata niya sa akin.

 God. That stare. Intense. Steady. Parang binabasa niya ang buong pagkatao ko.

  “Ms. Suarez,” malamig niyang bati.

  “Sir, good afternoon,” sagot ko, pilit na kinakalma ang boses. Lumapit ako at iniabot ang folder. “Ito po ‘yung requested performance reports and updated projections.”

Tinanggap niya ito, pero hindi agad tumingin sa folder. Nakatingin lang siya sa akin.

  “Please, take a seat.”

Umupo ako sa tapat niya. Straight posture. Composed. ‘Wag kang magpakita ng kahinaan, Katalina.

Tahimik siyang nagbasa. Napansin kong may ilang page na may mark ng highlighter—

  “Your numbers are solid,” banggit niya. “Your team’s marketing trajectory is consistent. Impressive.”

  “Thank you, sir.” Napalunok ako. His compliments shouldn’t mean much, pero bakit parang may kakaiba?

  Ngumuso siya habang nakatingin sa papel, pero halatang hindi talaga ‘yun ang focus niya. He suddenly closed the folder, leaned back, and stared at me again.

  “Tell me, Ms. Suarez… how’s your transition been since your return from leave?”

Nabigla ako sa tanong. How did he know I had just returned from my leave? Tinanong niya kay Mr. Dizon?

 “Ah… smooth naman po. I’m adjusting. Slowly getting back into rhythm.”

  “Hmm,” he hummed, then tilted his head. “And how are you adjusting to the fact that your new boss… is me?”

  Bigla akong napatigil. Hindi ko inaasahan ‘yon.

  Sht. So he remembers, huh? Pero hindi, katulad ng ginawa niya kanina, dapat gano’n din ang gawin ko. Isa pa, kung alam lang niya ang impak sa ‘kin ng pagiging boss niya…

  “Sir?” tanong ko, trying to sound confused.

He smiled—small, knowing, and damn irresistible.

  “You know exactly what I mean.”

Damn.

What the hell is this? Bakit bigla niyang in-open up?

Dahan-dahan akong umiwas ng tingin at nagsalita. “I don’t think this is relevant to the report, sir.”

Totoo naman. As far as I know, this is about work—not about us.

  “Oh, but it is,” he said, his tone suddenly deepening—more serious, more intense. “Because now I’m questioning your ability to stay objective. Are you?”

Napaharap ako sa kanya. “Sir, I can assure you—whatever happened before this day… has nothing to do with my work.”

He nodded slowly. Then tumayo siya mula sa upuan niya. Lumapit sa side ng desk. I thought he was going to grab something, but instead, he stopped behind me and leaned in—just slightly. Nahigit ko ang paghinga, at may kung anong init ang biglang sumiklab sa katawan ko.

   “So, you’re saying… that night meant nothing to you?”

I froze.

Every nerve in my body lit up.

  “Sir, with all due respect—”

  “Zach.”

Napatingin ako sa kanya. “Excuse me?”

 “Call me Zach. I’m talking to you as Zach, not your boss. Just as the man who’s been wondering why you left me so suddenly that day. You didn’t even leave a note. Or at least… you could’ve woken me up.”

  Bumilis ang tibok ng puso ko. Parang gusto kong tumakbo palayo, pero gusto ko ring manatili sa sandaling ‘to.

  “It was just a one-night stand, that’s all. Besides, you were sleeping at that time… I didn’t want to bother you. And anyway, isn’t that how it’s supposed to be?” mahinang sagot ko.

  “Uh-huh? After you seduced me, you just left me like that? You know very well between the two of us who made the first move,” bulong niya—halos ramdam ko ang init ng hininga niya sa gilid ng tenga ko.

 Jeez.

Naramdaman ko ang pag-iinit ng mukha ko. Damn it. Kailangan pa talagang ipamukha? Nakakahiya!

Sasagot sana ako nang biglang may kumatok sa pinto.

  “Sir?” boses ng assistant niya. “Mr. De Vera from HR called—he said he's on his way up for the review."

  Napaangat siya ng tingin, then lumayo ng bahagya. Doon lang ako nakahinga nang maluwag. Gusto ko nang umalis sa opisina niya!

  “Alright, Give me a minute,” sagot niya.

   “Copy, sir.”

Pagkasabi niya nun, bumalik siya sa likod ng desk at muling sinuot ang business mask niya. CEO mode on.

