Bound to the Ruthless

Naglalakad ako pauwi galing sa aklatan, puno ng libro ang mga bisig at abala ang isip sa mga simpleng pangarap ko: makatapos ng pag-aaral, makahanap ng tahimik na trabaho, at mamuhay nang payapa. Hindi ko inaasahang sa gabing ito, ang lahat ng kilala at mahal ko ay biglang aagawin sa akin sa isang iglap.

Isang makintab at itim na sasakyan ang huminto sa tabi ko nang tahimik at mabilis. Bago pa man ako makatakbo, dalawang malalakas na kamay ang humawak nang mahigpit sa mga braso ko at bigla akong hinila papasok sa nakabukas na pinto. Kumawala ako at lumaban nang buong lakas, at sa takot at galit ay isinigaw ko agad ang mga salitang una kong nabigkas:

“Sino ka?! Bitawan mo ‘ko! Pakawalan niyo ako!”

Walang sumagot. Isang tela na may matapang at nakakahilo na amoy ang idiniin sa bibig at ilong ko, agad na pumigil sa aking paghinga at sigaw. Gumagalaw at pumapalo ako nang walang tigil, pilit na tumatakas, pero napakalakas at hindi matibag ng kanilang paghawak. Umikot ang paningin ko, lumabo ang paligid, at ang huling naramdaman ko ay ang malamig na katad ng upuan sa loob ng sasakyan at ang nakakatakot na katotohanang wala akong sinumang sasagip sa akin.

Nang magising ako, masakit at mabigat ang ulo at buong katawan ko. Mabilis akong umupo at gulat na tiningnan ang paligid. Nasa isang kwarto ako—pero hindi pangkaraniwang kwarto. Napakalaki nito, madilim ang ilaw, at puno ng mamahaling kasangkapan at telang makapal na nagbibigay ng malamig at nakakatakot na pakiramdam. Mabigat ang hangin, tahimik ang lahat, at wala akong makilalang kahit ano man dito.

Mabilis akong bumaba sa malambot na kama at tumakbo patungo sa pinto. Pinihit ko ang hawakan pero ayaw itong gumalaw—nakakandado nang mahigpit. Kumatok at kinalampag ko ito gamit ang mga kamao habang sumisigaw hanggang sa mawalan ng boses ang lalamunan ko.

“May tao ba dyan?! Tulungan niyo ako! Palayain niyo ako! Wala akong kinalaman dito!”

Lumipas ang ilang minuto at nakarinig ako ng mga yabag sa labas. Tila sumaya at umasa ang puso ko. May darating! May makikinig! Pauuwiin nila ako!

Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok ang isang babae—nakasuot ng maayos at itim na uniporme, walang emosyon ang mukha, at malamig at walang pakialam ang mga mata. Isa siyang katulong.

Agad akong lumapit at hinawakan siya sa braso habang walang tigil na tumutulo ang luha ko. “Pakiusap! Tulungan mo ako! Dinukot lang ako! Hindi ko alam kung nasaan ako o kung sino ang nagdala sa akin dito! Pakiusap, tumawag ka ng pulis o sabihin mo lang sa iba na nandito ako! Gusto ko lang umuwi, nakikiusap ako sa’yo!”

Marahas niyang hinawi ang kamay ko at umiwas ng tingin, tila nandidiri sa paghawak ko. “Hindi kita matutulungan, Binibini.”

“Bakit hindi?!” pagmamakaawa ko habang muling lumalapit. “Babayaran kita! Ibibigay ko sa’yo ang lahat ng meron ako! Pakiusap, ipaalam mo lang sa iba na nandito ako! Gagawin ko ang lahat!”

Umiling siya at seryoso at matigas ang boses na sumagot. “May trabaho akong kailangang panatilihin. May mga bayarin at pamilyang kailangang buhayin. Kapag tinulungan kita, mawawala ang lahat ng meron ako. Walang sinuman dito ang magsusugal ng buhay o kabuhayan para sa’yo. Nandito ka dahil sa utos ni Ginoong Moretti, at walang sinumang nangangahas na sumalungat sa kanya.”

