The Rejected Omega's Redemption

เวลา 01.35 น.

ณ โรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง

ประตูห้องฉุกเฉินถูกผลักเปิดออกด้วยความเร่งรีบพร้อมเสียงไซเรนที่เพิ่งดับลงด้านนอก เสียงตะโกนสั่งการประเดประดังแข่งกับเสียงสัญญาณมอนิเตอร์ที่ร้องเตือนระงม เหล่านักรบชุดขาวรีบสับฝีเท้าเข้าประจำตำแหน่งอย่างชำนาญเหมือนกับเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นประจำ

“เปิดเซตซูเจอร์ให้หน่อยค่ะพี่กะทิ” แพทย์สาวในชุดสครับสีน้ำเงินเข้มหันไปสั่งการพี่พยาบาลอย่างรวดเร็ว ปลายผมที่หลุดรุ่ยบดบังใบหน้าเนียนไม่ได้ทำให้ความงดงามน้อยลงแม้แต่น้อย แม้ใบหน้าจะดูอิดโรยจากเวรดึก แต่ร่างบางกับดูกระฉับกระเฉงตื่นตัวและมีสมาธิกับงานตรงหน้าขั้นสุด

“ไม่เย็บได้ไหมครับ ไม่อยากเย็บแผลครับหมอ” คนเจ็บบนเตียงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางสบายๆ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปวิศวะสีแดงที่ถูกถกแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่งพร้อมยิ้มมุมปากอย่างไม่เกรงใจสายตาตึงเครียดของหมอและพยาบาลตรงหน้า

คุณหมอสาวขยับแว่นเล็กน้อยก่อนกวาดสายตามองลอยสักรูปเสือคำรามสุดดุดันบนแขนซ้ายของหนุ่มวิศวะตรงหน้าผ่านแว่นสายตาก่อนจะพูดว่า

“สักลายยังทนได้ เย็บแผลแค่ไม่กี่เข็มดันงอแง” ว่าพลางหันกลับไปสวมถุงมือยางด้วยท่าทางชำนาญ

“ใครงอแงครับ อีกอย่างมันคนละเรื่องกันเลยครับหมอ นี่มันศิลปะ” เอ่ยเถียงพร้อมยักไหล่ไม่แยแส ยิ้มมุมปากท้าทายหมอสาว ทั้งที่ในใจเริ่มหวั่นกับความเจ็บที่กำลังจะมาถึง หมอสาวกลับไม่สนใจไอเด็กหนุ่มที่เถียงคอเป็นเอ็นตรงหน้าสักนิดแต่กลับเริ่มลงมือเตรียมเย็บแผลต่อไป

“เห็นหมอนิ่งๆแบบนี้ มือไม่หนักใช่ไหมครับ หรือเปลี่ยนจากเย็บแผลเป็นหมอเป่าเพี้ยงให้ผมแทนไม่ได้หรอ” เด็กหนุ่มวิศวะพูดด้วยน้ำเสียงยียวนก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้คุณหมอและยิ้มกว้างจนเผยให้เห็นลักยิ้ม

“คุณภูผา” หมอสาวเอ่ยเสียงดุพร้อมกับยกคีมจับเข็มมาโชว์ตรงหน้าเด็กหนุ่มกวนประสาท

“ถ้าไม่อยากให้แผลติดเชื้อก็ถอยกลับไปนั่งดีๆ หรือก่อนที่หมอจะเปลี่ยนใจเย็บแบบไม่ฉีดยาชาให้” ภูผาชะงักไปชั่วขณะก่อนจะยอมถอยกลับไปนั่งดีๆแต่ก็ยังไม่หยุดยิ้มกวนประสาท

เวลา 02.25 น.

ณ ห้องจ่ายยา

ภูผานั่งรอเรียกชื่อรับยาด้วยสีหน้าเซ็งๆกับท่อนแขนด้านซ้ายที่ถูกผันด้วยผ้าก๊อซสีขาวสะอาดตา นัยน์ตาคมกวาดตามองความเงียบงันในโรงพยาบาลช่วงดึกอย่างไร้จุดหมาย ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับร่างบางที่คุ้นตาของหมอสาวที่พึ่งเย็บแผลให้เขาเมื่อครู่ แต่ทว่าเธอกับไม่ได้เดินมาคนเดียว ข้างกายมีเด็กหนุ่มร่างสูงในชุดนักศึกษามอดังที่เหมือนจะเป็นมอเดียวกันกับเจ้าตัว เดินกอดคอกระซิบกระซาบด้วยท่าทางสนิทสนมนั้นทำให้ภูผาขมวดคิ้วแน่น

