MasukWala na akong rason para umatras pa sa plano kong gawin. Nasa akin na ang ebidensya. Pumikit ako nang mariin at saka ibinaon ang ulo sa unan ko.Naisip ko si Papa. Siya lang ang natitirang pamilya ko. But recently, I don't feel secure even when I'm in the sanctuary. He made me feel so alone and suffocated.Gusto kong matulog. Gusto ko munang kalimutan ang gagawin kong kataksilan sa pamilya ko. Pero kahit anong pilit kong matulog, hindi ako dinadapuan ng antok.Kaya kahit ang sabi ko na dito muna ako matutulog sa condo ko, nag-iba rin ang desisyon ko.I transferred the file to my laptop and printed the documents. Matapos ay pinatay ko ang cellphone na ginamit ko at saka itinago ulit.Bumaba ako sa parking lot dala ang hiningi ko kay Silas. It was already midnight, kaya wala akong nakakasabay.Nang umalis ako ng building ko, mabagal akong nagmaneho. I feel so torn. I will be a traitor to my family and a savior to the Vergaras. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako. Kung hindi ko lang narin
I felt so disappointed when the chopper arrived. Gusto ko pa na magtagal kami. Lalo na at kinakabahan ako sa naiisip kong gagawin.“I guess this ends here. Back to reality,” umiiling na sabi ni Miguel.Sabay-sabay kaming pumasok sa chopper. At kalaunan ay bumiyahe kami pabalik ng Manila.“Make the chopper land on our tower. Hindi na kami bababa sa ancestral mansion,” rinig kong utos ni Matteo sa pilot.Hindi ko na magawang pagmasdan ang view sa baba. I was already occupied with what I'm going to do. Mabuti at may pinag-uusapan si Matteo at Miguel kaya hindi nila napapansin ang pagkakabalisa ko.After hours of traveling, natauhan ako nang maramdaman kong bumababa ang chopper na sinasakyan namin. Doon ko pa lang nagawang tumingin sa baba. And I saw the helipad just above Miguel's penthouse.“We're here,” rinig kong sabi ni Matteo sa akin.Bahagya akong tumango. Medyo nanibago ako ngayon na bumalik kami. Kakaalis lang namin sa isla at gusto ko na ulit bumalik doon. I already miss the pri
I really hope the peacefulness in the island will last longer than I hope for. Kaso alam ko din na may hangganan din iyon. The Vergaras can't just stop their life just because of the issues.“We can't just fucking stay here forever! We can't just act like nothing is happening!” iritadong sabi ni Lucian.After months of staying peaceful, nagkagulo rin. Nag-aaway-away na sila. Lucian was supposed to be in Manila. Malapit nang manganak si Scarlet kaya kailangan nila sa city. Hindi ko alam kung bakit pa siya bumalik sa isla para lang magwala.Para sa akin, okay lang naman itong set-up. Mas ayaw ko pa nga na bumalik sa city. Both Lucian and Anton went back. Sa pagkakaalam ko, si Andrea ay sa Mindanao sila nanatili. Lucian in his top-notch mansion. Hindi naman sila doon mapapahamak kaya hindi ko alam kung bakit pa siya bumalik para lang magpasimuno ng away.“No one is forgetting the issue, Luca,” sabi ni Miguel.He snapped at Miguel, irritated.“Not forgetting? We're ignoring it like nothin
It turned out, all the Vergaras left their mansion and decided to have a vacation on this island. Mali iyong sabi-sabi na nasa ibang bansa sila. Nandito sila sa payapang lugar na ito.“Akala ko ay wala kayo dito sa Pilipinas?” tanong ko.Magaan na ulit ang pakiramdam ko. It took me a few minutes to stop myself from crying. Siguro dahil sa tagal na hindi ko siya nakita kaya medyo nagtagal ang pag-iyak ko.“Some are outside the country. Leon's family is outside the country,” marahang sagot ni Matteo.Pagpasok namin sa bahay, doon ko nakita kung sino-sino ang nasa isla kasama ni Matteo.“Zaria,” tawag ni Miguel. He was sitting on a couch, playing chess with Anton. Anton nodded at me.I smiled at them. Sa kusina, nandoon ang mama nina Matteo at ang mga Tita niya. Pagkakita sa akin ng mama ni Matteo ay agad siyang lumabas. Nagulat ako sa ginawa niya. She immediately hugged me tightly.“I heard what happened to you, hija,” malungkot niyang sabi. “I'm sorry you got dragged into this mess.”