Bago pa ako makasagot, tumalikod siya at lumabas, muling ikinandado ang pinto at iniwan akong mag-isa sa gitna ng takot at pangamba.

Bumagsak ako sa sahig at humagulgol. Ginoong Moretti. Sino siya? Bakit niya ako dinala dito? Ako lang naman si Seraphina Voss—isang simpleng estudyante na walang yaman, walang kaaway, walang koneksyon sa mga makapangyarihan. Wala akong dahilan para mapunta dito at makulong na parang isang kriminal.

Mahabang oras ang lumipas. Sinubukan ko ring buksan ang mga bintana, pero nakasarado at matibay ang mga ito. Sa ibaba ay nakita ko ang matataas na pader na may matutulis na bakal sa ibabaw. Nasa itaas na palapag kami, nakakulong, at hiwalay nang tuluyan sa mundong nakilala ko.

Sa bawat pagpasok nila—mga katulong na nagdadala ng pagkain o mga bantay na dumadaan lang—ay muling muling akong namimigaw at nakikiusap. “Pakiusap! Tulungan niyo ako! Hindi ako nabibilang dito! Palayain niyo ako!” Pero silang lahat ay tila hindi ako nakikita. Hindi sila sumasagot, hindi tumitingin, at hindi nagsasalita. Ginagawa lang nila ang trabaho nang mabilis at malamig, at aalis agad na parang isa lang akong piraso ng gamit sa kwarto. Naintindihan ko agad ang ibig sabihin ng sinabi ng katulong noon: masyado silang takot na mawala ang meron sila. Para sa kanila, ang kalayaan at buhay ko ay walang halaga kumpara sa sarili nilang kaligtasan at kabuhayan.

At unti-unti, napansin ko rin ang ibang mga bagay. Mga maliliit na bagay na hindi ko maipagreklamo o masabing masama, pero dahilan para maging mas mahirap at masakit ang bawat sandali ng buhay ko.

Laging napakalamig ng kwarto kahit alam kong may mga pampainit dito. Kapag humihingi ako na sanayin man lang ito, wala namang nagbabago. Ang mga kumot na ibinibigay sa akin ay manipis at kulang-kulang, kaya palagi akong nanginginig tuwing gabi.

Ang pagkaing inihahain ay laging walang lasa, simpleng-simple, at kulang para mabusog. Sapat lang para hindi ako mamatay sa gutom, pero laging nag-iiwan sa akin ng panghihina at gutom. Kapag humihingi ako ng ibang pagkain o kahit mainit na tubig lang, hindi nila ako pinapansin.

Ang ilaw ay sobrang liwanag kapag gabi kaya hindi ako makatulog, at sobrang dilim naman kapag araw kaya laging pagod at litong-lito ako. Laging nakasarado ang mga kurtina kaya hindi ko nakikita ang araw, hindi ko alam kung umaga o gabi na, at hindi ko nalalanghap ang sariwang hangin.

Alam ko, sa kaibuturan ng puso ko, na hindi lang ito basta ugali ng bahay na ito. Ito ay gawa niya. Si Dante Moretti. Ginagawa niya ito. Pahirapan ako, pinahihirapan ang buhay ko, unti-unting sinisira ang loob ko nang hindi man lang ako hinahawakan o gumagawa ng bagay na masasabi kong mali. Gusto niyang maghirap ako. Gusto niyang maramdaman kong wala akong lakas at kapangyarihan. Gusto niyang tanggapin ko na wala akong magagawa at sa kanya na lang ako nabibilang habambuhay.

Hanggang sa isang araw, ibinukas ang pinto sa ibang paraan. Walang katulong, walang bantay. Isang lalaki ang pumasok, at tila bumaba pa lalo ang temperatura ng hangin sa kwarto.

