MasukI was the first one to wake up. Kasi kahit naman late na kaming natulog, nakatulog naman na ako bago ako umalis ng Sanctuary.Naligo ako habang natutulog pa si Matteo. After kong maligo isinuot ko ang bathrobe ko para lumabas at para gisingin si Matteo.I brushed his hair gently as I tried to wake him up.“Wake up,” I whispered.He groaned. Ilang segundo pa bago niya mabagal na minulat ang mata niya. Agad sumilay ang ngiti niya nang makita niya ako.“Good morning,” he greeted hoarsely, namumungay ang mata.I chuckled. “Good morning. Bumangon ka na. I'm done taking a shower.”Bumaba ang mata niya sa suot kong bathrobe. Kita ko kung paano tumaas ang sulok ng labi niya. In a snap, mabilis siyang umupo at saka ako biglang hinawakan sa bewang. Nanlaki ang mata ko nang mapaabante ako sa kanya. Napadapa ako sa kama. Mabilis niyang siniksik ang ulo niya sa leeg ko. Then I felt him smell me there.“You should’ve woken me up before taking a shower. We could’ve saved water by showering together,
“You're not useless, Matteo. You're just down right now. You're just as important as your brothers and cousins.”“Hmmm? You think so?”Tumango ako. A moment of silence engulfed us. Kapag walang nagsasalita sa amin, nagde-depina ang kalungkutan niya at ayaw ko non. “Let's sleep?” aya ko para basagin ang katahimikan.“Let's stay here. I don't think I can sleep right now.”I badly wanted to know who made him like this. Nag-away ba silang magkakapatid?“Let's go to the balcony then.”Hinigit ko siya palabas ng balcony. Mabuti at nagpatianod siya sa akin. Tumama sa amin ang malamig na hangin nang buksan ko ang glass door. Lights from the city welcomed us.Lumapit ako sa railing at saka pinagmasdan ang tanawin. The cold wind and the serenity of the moon were calming me. And I hoped it would calm him too.Akala ko ay sa tabi ko tatayo si Matteo pero sa likod ko siya tumayo. Pumalupot ulit ang kamay niya sa bewang ko at saka muling ipinatong ang ulo niya sa kaliwang balikat ko.“What happene
Matapos ang meeting ko sa mga tauhan namin, hindi na ako bumalik sa mansion. Dumiretso ako sa chopper na maghahatid sa akin sa barnhouse. I don’t need to sleep. Nagawa ko na iyon maghapon, kakahintay na ipatawag ako ni Papa.Pagdating ko sa chopper, ready na yon para ihatid ako. At nang bumaba yon sa barnhouse, inimbitahan ako ng mga tauhan na magpalipas muna doon pero hindi na ako pumayag. Sumakay na ako sa sasakyan ko at tumulak pa-Manila.It was too dark driving in the forest. Matataas ang mga puno. Kahit kapag umaga at maaraw, parang madilim pa rin ang paligid dahil sa mga punong nakapaligid. Kaya ngayon na walang araw at buwan lang ang nasa langit, I could only rely on my headlights.Mabagal akong nagmamaneho. Lubak-lubak ang daanan at napakadilim. May mga nasasalubong akong mga galang hayop. I do get scared sometimes for my safety, but living a life with the thought na anumang oras ay puwede kaming salakayin at ipapatay, my fear for something else is short-lived.Nang dumating a
“Papa, having a child isn't my priority right now! You see, kahit ang tagal-tagal kong umaaligid kay Matteo, may progress naman. Hinahayaan na niya akong makialam sa personal niyang buhay.”Tumaas ang kilay ni papa sa akin, challenging me to say what changed.“I can now see his schedule. And you know what I discovered?” I trailed off, watching his reaction. “Yung tinitingnan mong possible business partner, Henry Ramos? He met up with Matteo. You should cut whatever connection you’re planning to have with him. They’re getting dangerously close to tracing us if you make me stop whatever I’m doing with Matteo.”Kita ko ang pagkagulat ni papa.“Henry is a trusted man,” aniya. He got bothered.“And cross out the Neurobyte company. Matteo invested in the company.”Suminghap si papa. Napahilot siya sa sentido niya. Yung babae sa opisina ni Matteo na pinag-awayan namin, Melisa Santos, she is the daughter of the owner of Neurobyte. We finance that company to exist, with the plan of using it ag
Hapon pa pala darating si papa pero tinawagan nila ako ng maaga! I almost snapped when I heard about it.Buti nalang at malayo sa mansion ang Citadel building kung nasaan ang relay room kaya tinamad ako. Bago ko pa makapasok doon, I had to clear one security layer after another and it's a hassle. At inaantok din ako kaya imbes na sumugod sa Citadel building, pumasok ako sa mansion at nagpasyang ipagpatuloy ang naudlot kong tulog.Pagpasok ko sa kwarto ko, dumiretso ako sa kama ko at saka ipinikit ang mata. Ilang minuto lang din ng makatulog ako. Tatlong oras bago ako nagising ulit.Waking up, I don't feel as grumpy as when I haven't had a complete sleep. Mahinahon na akong naglalakad papasok sa loob ng bathroom ko para makaligo na at para makababa na para sa breakfast.Though I took my time taking a bath. Hindi naman ako nagmamadali. Pero sa bagal kong maligo, sumagi sa isip ko yung gc namin bigla. Hindi ko na na-check iyon kung may nag-reply ba.Napabuga ako ng malalim na hininga. Ku
After going back from work, I started looking forward to every weekend. I missed going out with my backstabbing friends.Kahit ganoon ang mga iyon, kaibigan ko pa rin sila. In fact, ready na akong makinig sa marami nilang sasabihin tungkol sa amin ni Matteo. Kaya nag-aya ako na lumabas kami.Ako:It’s been a while. Let’s go out.I sent it to our gc. Pero wala pang nagre-reply. Feel ko, may iba silang gc at hindi ako kasama. Hindi na ako magugulat kung meron nga. Imposibleng tahimik ang gc when before it was so maingay.I was done taking a bath and I was also done doing my night routine, pero wala pa ring nagre-reply sa akin. I doubt if they were already sleeping. Alas onse pa naman. They usually slept around 12 AM.Nahiga ako matapos ko ang night routine ko. Thirty minutes later and no one replied. Umiirap na ang mata ko sa kanila.I opened my social media and looked for Allyana’s account. Agad kong nahanap ang public account niya. I’ve been following her ever since but she never repl







