LOGINKatalina’s POV
Lunch BreakNasa pantry ako, nakaupo sa isang sulok habang nakatingin sa lunch kong chicken teriyaki. Favorite ko ’to, pero this time, hindi ko magawang kainin. Wala akong gana.
I want to call my friends right now. Kanina ko pa talaga sila gustong tawagan. Alam kong pareho silang nasa trabaho ngayon—si Jem, Head ng HR, at si Fia, Fashion Entrepreneur—pero kasi... kailangan ko ng kausap. Kailangan kong may mapagsabihan.
Baka nasa break naman sila.
Ays, bahala na nga. Kung hindi nila sagutin, mamaya ko na lang ikukuwento kapag nakauwi ako. Pero ngayon, susubukan ko muna.
Kinuha ko agad ang phone ko at binuksan ang Messenger group chat namin nila Jem at Fia.
Ni-loudspeaker ko na rin kasi wala akong dalang earpods. Halos wala naman ang lahat dito dahil sa baba sila kumain.
Calling: TeaMates ☕
Tsk. Until now, naloloka pa rin ako sa pinangalan ni Fia sa GC namin. Para raw sa tsismisan at life updates over “tea.”
Tatlong ring lang, si Fia agad ang sumagot. Naka-earpods siya, pero halatang may ginagawa.
“Yes, girl? Break mo? Wait lang, let me mute my Spotify sa Ipad—Ayan okay na. So, Anong chika?”
Tsk. Alam na alam agad niya kung bakit ako tumawag. Tsismosa talaga ’to.
Seconds later, pumasok si Jem sa call—naka-earpods din, at nasa maliit na cubicle. Background niya parang white wall at filing cabinet lang.
Agad nangunot ang noo nito at mas lumapit sa screen ng phone niya.
“Kat? Okay ka lang ba? You look tense. What happened?” tanong ni Jem, ramdam agad ang concern sa boses niya. Wala pa akong sinasabi pero alam niyang may something.
Kilalang-kilala talaga nila ako.
Pumikit ako saka huminga ng malalim.
“Girls...we have a new CEO and guess what—it’s Zach... ’yung lalaking naka-one-night-stand ko.”
Walang paligoy-ligoy kong sabi.
May dalawang segundong katahimikan. Tapos—
“WHAT?!!!” sabay nilang sigaw.
“Shhh!” Napalingon ako sa paligid, “Baka may makarinig. Baka may nakabalik na galing lunchbreak e.’ Nasa pantry ako. ‘Wag kayong sumigaw.”
Hindi mapakali si Fia sa kabilang linya. Hindi man lang pinansin ang sinabi ko.
“Wait, wait, wait—the hottie guy na naka-one-night-stand mo... siya ang bago n’yong CEO?! BOSS mo na siya?!”
Napairap ako. “Sabing ’wag maingay, e. Baka may makarinig sabi. Yes, siya ’yon. He’s the Acting CEO.”
Si Jem, na ngayon lang naka-recover, napa-‘tsk.’
“Kaya pala ang hot ng description niyo sa lalaki that night, bagong CEO pala ng kumpanyang pinapasukan mo, Kat.”
“Hindi ko din inaasahan, well sa itsura naman niya that night halatang mayaman ‘e. Hindi ko lang inaasahan na anak siya ng boss ko at magiging acting CEO ng kumpanyang pinapasukan ko.”
“Sis, this is karma—but like, premium karma with glitter and drama. Shocks!” singit naman ni Fia.
Huh? Anong karma sinasabi nitong babaeng ‘to.
“Anong sabi niya?” tanong ulit ni Jem. “Kilala ka ba niya?”
Napahawak ako sa sentido. Hindi ko akalain na ganito ang bubungad sa pagbabalik ko ng trabaho.
“Hindi kami nag-usap. Nasa boardroom kami kanina kasi nga pinakilala siya bilang acting CEO. His father will be on a three-month medical leave.. As in, deadma siya. Professional mode ang peg kanina. Parang hindi niya ako kilala. Pero, girl... nakita ko kung paano siya tumingin. Alam ko. Nakilala niya ako.”
Tumili si Fia. “Girl, ganyan’yung novel plot sa mga story e! biglang magiging boss‘yung naka one-night stand tapos magmamatigas kunwari wala lang, pero deep inside… affected. Nakakaloka! My One-Night Stand Is Now My Boss?! Sino ka sa Goodnovel universe at bakit ka binigyan ng ganitong plot twist, Girl?! Di ako ready!”
