MasukNaramdaman ni Kirsten ang pagbukas ng pintuan. Kunwari ay tulog na siya. Hindi niya lang alam kung paano haharapin si Jasper. Walang paglagyan ng kasiyahan ang puso niya dahil sa mga narinig niya kanina.Nilapitan ni Jasper si Kirsten saka niya ito hinalikan sa mga labi. Inayos pa niya ang mga buhok na nagkalat sa mukha ni Kirsten. Dahan-dahan na iminulat ni Kirsten ang mga mata niya, kunwaring kagigising lang.“Nagising ba kita?” malambing na tanong ni Jasper. Tinitigan ni Kirsten sa mga mata si Jasper. Alam niyang lasing din si Jasper pero kahit na nakainom ito, hindi nito nakalimutan na may asawa na siya.Tahimik na siniil ni Kirsten nang halik si Jasper. Hindi na rin nagpakipot pa si Jasper at siniil niya na rin nang halik si Kirsten. Palalim na nang palalim ang halikan nila hanggang sa pumaibabaw na si Jasper sa ibabaw ni Kirsten.Unti-unti na silang nawalan ng saplot hanggang sa maipasok ni Jasper ang matigas niyang pagkalalaki kay Kirsten. Napapaungol naman si Kirsten at sinasa
Nilingon ni Jasper si Arabella na basang-basa. Unat na rin ang wavy nitong buhok. Mukhang naligo na sa dagat kasama ang iba pa nilang kasamahan.“Lasing ka na Arabella. Huwag ka nang lumangoy sa dagat dahil baka makatulog ka.” Hilaw na natawa si Arabella. Namumungay na ang mga mata nito dahil sa kalasingan.“Babalik ka na sa room mo? Iiwan mo na lang ba kami? Ang saya-saya pa kaya dun.” Ibinulsa ni Jasper ang mga kamay niya at blangkong tiningnan si Arabella na mukhang hindi na alam ang ginagawa.“Mabuti pang matulog ka na. Ihahatid na kita sa kwarto mo.” Nilapitan ni Jasper si Arabella at aalalayan sana ito para makapaglakad nang maayos nang bigla siyang yakapin ni Arabella.“Arabella,” usal ni Jasper at akma sanang ilalayo si Arabella sa kaniya nang mas higpitan ni Arabella ang pagkakayakap niya kay Jasper.“Hayaan mo muna ako kahit ilang minuto lang please.” Pakiusap na ni Arabella. Napapabuntong hininga na lang si Jasper. Nananatiling nakahawak ang mga kamay niya sa braso ni Arabe
Pagsapit ng dinner ay masayang nag-uusap-usap ang mga ito tungkol sa mga trabaho nila. Nagbibiruan pa ang mga ito kaya napuno nang tawanan ang table nila.“Hi miss, mayroon pa bang binabad na karne?” tanong ng isang matanda sa staff ng resort na naghahain ng mga pagkain.“Mayroon pa po sir, maghahain lang po ako.”“Masarap itong pagkakatimpla niyo rito ha. I like it.” Papuri ng matanda na ikinangiti ng babae.“Ang totoo po niyan, si Ma’am Kirsten ang nagtimpla nang pinagbabaran namin kaya masarap.” Pagsasabi ng staff ng totoo. Napatingin na naman ang lahat kay Kirsten na nahihiya na dahil hindi naman kailangang sabihin na siya ang nagtimpla sa pinagbabaran. Yun lang naman ang ginawa niya dahil paborito niya ang barbecue kaya masarap ang timpla niya sa binabad na karne.“Oh really? Miss Thompson, hindi namin nalaman na hindi ka lang sa business matalino. Magaling ka rin palang magluto.” Hindi naman na napigilan ni Kirsten ang tawa niya dahil kung mayroon mang tao na nakakaalam na hindi
Stress na bumalik si Kirsten sa office niya. Pabagsak pa niyang ibinaba ang mga gamit niya sa lamesa niya. Humugot siya ng malalim na buntong hininga at inayos ang buhok niyang tila nastress din sa meeting nila.“Are you okay? Galit ka pa rin kahit na iniwan mong talunan si Arabella sa conference room?” Natatawang saad ni Jasper saka niya niyakap mula sa likod ang asawa niya. Nang maramdaman ni Kirsten ang mainit na yakap ni Jasper ay kumalma naman na ang buong sistema niya.“Nakakainis na kasi siya. Sa lahat ng meeting natin kasama ang board members, naghahanap siya ng butas para ipahiya ako.” Bakas pa rin ang inis na wika ni Kirsten.“Pero sarili niya naman ang ipinahiya niya hindi ba? Like what I thought, hindi ko kayo pinigilan dahil alam kong hindi ka lalabas ng kwartong yun ng hindi si Arabella ang naiinis.” Hinarap na ni Kirsten ang asawa niya at tiningala ito para tingnan ito sa mga mata.“Hindi pinigilan? Pinigilan mo kaya kami kasi akala mo ako ang madedehado.”“Hindi naman