และทันทีที่แสงสว่างสาดส่องใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้นทำให้ภูผาเบิกตากว้างอย่างตกใจ

“ไอเด็กนั่น…”ภูผากำหมัดแน่นเมื่อรู้ว่าคนที่เดินมากับคุณหมอคือรุ่นน้องต่างคณะที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องมาเย็บแผลครั้งนี้

“อย่าบอกนะว่า..” ภูผายิ้มมุมปาก สายตามองสลับไปมาระหว่างคุณหมอปากแจ๋วกับไอคู่อริหน้าตึง รอยยิ้มยียวนกวนประสาทจุดประกายขึ้นบนใบหน้าคมอีกครั้ง ประหนึ่งคิดเรื่องสนุกๆขึ้นมาได้ ร่างสูงตัดสินใจลุกจากเก้าอี้ทันทีโดยไม่รอฟังเสียงเรียกชื่อรับยา เขาเดินตรงเข้าไปหาทั้งคู่ด้วยท่าทีสบายๆแต่แฝงไปด้วยความยียวน รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นทันทีเมื่อคู่อริหันมาสบตากับเขา สีหน้าของเด็กหนุ่มสถาปัตยปี 2 ซีดเผือกทันทีเมื่อเห็นหน้าภูผา

“ขอบคุณนะครับสำหรับแผลนี้ หมอมือเบามากจนผมอยากเย็บอีกรอบเลย” ภูผาเอ่ยเสียงหวานก่อนจะโน้มหน้าลงมายิ้มยียวนโชว์ลักยิ้มใส่คุณหมอ คุณหมอชะงักก่อนจะชำเหลืองหางตาไปมองเด็กหนุ่มที่เดินมากับตัวเองที่ตอนนี้หน้าตึงกำหมัดแน่น

“พี่มึงมาทำอะไรที่นี่วะ” เด็กหนุ่มสถาปัตยกดเสียงต่ำ รีบก้าวออกมาบังคุณหมอไว้ตามสัญชาตญาณ

“อ้าว กูก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ ไอจอม รุ่นน้องต่างคณะนี่เอง” ภูผาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวก่อนเอามือล้วงกระเป๋าแล้วยิ้มกวนประสาทไปหนึ่งทีก่อนลอยหน้าลอยตาหันไปคุยกับหมอสาวต่อ

“พอดีเห็นยืนคุยกัน โลกมันกลมดีนะครับไม่คิดว่า แฟน หมอจะเป็นคนที่ทำให้ผมได้แผลนี้มา” ภูผายังคงยืนเอามือล้วงกระเป๋าแต่สีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมและตึงขึ้นทันที

“นี่น้องชายค่ะ อย่าพูดไปเรื่อย” หมอสาวตอบกลับเสียงเรียบแบบปัดๆไม่ได้ใส่ใจมากนัก

แต่คำตอบของหมอทำให้นัยน์ตาคมของภูผาเป็นประกาย รอยยิ้มยียวนกว้างขึ้นจนเผยให้เห็นลักยิ้มอีกครั้งอย่างมีชัยเขาจ้องมองหน้าคู่อริที่กำลังกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแพรวพราว

“อ๋อ แค่น้องชายหรอครับ” ภูผาพยักหน้ารับรู้พลางส่งสายตาท้าทายให้เด็กหนุ่มตรงหน้า

“พี่มาจีบ ไปเถอะครับ แถวนี้บรรยากาศไม่ค่อยดี” พูดจบเด็กหนุ่มสถาปัตยก็รีบคว้าแขนพี่หมอกำลังจะเดินจากไปแต่ภูผากลับคว้าแขนอีกข้างของหมอมาจีบไว้ก่อน

“ชื่ออะไรนะครับ” ภูผาเอ่ยถามพร้อมดึงหมอเข้ามาใกล้ตัวเองอีกนิดก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปมองป้ายชื่อที่คล้องคอหมออยู่

“มาจีบ? ชื่อน่ารักจังเลยนะครับ แล้วหมอก็น่าจีบจริงๆซะด้วย” ร่างสูงโน้มหน้าลงมาใกล้จนหมอต้องรีบผลักเขาออกก่อนจะคว้าแขนน้องตัวเองแล้วรีบเดินจากไป ก่อนที่จะมีใครได้อีกแผล