  “Thank you for coming, Ms. Suarez. I’ll review your report further. You may return to your department.”

Tumango ako, mabilis na tumayo. “Yes, sir. Thank you.” Naglakad na ako palapit sa pinto.

Pero bago pa ako makalabas—

  “Katalina.”

Napatigil ako. Damn, tinawag niya ako sa pangalan ko. Dahan-dahan akong lumingon.

  “Yes, sir? May nakalimutan kayong sabihin?”

  “I don’t like how close De Vera sits next to you during meeting.”

Wait, bakit biglang nasingit si Sir Alex?

Napakunot-noo ako. “Excuse me?”

 “He leans too close. And smiles too much.”

Napatingin ako sa kanya, naguguluhan. Hanggang sa may naisip ako… bahagya akong ngumisi. “Are you… jealous?”

  “Tsk, jealous my ass.” sagot niya, sabay balik ng tingin sa mga papeles. “Dismissed.”

 Jealous my ass, huh? Ngumisi ako bago tuluyang lumabas.

*

 Pagkalabas ko ng opisina ni Zach—este, Mr. Vaughn—dumiretso ako sa comfort room.

Sht. Kailangan kong huminga.

 Sumandal ako sa pader at napapikit. Zach? Talaga? Bakit kailangang alalahanin pa niya ‘yon? At bakit tila sa himig ng pananalita niya ay nagseselos siya kay Alex? What the hell is happening?

  Huminga ako nang malalim, pinilit ibalik sa “work mode” ang sarili ko. Hindi pwede ‘to. Hindi ako pwedeng malunod sa kung anumang confusing energy na ‘yon. Boss ko siya.

  Hindi ito tama.

********

Zach's Point of View

 That morning, I woke up alone.

 The sunlight slipped through the sheer curtains of the hotel room. The spot beside me—May faint trace pa ng perfume niya sa unan. Pero wala na siya.

 No note. Not even a goodbye.

 For someone who made time feel like it froze for a few hours… she disappeared like she was never real.

Matagal akong nakatitig sa kisame.

Hindi ko alam kung naiinis ba ako… o disappointed.

Damn it.

It was supposed to be just a night. That was the rule.

But why does it feel like something was left behind?

I sat on the bed and looked over to that side. I ran my hand over the sheet where she had lain—it was still warm.

Looks like she just left.

Katalina.

 Hindi ko man lang nakuha ang buong pangalan mo o ang number mo. Ngayon, saan kita hahanapin?

 Dumaan ang mga araw. I kept going back sa bar kung saan kami unang nagkita. Hoping—hoping na makita ko siya ulit. Pero palaging wala. Palaging bigo.

 Hindi ko alam kung gusto lang ba kita makita… o may ibang dahilan pa. 

 Then one day, Dad called me.

 He needed someone to temporarily take over his position at the company while he was on medical leave. I didn’t want to. I didn’t want to get involved in the corporate drama of his company.

Pero may parte sa ’kin na nagsabing: just do it.

Maybe I needed the distraction.

So I went through the departments, studied every key person…

Then I saw it.

Her name. Her picture.

Katalina Leigh Suarez.

Marketing Manager.

  Damn.

 Finally, nakita rin kita. Isang ngiti ang sumilay sa labi ko.

Boardroom. First encounter.

  I knew she was here. Alam kong ngayon ang balik niya galing leave.

  Hindi ko maintindihan ang nararamdaman habang papalapit ako sa boardroom.

Excited ba akong makita siya?

Damn it.

  Ang liit nga naman ng mundo. May dahilan pala kung bakit ko tinanggap ang pagiging acting CEO ng kumpanya ni Dad. Dahil nandito ang babaeng hinahanap ko.

Pagpasok ko sa boardroom, I saw her right away. Pero hindi ko pinahalata.

She stood out.

Hindi lang dahil maganda siya—pero dahil kilala ng katawan ko ang presensya niya.

Nagkatinginan kami ng ilang segundo.

Napakurap ako. Napakunot ang noo nang wala akong mabasang kahit ano sa mga mata niya. Parang hindi niya ako kilala.

Mabilis akong umiwas ng tingin.

Shit.

  Hindi ko kayang makipagtitigan sa kanya ng matagal. May kakaiba akong init na nararamdaman. 