Napailing ako. Umiral na naman ang kadaldalan ni Fia.
“Paano ka niyan sa trabaho?” ani ni Jem, nag-aalalang nakatingin sa akin. “Magkakatrabaho kayo. May history kayo? Na super secret pa?”
“Ayun nga, e. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Halo-halong emosyon, girl. Hindi ako maka-focus sa work dahil sa hindi inaasahan na pagkikita namin ni Zach. Akala ko, hindi ko na siya makikita pa ulit. Pilit kong kinakalimutan ’yung nangyari kasi, ’yun nga—One Night Mistake lang naman. Kaso ngayon, paano na? Araw-araw ko siyang makikita, edi maalala ko rin ’yung gabing may nangyari? Haler! Siya ang first ko…”
“Mahirap nga 'yan, pero hanggang kaya mo maging professional sa harap niya, gawin mo. Like, parang wala lang din,” ani Jem habang seryoso. “Alam kong hindi madali, lalo na kung siya 'yung first mo, Ganto gawin mo–Una, huminga ka. Pangalawa, focus sa trabaho. Kung iwasan mo man siya, ‘wag obvious. Kung kausapin ka, sagutin mo nang tama. Basta wag mong hayaan na presensya niya ang sisira ng mood mo sa office. Kaya mo ’yan, Kat. Patunayan mo sa sarili mo na kaya mong i-handle ‘to.”
Napangiti ako ng tipid, kaya mas maganda talagang nakausap ko sila.
“Whoooo! The best talaga ang friend natin mag-payo! Kaya love na love ka namin Jem ‘e.” Nangising singit ni Fia. Natawa naman ako.
“Thanks girls, Thanks sa time niyo.” Mahina kong sabi tapos wala sa sariling pinakita ko sa kanila ’yung untouched kong pagkain.
“Ni hindi ko nga din magalaw lunch ko, guys. Para akong may acid sa tiyan.”
“Luh? Hindi mo kinain?!” Fia gasped. “Girl. That’s when I know shit is serious. Kasi kahit ’yung heartbreak mo kay Miguel, nag-foodtrip pa tayo sa apartment mo at sa unit ni Jem!”
Tumawa ako ng bahagya. “Wala talaga akong gana. Maloloka ako. Mas stress pa ako sa new boss kaysa sa ex kong si Miguel.”
“Maloloka ka talaga niyan! Ikaw ba naman, lagi mong makikita si Hottie guy e,” natatawang komento ni Fia.
Ping.
Napatigil ako ng may mag-pop up na email notification.
Nang tignan ko kung kanino galing, Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Galing sa boss ko kay Zach.
“Wait lang girls... speaking of—may email siya…” Wala sa sarili kong sabi.
“Huh? Bakit sa’yo nag email?” Nagtatakang tanong ni Fia.
“Kinonek ko kanina sa phone ko ‘yung email ng M.D kasi ang dami kong kailangan ireview.” Mahina kong sagot.
“Oh, okay! Basahin mo na!”
“Check mo na kung anong email sa’yo.” Turan naman ni Jem.
Pinindot ko agad ang email habang ramdam ko ang pagkabog ng puso ko.
From: Zachary Matthew Vaughn
Subject: Follow-up Meeting – 3:00 PM TodayTo: Katalina Leigh SuarezMs. Suarez,
Please proceed to my office at exactly 3:00 PM for a brief discussion regarding the marketing department’s current performance reports. Kindly bring your monthly projections as well. —Z.M.V.“Sht...” Mahina kong mura, Muntik ko nang mabitawan ang phone ko.
“Sis?!” sambit ni Fia. “Ano sabi?!”
“Pinapatawag niya ako,” sagot ko, pilit kinakalma ang boses. “For a brief discussion regarding the marketing department’s current performance reports…”
Si Fia literal na napasigaw. “Omg. Omg. Omg. kayong dalawa lang sa office niya? Shocks!”
“Tangina...” bulong ko. “Bakit parang mas lalo akong kinakabahan ngayon kaysa nung first time naming magkita?”
“Because now you’re seeing him with the lights on and a nameplate on his desk,” sagot ni Jem. “CEO, sis CEO..In other words...Boss mo ”***
Pagkatapos ng tawag, pilit kong pinakalma ang sarili habang naglalakad pabalik sa workstation ko. Hindi ko talaga nagalaw ang pagkain ko. Ang nasa isip ko lang ay ang email ng boss ko.
