ログインI started to get scared. I wanted to stop time. I didn't want this moment to come. Pero wala akong nagawa nang tuluyang mag-land ang chopper.Nanginginig ang kamay ko nang inutusan akong tanggalin ang headset sa ulo ko. Naunang bumaba ang dalawang tauhan nila bago si Tito. Nang ako na ang bababa, mabagal akong kumilos, prolonging the moment.I heard Lucian behind me.“No matter how slow you move, you will still have to return to your father.”I was suddenly on the verge of tears.Nang makababa ako, kita ko sa kabilang panig na nakababa na rin sina Papa. He was holding Matteo. Unlike me, Matteo's hands were tied behind his back.Huling bumaba si Anton. Lahat sila ay handa nang mamaril kung may mangyari man.Sa panig nina Papa, kasama niya ang mga head.Umihip ang malamig na hangin. Kahit nanlalabo ang mata ko dahil sa nagbabadyang luha, hindi ko maalis ang tingin ko kay Matteo. He looked fine.I saw Papa signal Tito Eduardo to walk. Ganoon din ang ginawa niya. Hinawakan niya si Matteo
Kumain ako matapos lumabas ni Tito. Pero kaunti lang din dahil nawawalan ako ng gana. Ang bigat para sa akin ng sinabi niya.It's like telling me, they didn't let Matteo live a hard life, tapos kayong mga Petrova ang magpapahirap sa kanya?Matteo didn't even know he is the favorite son. Tingin niya, hindi siya importante. Binibigyan ng hindi mahirap na trabaho dahil hindi siya pinagkakatiwalaan. Na okay lang na mawala siya sa pamilya dahil nandiyan naman si Leon para gawin ang tungkulin niya.Back then... noong nag-uumpisa akong umaligid sa mga Vergara, kaya siya ang pinili ko ay dahil si Lucian ay palaging abala sa family matters nila, at may girlfriend din. Anton was busy training their bodyguards, and he's a general. It would have been difficult to get close to him on a military base. Matteo was always with his friends, partying. A carefree man whom I thought would be an easy target.Kaya lang pala siya carefree ay dahil hindi mahigpit si Tito Eduardo sa kanya?Ang hirap matulog ka
Hindi ko matanggap ang mga nangyayari sa amin ni Matteo. Gusto kong sisihin si Papa pero sa huli, ang sarili ko rin ang nasisisi ko. Hindi naman nagkulang si Papa sa pagpapaalala sa akin na hindi kami pwede ni Matteo. He even forced me to sign a marriage certificate para siguro isipin ko na hindi na ako pwede kay Matteo.Pero matigas ang ulo ko. Nagpatuloy ako. Kahit alam ko na magkaaway ang pamilya namin, nagpatuloy ako.Kaya at some point, this is partly my fault.If I had just given up on us earlier, baka hindi ganito kasakit? Baka hindi na humantong sa may mga namatay na tauhan nila at tauhan namin? Bloodshed might not have happened?Sa kwarto ni Matteo ako pinatuloy habang nakikipag-usap pa si Tito Eduardo kay Papa kung ano ang gagawin. They locked the door from the outside. Hindi ako pinapalabas. I could use the veranda if I wanted to run away. Pero bukod sa maraming guard sa labas na nagpapatrol, wala akong planong tumakas.If I run away, I will put Matteo in danger.Tulala ako
My heart was racing fast. Binabagalan ko ang pagmamaneho, delaying the agonizing expectation of what might happen to me.Malamig ang kamay kong nakahawak sa manibela. Hindi ko alam kung ilang beses akong humugot ng malalim na hininga dahil nakakalimutan kong huminga.Inabot ng isang oras ang biyahe ko bago ko natanaw ang gate ng ancestral mansion nila. Mas lalo pang bumagal ang pagmamaneho ko.Nang malapit na ako, nabasa ko ang gold placard na nakalagay sa dingding sa gilid ng gate.THE VERGARA ANCESTRAL MANSIONEstablished 1872Legacy. Power. Silence.Entry by Invitation OnlyNapalunok ako. Hindi ko alam kung makakapasok ako kung by invitation lang ang puwedeng pumasok sa loob.Huminto ako sa tapat ng gate. Nag-iisip pa ako kung ano ang sasabihin ko nang unti-unting bumukas ang gate.Medyo nanlaki ang mata ko, hindi ini-expect na papapasukin ako. O baka akala nila si Matteo ang nagmamaneho nitong kotse? Masyadong heavily tinted ang kotse.Mabilis akong nagmaneho papasok bago pa nila