Lahat sila ay nasa meeting kasama ang mga board members. Nakangiti silang lahat na nakatingin kay Kirsten na nagpapaliwanag sa harap dahil naging successful ang campaign ng department nila.“You did a great job, Miss Thompson. Hindi namin akalain na ang katulad mo na walang experience sa marketing ay magiging matagumpay sa una niyang project. Pinabilib mo kami and I’m sure proud na proud sayo ang mga magulang mo. Talagang pinag-aralan mo ito, ‘no?” anas ng isang matandang board members. Nanatiling seryoso ang mukha ni Kirsten. She just wants to be professional.“Of course, sir. Kaya dapat ang mga nasa HR, hindi lang sila dapat nagfofocus sa mga may experience na dahil hindi natin alam kung sino pa ang mga walang experience sila pa yung mas magagaling.” Hilaw na natawa si Arabella saka ito napapailing.“Sinasabi mo bang hindi man lang makapili ng mga maaayos na empleyado ang mga nasa HR? Marketing Director ka, Miss Thompson. Bakit kailangan mo pang pakialamanan ang ibang department? Do
Nakangiting nakatitig si Jasper sa singsing niya na nasa daliri niya. Hindi pa rin siya sanay na may singsing na nakasuot sa daliri niya. Sa buong buhay niya, simula nang ipanganak siya sa mundong ito, ngayon pa lang siya nakapagsuot ng singsing.Itinaas niya ang kamay niya at nakangiting pinagmasdan ang gold na singsing. Masyado mang mabilis pero hiling niya ang masaya, payapa at tahimik na pagsasama nila ni Kirsten.“Anong ginagawa mo?” mabilis na ibinaba ni Jasper ang kamay niya ng makita niya si Arabella. Mabilis na sumeryoso ang mukha ni Jasper.“Bakit hindi ka man lang kumatok?” blangko niyang tanong.“Kumatok ako pero hindi mo narinig. Ano bang tinitigan mo sa kamay mo at mukhang masaya ka pa?”“Wala,” mabilis na sagot ni Jasper saka niya binalikan ang mga papeles na nagkalat pa rin sa lamesa niya. Kunot noong nilapitan ni Arabella si Jasper. Hindi niya alam kung namalikmata lang ba siya o kung totoong nakita niyang may singsing sa daliri ni Jasper.“Ito nga pala yung mga propo
Nang makapagpahinga na si Caroline ay nagsimula silang maglakad ulit. Nauunang maglakad si Caroline habang nakasunod lang sa kaniya si Caleb. Tuluyan ng nilamon ng kadiliman ang buong paligid nila. Hindi na rin nila makita at marinig ang pamilya ni Caleb.“Kaunting tiis na lang, malapit na tayo.” S
Pagkatapos nilang maggolf ay nagpahinga na muna sila at kumain ng meryenda. Hindi akalain ni Caroline na mag-eenjoy din siya lalo na at hindi naman siya madalas lumabas ng bahay nila noon. Wala siyang ibang alam na sport pero marunong naman siyang tumugtog ng violin at piano.“Thank you,” ani ni Ca
Makalipas ang halos apat na oras ay nakarating na sila sa lugar na pag-aari rin ng mga Thompson. Tahimik na si Caroline habang nakatingin lang siya sa malawak na lupain ng mga Thompson. Iniisip ni Caroline kung may katapusan ba ang lupang kinatatayuan niya na pag-aari ng Thompson. Napakalinis ng lu
Iniwas ni Caroline ang paningin niya, naupo na siya sa swivel chair niya at ginawang abala ang sarili. Hindi niya nililingon si Caleb dahil malinaw na malinaw sa isip niya ang mga nakita niya kagabi.“Ano bang kailangan mo? Sinabi ko na sayong tapos na akong kumain. Ikaw na lang ang kumain niyan.”