May ilang oras pa... pero parang gusto ko nang magpalamon sa lupa.
Zachary Matthew Vaughn.
Hindi na siya ‘yung lalaking nakilala ko lang sa bar.
Boss ko na siya ngayon.
“Okay… okay…” bulong ko sa sarili habang marahang humihinga. Professional lang ‘dapat Kat. You're his Marketing Manager. This is normal. Tama lang na makipag-align siya sa’yo. This means nothing… right?
Pero habang naghahanda ako—nag-retouch ng konti ng powder, siniguradong maayos ‘yung blazer ko, at inadjust ang watch sa wrist ko—alam kong hindi ko kayang lokohin ang sarili ko.
This isn’t just nothing.
*******
Cataleya’s POV Hindi pa rin ako makapaniwala na isang buong taon na pala ang lumipas mula nang unti-unting umayos ang lahat sa pagitan namin ni Kael. A year since all the misunderstandings, all the heartbreaks, and the awkward, hesitant first moments of “us” had finally been replaced with something solid, something real. And now, here we were, Isang weekend getaway sa isang beach resort sa Zambales, para ipagdiwang ang first anniversary namin. The moment we arrived, I felt like I had stepped into a dream. The sun was starting to dip into the horizon, painting the sky in shades of pink, orange, and lilac. The gentle sound of the waves crashing against the shore mingled with the faint laughter of other guests in the distance. But even with people around, it felt like it was just Kael and me, as if the universe had shrunk to fit only us in that perfect, serene moment. “Leya, ganda dito, no?” Kael’s voice snapped me out of my thoughts. He was walking beside me, holding my hand
Napabuntong-hininga ako. Umayos ako ng upo sa gilid ng kama, kaharap siya. Tahimik ang buong guest room—tanging mahinang tunog lang ng aircon at ang ulan sa labas ang maririnig. Madaling-araw na, at pakiramdam ko parang huminto ang oras sa pagitan naming dalawa.“Sige,” sagot ko. “Pero saglit lang, dahil kailangan mo pa ring magpahinga. Baka mabinat ka.”Ngumiti siya. “Okay.” Saglit siyang nanahimik, parang nag-iipon ng lakas ng loob. Napansin kong maputla pa rin siya kaysa dati, at may bakas pa rin ng pagod sa mga mata niya. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kirot sa dibdib ko. Ako ang dahilan kung bakit siya nagkaganito.“Leya…” mahina niyang tawag sa akin. “I’m sorry.”Tumingin ako sa kanya, diretso sa mga mata niya. “Sorry saan, Kael?”“Sa lahat,” sagot niya agad. “For my decisions, for the things I didn’t tell you right away, for the stress and problems I caused your family, and most of all… for hurting your feelings. I didn’t mean to. I didn’t know that Miguel and the others w
“Hmmm…” ungol niya.“Wag kang malikot, Kael,” mahinang sabi kong sabi habang pinupunasan ang ulo niya. Unti-unti niyang binuksan ang mga mata.“L-leya?” mahina niyang anas.“Hmm…” sagot ko.“L-Leya, ikaw ba ’yan?”“Yeah, It’s me.,” sagot ko habang patuloy na pinupunasan ang ulo niya. Nagulat ako nang bigla siyang umupo at niyakap ako. “Ikaw nga…Damn… I miss you. I miss you so much..”Niyakap ko rin siya pabalik.“I really want to see you. I want to talk to you. Do you know that I’m scared you might completely ignore me? I’m afraid of losing you. I’m afraid you’ll dismiss everything because of what happened. Every day, I can’t stop thinking about it—I feel restless. I want to come to you just so we can talk, but I keep hesitating because I’m afraid that if I do, you’ll push me farther away and get angry at me.” Bigla siyang umiyak, nagpanic naman ako kaya nilayo ko siya sa akin.“Hey, hey, stop crying, ok? I’m here. Well… we talk tomorrow kapag hindi ka na lasing. But for now y