Habang nag-uusap pa kami ni Devina, nag-book na pala ng flight si Elijah para sa akin. I was in an animated conversation with his wife when he stood up.“Get up, babalik ka na ng Pilipinas,” singit niya sa usapan namin.Pareho kaming bumaling ni Devina sa kanya.Kinunutan ko siya ng kilay. “Kakarating ko lang, EJ! Spare me.”“If you still want to go back, now's the perfect time. Bukas, baka hindi ka na lubayan ng mga tauhan ninyo. I don't want to complicate things with your father. I just confirmed they're at the hotel right now.”Kahit gusto kong magreklamo, hindi ko na ginawa dahil gusto ko nga namang bumalik sa Pilipinas.EJ arranged everything for me. He got me a first-class seat dahil wala nga naman akong pahinga at naniwala siya na buntis ako. May pinasama siyang isang tauhan niya in case something happened to me during the flight.Hindi na kami naghintay nang matagal sa airport. Mabilis na dumating ang flight namin. Dala ng tauhan ni EJ ang mga gamit ko.For the first hours of
May isang SUV ang nagdala sa amin sa airport. Gareth and Rowan acted as my bodyguards. Pinapagitnaan nila ako kahit wala namang threats sa buhay ko.“Pwede naman na malayo kayo sa akin. Not this close!” baling ko sa kanila.“Bakit hindi? Kung dati ay nagmamasid lang kami sa malayo dahil pinapalibutan ka ng tauhan ng mga Vergara, at nagtatago kami sa kanila…ngayon ay alam na nila. No need to hide now,” ani Rowan.I grimaced at them. Kung ganito sila magbantay, mahihirapan akong tumakas.Nang naghihintay kami ng flight namin, binuhay ko ang cellphone ko. I then typed Elijah's number.He better not change his number. Kung nagpalit siya, I don't know how to contact him anymore. That man doesn't even have social media.Nang mag-ring ang cellphone niya ay nakahinga ako ng maluwag. Sinagot niya pero hindi siya nagsalita.“EJ,” tawag ko.Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang buntong-hininga niya.“Wow! I miss you too!”“What is it?” he asked in a lazy tone.“Sunduin mo ako sa airport
Unang sumakay sina Scarlet sa chopper. Sa likod sila. Sa unahan kami dahil si Anton ang pilot. Anton made sure I was properly secured in my seat bago niya pinaandar ang chopper. Nanibago ako nang unti-unting itong tumaas. Hindi naman ito ang first time ko, pero ang tagal na mula noong huli akong na
Nakadalawang atras ako nang nahinto ulit ako. “Don’t go anywhere!” Anton snapped. He walked toward me. Aegon was also walking toward me. “I have to say something on the stage,” sabi ko nang malapit na sa akin si Anton. “Who is he, Andrea?” tanong ni Aegon, malapit na rin sa akin. “Kung ako
Wala akong nagawa nang hawakan ng mama ni Anton ang kamay ko. Marahan niya akong hinila palayo sa kinatatayuan namin.“Sa labas tayo, hija.”I let her drag me to the back of the venue. Paglabas namin, walang tao. Gabing-gabi na pero maliwanag pa rin dahil sa mga ilaw sa paligid.Tumigil kami kalaun
I dealt with so much sadness before, I know this sadness I am feeling right now after knowing I am not accepted by the Vergara family will pass too. Hindi naman mahirap dahil kasama ko si Anton.At hindi nga ako nagkamali. I was only sad that day. Anton let me cry and pour out all my frustration an