Focus, Zach. Kumalma ka.

She kept her face neutral. Composed. Polished.

Professional.

I almost smirked.

So this is how it is? We’re pretending now? Fine.

Pero sa kaloob-looban ko may kung anong sumikip sa dibdib ko…

Because the truth is—hindi ko siya nakalimutan.

  Habang nagsasalita ang ibang department heads, I kept stealing glances.

Hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya.

 May parte sa ’kin na gusto siyang lapitan. Gusto siyang kausapin.

 Tsk.

  Natapos ang meeting. May mga pinaliwanag pa sa akin si Mr. Dizon, pero kahit kausap ko siya, ang mga mata ko—nakatingin sa kanya.

And then I saw him.

Alexis De Vera. HR Head.

The way he leaned in.

The way he whispered something.

The way she smiled.

Tangina.

Something stirred inside me. Was it irritation? Jealousy? I wasn’t sure.

Pero ang alam ko—ayoko ’yung ngiti niyang ’yon. Lalo na kung hindi ako ang dahilan.

Inis akong bumalik sa opisina. Hindi ako mapakali.

“Damn it,” bulong ko. “Bakit ang layo ng executive office sa marketing department?”

Katalina.

Umalis ka sa hotel na parang walang nangyari.

At ngayon, nandito ka—calm, composed, na tila hindi mo ako kilala at walang nangyari.

I bit my lower lip. My jaw clenched.

  Ngayon na nandito ka na at empleyado na kita, sisiguraduhin kong mapapansin mo ako.

Gagawa ako ng paraan para maalala mo ako at ang gabing ‘yon.

Humarap ako sa computer. I opened my email.

My fingers hovered over the keyboard.

From: Zachary Matthew Vaughn

To: Katalina Leigh Suarez

Subject: Follow-up Meeting – 3:00 PM Today

Ms. Suarez,

Please proceed to my office at exactly 3:00 PM for a brief discussion regarding the marketing department’s current performance reports. Kindly bring your monthly projections as well.

—Z.M.V.

Keep it cold.

Keep it formal.

Stay in control.

Tinitigan ko ang screen.

At pinindot ang Send.

*********

My office. After she left.

  The second she stepped out, I didn’t move.

  Nanatili lang akong nakaupo, nakatitig sa pinto kung saan siya lumabas.

  Her scent lingered.  Soft. Feminine.

  Huminga ako. Malalim.

  Kinalma ang sarili.

Nakita ko ’yung bahagyang gulat sa mata niya nang binanggit ko ang pangalan niya.

And I felt it again.

That pull. That gravity between us.

‘Yung tension na kahit pilit itago, umaalingawngaw pa rin sa pagitan namin. ‘Yung pag-iwas mo ng tingin...

‘Yung sinabi mong one-night stand lang ’yon…

Bullshit.

Ramdam mo rin. Alam kong ramdam mo rin.

You were affected.

Still are.

Tumayo ako.

Lumapit sa bintana, pinagmasdan ang makulimlim na langit sa labas.

 At ngayong nakita na kita ulit…

I’ll find a way to get closer to you.

And I’ll only show this side of me to you.

Damn it, Katalina. What are you doing to me?

5:45 PM

  Uwian na. Mabilis kong tinapos lahat ng dapat kong basahin at pirmahan.

Tapos inayos ang sarili—bahagyang naka-unbutton ang polo, sleeves rolled up, at hawak ang coat ko sa braso. Saka lumabas ng opisina.

  Hindi ako mapakali mula kanina. Gusto kong makita si Katalina, gusto kong mapalapit sa kanya paunti-unti…

  Siguro simulan ko sa pag-aya sa kanya mag-dinner? Or maybe… ihatid ko siya pauwi.

 Para na rin malaman ko kung saan siya nakatira.

Napangisi ako sa naisip.

Smooth, Vaughn.

  Pumasok ako sa elevator at pinindot ang floor kung saan naroon ang Marketing Department.

Tumikhim ako. Inayos ang postura. Pinanumbalik ang seryosong anyo.

Nang tumigil ang elevator at bumukas ang pinto—

Napahinto ako, bahagyang nagulat.

Nasa harap ko si De Vera at si Katalina.

Magkasama.

Parehas nakangiti.

Napatiim-bagang ako.

Walang emosyon ang mukha habang nakatingin sa kanila.

 ***********