Kinahapunan, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Hanggang gabi, walang tigil ang pagbuhos. Dumating si Daddy at Kuya ng 8PM sa bahay habang bumubuhos pa rin ang ulan. Sabay-sabay kaming kumain ng gabihan. Pinag-usapan ang nangyayari sa kumpanya; nakikinig lang ako sa kanila.Hanggang sa tumingin sa akin si Kuya at nagsalita“Kailan ka papasok sa kumpanya, Rosie?”“Bukas, Kuya.”“Good. Kailangan mo nang pumasok at kausapin si Montgomery. Baka mabaliw na ang lalaking ’yon,” sabi ni Kuya habang naiiling-iling.“Bakit?” tanong ko.“Laging tulala, wala sa sarili, lagi kang bukambibig sa akin—halatang hindi nakakatulog ng maayos. Pero kanina, 5 PM pa lang, umalis na siya ng kumpanya. Umuwi agad ata. Mag-usap na kayo para bumalik na sa dati ang lalaking ’yon. Dami na rin nating pending work. Si Kael pumapasok pero wala sa sarili, tapos ikaw hindi pumapasok kasi iniiwasan siya. Ayusin niyo na yan. Kawawa ako sa kumpanya ngayon.” Napayuko ako, ramdam ang guilt. Parang sa akin, naging mise
“Manahimik ka, Celestine. Hayaan mo siyang magsalita,” galit na sambit ni Dad. “Anong sinasabi mo, Kim?” Halata sa boses ni Kael ang takot at kaba.“Walang kasalanan ang mga Vaughn. As for your father, it’s true that he stole from their company—but he did it under the orders and threats of Celestine and Miguel. Sila ang nakinabang sa perang kinuha ng ama mo para sa sarili nilang mga plano."....Sila rin ang dahilan kung bakit nagkasakit at na‑stress ang daddy mo. Tinakot nila siya sinabi nilang kapag nagsalita siya, idadamay nila ang mommy mo at ikaw. Doon siya tuluyang bumigay."...Pero kalaunan, sa takot na baka sabihin niya ang totoo kay Zachary Vaughn, pinakialaman ni Miguel at Celestine ang gamot ng ama mo at pinalitan ng lason. Iyon ang pumatay sa kanya."...That is the truth.”Hindi kami makapaniwala sa sinabi ni Kimberly.“Paano mo nalaman ang lahat ng ito?” walang emosyong tanong ni Kael.“Sinabi nila sa akin noong mga panahong nakainom sila. Well, pumayag lang naman ako
“What are you doing here?” hindi makapaniwalang tanong ni Celestine bago humarap kay Kael. “Don’t tell me pinapunta mo sila dito?!” Galit na humarap si Kael kay Celestine. “What? No. Hindi ko sila pinapunta. Balak ko ako ang aakyat sa executive floor para kausapin sila.”Napatigil ako. Kung hindi si Kael ang nagpatawag sa amin, sino?“What?! So balak mo silang kausapin?! Para ano?! Para sabihin ang totoo?! Talagang—” “Enough!!” galit kong sigaw. Napatahimik silang lahat.“Nandito kami dahil nakareceive kami ng message na pinapaakyat mo kami dito, Mr. Montgomery, for a private discussion,” malamig kong sabi. Mas lalo siyang namutla. “What? No. Wala akong inutos. Hindi ko kayo pinata—” “Yeah. Hindi si Cy ang nagpatawag sa inyo—kung hindi ako,” singit ni Kimberly sabay ngiti ng nakakaloko. “Pinatawag ko kayo para malaman niyo na ang totoo. So, thank me later, okay?” nakangising sambit niya.“What?! Pati ikaw, trinaydor kami?!” galit na sigaw ni Celestine.“Tsk. Masyado na akong
Katalina's point of view Pagkaupo namin muli sa table, ramdam kong hindi pa rin bumibitaw ang mga mata ni Zach sa akin. He was studying me, scrutinizing me like I was a puzzle he needed to solve. Kahit sinabi kong mamaya na lang alam ko, hindi siya titigil hanggang hindi ko nasasabi ang nangya
The moment Zach stood up, my heart suddenly started racing. “Zach, anong gagawin mo?” I asked nervously. He smirked. “Why do I find you so hot right now, sitting here on my table?” What the fudge?! I swallowed hard. “Zach, Kung ano man yang iniisip mo, Tigilan mo nandito tayo sa opisina mo!
Katalina’s POV Huminga ako nang malalim, pinilit kong pakalmahin ang sarili ko habang tinititigan ko ang seryosong mukha ni Zach na abala—kunwari—sa harap ng kanyang computer. Yeah, kunwari, kasi napapansin ko nagta-type siya pero paulit-ulit niya ding binubura habang kumukunot ang noo. Halatang
Katalina's point of view Mabilis kong binalik ang tingin sa harap. I never expected that coming to this Gala Night would turn out like this, and I’m sure it won’t just end that easily. I think I really need to prepare myself. The program continued with speeches, acknowledgments, and even a shor