Matangkad siya, malalapad ang balikat, nakasuot ng mamahaling itim na damit, at may maitim na buhok at matutulis na mukha na maganda sana kung hindi dahil sa lamig at takot na dulot nito. Ang mga mata niya ay kulay abo, matalas, at tila nakikita ang bawat takot na nasa loob ko. Makapangyarihan, mapagmataas, at mapanganib—alam kong ito na si Ginoong Moretti.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, bawat hakbang ay puno ng kumpyansa, tila siya ang may-ari ng bawat pulgada ng lugar na ito… at sa ngayon, bawat pulgada ko rin.

Umatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa pader habang nanginginig nang buong katawan. “Sino… sino ka? Bakit ako nandito?”

Huminto siya sa harapan ko at tumingin sa akin nang mula sa itaas, tila isa lang akong laruan na kanyang binili. Malalim at matatag ang boses niya, malamig at walang awa.

“Ako si Dante Moretti. At ikaw, Seraphina… ay akin.”

“Akin?!” bulong ko sa takot at gulat. “Hindi ako pag-aari ng sinuman! Wala kang karapatang kunin ako o ikulong ako dito laban sa kalooban ko! Mali ito at labag sa batas—!”

Tumawa siya nang mababa at malamig, agad na pumutol sa sasabihin ko. “Mali? Batang babae, ako ang gumagawa ng mga batas dito. Ako ang nagdedesisyon kung ano ang tama at mali. Akin ang lungsod na ito. Akin ang bawat tao dito. Akin ang bawat trabaho, bahay, at buhay sa paligid. Sa tingin mo ba ay may sinumang magmamalasakit kung ano ang mangyayari sa’yo? Sa tingin mo ba ay may sinumang nangangahas na salungatin ako para lang sa’yo?”

Lumapit pa siya at inilapit ang mukha niya sa akin, puno ng pag-aari at kawalan ng awa ang ekspresyon.

“Kinuha kita dahil gusto kita. Dahil napagdesisyunan kong ikaw ang magiging akin. Mula ngayon, hindi ka aalis sa bahay na ito maliban kung sasabihin ko. Hindi ka magsasalita maliban kung pinapayagan ko. Huwag kang humihingi ng kahit ano, huwag kang umasa sa sinuman, at huwag mo nang pangarapin pang makabalik sa dating buhay mo. Wala na ang buhay na iyon. Ikaw ay akin na ngayon—ang katawan mo, ang oras mo, ang isip mo, at bawat hiningang inaambag mo. Nakatali ka na sa akin, Seraphina. At hinding-hindi ko bibitawan ang anumang bagay na sa akin.”

Tumayo siya nang tuwid at tumalikod na parang aalis na, pero huminto sa may pinto at binalikang tingnan ako habang nagsasalita ng mga salitang nagbigay ng pinakamatinding takot sa akin.

“Nalaman mo na rin naman, hindi ba? Walang sinumang tutulong sa’yo. Walang sinumang nagmamalasakit. Mas pipiliin nilang makita kang maghirap kaysa isugal ang sarili nilang kabuhayan. Mag-isa ka lang dito, kasama ako. At matututo kang tanggapin iyan… sa paraang gusto ko.”

Muli ay sumara at nakandado ang pinto, at naiwan akong mag-isa sa malamig at tahimik na kwarto.

Niyakap ko ang sarili habang walang tigil na tumutulo ang luha. Tama siya. Wala akong matatakbuhan. Walang tutulong. Kinuha niya ako, inangkin, at unti-unting pinapahirapan ang buhay ko para lang sirain ang loob at diwa ko.

At habang nakaupo ako sa dilim, naintindihan ko sa matinding takot: ito ay simula pa lamang. Siya ay walang awa, makapangyarihan, at walang puso. At ako ay nakulong at nakatali sa kanya, na walang paraan para makatakas kailanman.