LOGINSeraphina Voss is a kind, ordinary 22-year-old college student who only dreams of a quiet, peaceful life. But everything shatters the night she is kidnapped on her way home. Her first defiant cry rings out: “Sino ka?! Bitawan mo ‘ko!” — yet no one answers, as she is taken away and locked inside a cold, luxurious room that is nothing more than a gilded cage. Her captor is Dante Moretti: ruthless, powerful, and wealthy enough to own almost everything and everyone in the city. He took Seraphina simply because he wanted her, believing he has the right to claim anything his eyes set on. Seraphina begs every maid and guard for help, but no one dares assist — they value their jobs, families, and lives too much to cross Dante. To break her spirit, Dante slowly makes her life miserable: freezing cold room, barely enough tasteless food, lights kept on 24/7 so she can never rest, and closed curtains that keep all sunlight away. He wants her weak, helpless, and completely dependent on him. He reminds her again and again that she belongs to him entirely — body, life, and will. He cruelly claims the world has forgotten her; her family thinks she ran away, no one is looking for her, and only he holds her fate. All suffering will end, he promises, the moment she submits and accepts she is his. But even as she grows weak, sick, and hopeless, Seraphina refuses to surrender. He may have trapped her body, but she will never let him own her heart, her spirit, or her identity.
View MoreSeraphina pov Ilang oras pa ang lumipas, o marahil ay ilang araw na naman—hindi ko na matukoy—nanatili akong nakahiga sa malamig at matigas na sahig. Ang lagnat ay tila sumalakay na parang malakas na bagyo sa aking katawan; minsan ay giniginaw ako na parang nasa gitna ng niyebe, at sa susunod na sandali naman ay pinapawisan ako nang malamig at napakainit ang pakiramdam na parang tinutunaw ang aking kaluluwa. Ang mga salita ni Dante ay paulit-ulit na umuugong sa aking isipan, mas matindi pa kaysa sa sakit ng aking katawan. Nakalimutan ka na nila. Wala nang naghahanap sa’yo. Ikaw ay akin na. Sa bawat sandaling lumilipas, parang unti-unting nagiging totoo ang mga sinabi niya. Walang dumating na tumatawag sa pangalan ko. Walang kaluskos sa labas ng pinto na nagpapahiwatig ng paghahanap o pagliligtas. Ang katahimikan ay ang tanging saksi sa aking pagdurusa, at ito ay tila sumasang-ayon sa kanya—na ako ay isa nang anino, isang taong binura na ng mundo. Pero habang humihina ang aking kata
Hindi ko na matandaan kung ilang araw na akong nakakulong dito. Ang oras ay tila huminto, ang mga araw at gabi ay naghalo na dahil sa laging nakabukas na ilaw. Ang katawan ko ay parang hindi na akin—mahina, mabigat, laging nanginginig sa lamig na tumatagos kahit sa buto, at laging kumakalam ang sikmura dahil sa kaunting pagkaing ibinibigay nila. Minsan ay nilalagnat ako dahil sa matinding ginaw at kawalan ng pahinga, at kapag ganu’n, nakahiga lang ako sa matigas na sahig, nag-iisa, walang nag-aalaga, walang nagbibigay man lang ng gamot o tubig na sapat.Nang pumasok ang isang katulong para mag-iwan ng kaunting tinapay at tubig, pinilit kong bumangon kahit parang luluhog ang ulo ko sa sakit. Gumapang ako palapit sa kanya, hawak ang laylayan ng kanyang damit, basang-basa na ang mukha ko sa luha at pawis.“Pakiusap… nakikiusap ako sa’yo,” bulong ko, halos wala nang boses, namamatay na sa panghihina. “Nilalagnat ako… masama ang pakiramdam ko. Kahit kaunting gamot lang, o kumot kahit luma…
Lumipas ang mga araw, at tila lalong lumala ang lahat. Matapos iwanan ako ni Dante noong nakaraang gabi, parang nagkaroon pa siya ng bagong utos na lalo akong pahirapan. Ang manipis na kumot na gamit ko noon ay inalis pa ng mga katulong nang walang salita, kaya ngayon ay nakahiga na lang ako sa matigas na banig, nanginginig sa lamig na tumatagos hanggang sa buto ko. Ang pagkaing dinadala nila ay naging mas kaunti pa—isang maliit na piraso ng tuyong tinapay at isang maliit na baso ng tubig lang sa buong maghapon. Ang ilaw sa kisame ay hindi na pinapatay kahit kailan, laging nakabukas, laging nakakasilaw, kaya hindi ako makapagpahinga o makatulog nang maayos kahit saglit lang. Ang mata ko ay namumula at nangangalay, ang katawan ko ay nanghihina dahil sa gutom at kawalan ng tulog, at ang isip ko ay unti-unting napupuno ng pagkalito at pagod.Pero kahit ganoon, hindi pa rin ako tumigil na sumubok. Sa tuwing may pumapasok para mag-iwan ng pagkain o maglinis, lumalapit pa rin ako, kahit hal
Lumipas pa ang marami pang araw, o linggo—hindi ko na talaga matukoy. Sa kwartong ito, walang pagkakaiba ang umaga at gabi. Laging pareho ang lamig, pareho ang katahimikan, pareho ang pakiramdam na parang unti-unting nilalamon ako ng kadiliman. Ang tanging palatandaan ko lang na lumilipas ang oras ay ang pagpasok ng mga katulong para magdala ng pagkain at maglinis, at ang paminsan-minsang pagdalaw ni Dante—na laging nagdadala ng takot at panibagong bigat sa dibdib ko.Sinubukan ko pa ring lumaban, kahit alam kong paulit-ulit lang akong madadapa. Noong pumasok ang isang katulong para ayusin ang higaan ko, lumapit ako nang mabilis, hawak ang laylayan ng damit niya, puno ng luha at pagmamakaawa ang mukha.“Pakiusap… nakikiusap ako sa’yo,” bulong ko, halos wala nang boses dahil sa laging pag-iyak. “Hindi ako humihingi ng kalayaan. Kahit kaunting tinapay lang na malambot, o kumot na mas makapal, o kahit buksan mo lang ang bintana nang limang minuto para lang makahinga ako… gagawin ko ang l
Lumipas ang mga araw, at para sa akin, tila huminto na ang pag-ikot ng mundo. Hindi ko na alam kung ilang oras, ilang araw, o ilang linggo na akong nakakulong sa kwartong ito. Laging nakasarado ang mga kurtina, laging pare-pareho ang liwanag, laging pare-pareho ang lamig na tumatagos hanggang sa bu
Naglalakad ako pauwi galing sa aklatan, puno ng libro ang mga bisig at abala ang isip sa mga simpleng pangarap ko: makatapos ng pag-aaral, makahanap ng tahimik na trabaho, at mamuhay nang payapa. Hindi ko inaasahang sa gabing ito, ang lahat ng kilala at mahal ko ay biglang aagawin sa akin sa isang








![Hiding The Fuckboy‘s Children [TAGLISH]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.