Hindi ko alam ang mga lalaking nakapalibot sa akin. Some of them have guns on their sides. Sa bawat gilid ko ay may lalaki. There were men at the back, and in the driver and passenger seats.I wasn’t restrained, but I know I have nowhere to go. At hindi ko rin alam kung bakit hindi na ako nanlaban. Nang hindi nila ako sinagot kung saan nila ako dadalhin, nanahimik ako at nagpaubaya na lang.I smiled bitterly when I realized I’m not scared for my life. Is this because I’m too tired? My response should be to at least fight to get away, to save myself. Hindi ganito na hinihintay lang kung ano ang mangyayari.Iniisip ko na paano kung matapos nito, papatayin nila ako. Hindi na ako makakabalik pa. My stare lingered on my hands resting on my lap because I found it okay if I didn’t go back.Nang ma-realize ko na masyado na namang negative ang mga iniisip ko, pinilig ko ang ulo ko at saka tumingin sa unahan para makita man lang kung saan kami pupunta. Baka maisip ko pa kung paano tumakas.That
Matapos ko sa coffee shop, naglakad-lakad ako para libangin ang sarili pero wala. There’s just something missing. Napagod na lang ako sa paglalakad, my mood didn’t improve a little bit. Napadpad pa ako sa park kung saan may mga naglalarong bata. I couldn’t smile even when children were laughing.Hindi ako bumalik sa mansion. Nang makita kong gumagabi na, sa hospital ako pumunta. Saktong nakita ko na palabas si Dr. Lucien.His lip twisted. “What brings you here? Bakit hindi ka na lang nagpatawag ng doctor?”I pursed my lips. “I’m not feeling well. Dito ako matutulog.”“Are you sure? Mas komportable sa mansion ninyo. You could just call a doctor to check on you.”I glared at him at saka siya nilampasan. He let out a chuckle.“I see. Someone is throwing a tantrum. I’ll let your father know you’re just here,” he said with amusement in his tone.May nag-asikaso sa akin nang pumasok ako ng tuluyan sa hospital. Gusto nila na mag-private room ako, pero sa may mga pasyente ako humalo. I just c
Unang sumakay sina Scarlet sa chopper. Sa likod sila. Sa unahan kami dahil si Anton ang pilot. Anton made sure I was properly secured in my seat bago niya pinaandar ang chopper. Nanibago ako nang unti-unting itong tumaas. Hindi naman ito ang first time ko, pero ang tagal na mula noong huli akong na
I was so happy as I watched everyone in the mansion. Hindi ko maalis sa labi ko ang ngiti. Nang dumating si Scarlet at Lucian, nagsidatingan na rin ang iba…ang mga Tito at Tita nina Anton, pati mga pinsan at kapatid niya.I was smiling as I watched the men on their couch. I saw Miguel throw a pillo
The mission was finally over. Hindi ko alam ang buong detalye pero nahuli ang spy na minamanmanan. Bumalik kami sa bagong bahay namin. It’s been almost three months since the last time we were in the penthouse. At sa buwan na yon, walang connection si Anton sa pamilya niya. “Ma’am, tingin po dit
Matapos ng kainan ay bumalik kaming lahat sa living area para magbigayan ng gifts. May mga pangalan sa bawat gift sa gilid ng Christmas tree kaya alam na ng isa’t isa na kanila iyon. I laughed when Sabel threw a gift to Leon. “I just read the name! Hindi ko naman kukunin,” inis na sabi ni Sabel na







