Kabanata 7

Gaile POV

Nanatili ako sa bahay nang gabing iyon. At iyon na yata ang pinaka-payapa at pinakakomportableng tulog na naranasan ko sa loob ng mahabang panahon.

Maaga ay may ngiti sa labi akong nagising kinaumagahan.

Naabutan ko pang abala si Tiya Jessa sa kusina sa paghahanda ng almusal. Nagluto rin siya ng bukod na chicken soup at veggies salad para sa akin na babaunin ko mamaya sa opisina para sa lunch ko.

Nasabi ko na rin kagabi sa kanila na magre-resign na ako sa kumpanya ni Kaiden at pansamantalang magtatrabaho bilang assistant ni Prof Laurence sa loob ng isang buwan.

Noong una’y tutol sila, pinayuhan pa akong magpahinga at alagaan ang sarili dahil sa aking pagbubuntis. Ngunit mariin kong giniit na bukod sa pagiging medyo mabagal lang kumilos, maayos naman ang kalusugan ko. Kaya ko pang gawin ang mga simpleng gawain. Higit sa lahat, kailangan ko ng distraksyon, dahil kung wala akong ginagawa, mas lalo lamang akong malulunod sa kakaisip ng mga kung ano-ano.

Sa huli, hindi na umimik pa si Papa.

Sinubukan kong tumulong sa kusina, ngunit mariing tumanggi si Tiya Jessa.

Hindi na ako nagpumilit pa. Umupo na lamang ako sa sofa, inilabas ang cellphone, at nag-search online. Gusto ko sanang mag-enroll sa isang Pilates class para sa mga buntis. May napili na ako at balak kong magtanong tungkol dito kapag may oras.

Habang patuloy akong nag-i-scroll biglang nagbago ang aking ekspresyon nang makita ang isang post sa I*******m. Ang nag-post ay si Rimando, isang matalik na kaibigan ni Kaiden. Nakilala ko ito noon nang assistant pa ako ni Kaiden. Isang nine-grid photo iyon ng isang dinner party, ginanap sa isang pribado at high-end na club.

Night of dinner party.

PS: Another day of targeted attack on my single life. Road to wedding???

'Yan ang nakalagay sa caption sa tatlong mgs larawan na kuha nina Kaiden at Gelly na magkasama. Sa gitnang larawan, mahiyain na sumisiksik si Gelly sa dibdib ni Kaiden, bahagyang tinatakpan ang kanyang mukha. Nakapatong ang kamay ng asawa ko sa balikat ng babae niya, at ang kanyang mga mata’y puno ng lambing habang nakatitig rito.

Halos tumagos sa screen ang tamis ng eksena.

Nakagat ko ang labi. Alam ng lahat sa social circle ni Kaiden na may rehistradong asawa na siya, ngunit sa paningin nila, lalo na ni Rimando, hindi ako kailanman magiging karapat-dapat sa kaniya.

Hindi ko alam kung sinadya itong ipakita sa akin ni Rimando, at kung oo, matagumpay siya dahil parang tinusok ng matalim na kutsilyo ang dibdib ko ngayon. Sobrang sakit sa puntong halos hindi ako makahinga.

Pinatay ko ang cellphone. Tumayo na ako at lumabas sa balkonahe, pilit kinakalma ang sarili, sinusubukang huwag nang isipin pa ang lahat. Kusang nahaplos ko ang nakausling tiyan. Parang may mabigat na batong dumagan sa aking puso habang iniisip ang pwedeng mangyari sa mga susunod na buwan.

Kapag naghiwalay na kami ni Kaiden, tiyak na pakakasalan niya agad ang kabit niya. at hindi malabong magkakaanak sila. Mahal na mahal niya si Gelly kaya siguradong mamahalin din niya ang mga magiging anak nila.

Nangiilid ang luha sa mga mata ko.

Paano ang anak ko, ang anak namin?

Makakatanggap pa kaya ito ng kahit kaunting pagmamahal ng isang ama?

“Nak, handa na ang almusal," boses ni Tiya Jessa na nagpabalik sa akin sa ulirat.

Huminga ako nang malalim, bago tumugon.

"Sunod po ako, wait lang po."

Pinunasan ko ang lumandas na luha at dali-daling nagtungon sa bathroom upang maghilamos upang umayos ang pakiramdam at hindi nila mahalata ang sakit na nararamdaman ko mga oras na ito.

Sabay-sabay kaming nag-almusal at nang matapos ay naligo na ako at naghanda para sa pagpasok. May mga gamit din ako rito sa bahay kaya walang naging problema.

Nang matapos, inihatid ako ni Kuya Miguel sa kumpanya.

Sa biyahe, napansin niya marahil na may kakaiba sa aking kilos. Tahimik lang siya sa una, ngunit nang hindi na makatiis, tuluyan na rin siyang nagsalita.

“May masakit ba sa'yo, Gai-gai?” tanong niya.

Kaagad akong umiling at pinilit na ngumiti. Hindi ko kailanman kayang magsinungaling sa pamilya ko, ngunit ayoko ring maging dagdag pa sa mga iniisip nila.

Bumuntong-hininga siya.

“Buntis ka ngayon, Gaile,” seryoso niyang sabi. “Hindi mabuting kimkimin mo ang lahat ng iniisip mo. Masama ’yan para sa’yo, at para sa bata.”

Parang nabasa niya ang laman ng isip ko.

Matagal bago ako nakasagot.

“Wala naman, Kuya..."

“H-hindi ko lang talaga agad matanggap na may iba na si Kaiden. Pero ayos lang,” pilit kong sabi. “Makaka-adjust din ako, kaya wala kayong dapat ipag-alala.” Ngumiti pa ako, umaasang mapapanatag siya, ngunit hindi nagbago ang ekspresyon niya.

Tiningnan niya ako nang may lungkot, tila alam niya ang sakit na pinagdaraanan ko. Pakiramdam ko’y naaawa siya sa akin, kaya nag-iwas na lang ako ng tingin.

“Hihilom din ang lahat sa paglipas ng panahon..." tanging nasabi niya.

Napatango na lang ako, kahit hindi ako sigurado kung kailan, o kung tuluyan nga bang mangyayari iyon.

Pagdating sa kumpanya, bumaba na ako ng sasakyan habang bitbit ang insulated lunchbox. Nagpaalam ako kay Kuya at diretso nang pumasok sa loob ng gusali.

Sa loob ng kumpanya, muli kong nakita si Kaiden.

Hindi siya madalas umuuwi sa villa. Isa rin iyon sa mga dahilan kung bakit pinilit kong magtrabaho kahit pa na-demote ako, dahil gusto ko siyang makita araw-araw. Ngunit nitong mga nakaraang buwan, bihira ko na siyang makasalubong, at kapag nagkikita man kami, nananatiling malamig at malayo ang pakikitungo niya sa akin.

Hindi ko inasahang dalawang araw kaming magkasunod na magkikita. At hindi tulad noon, hindi ko magawang matuwa, sa halip ay pait ang agad na bumalot sa akin.

Kababa pa lamang niya mula sa kaniyang BMW XM. Mas lalong nadepina ang lapad ng kaniyang balikat sa suot na suit at kurbata. Mahahaba ang kanyang mga binti na agad na nakaaagaw-pansin. Ang guwapong mukha ay kahanga-hanga sa anumang anggulo. Sobrang guwapo niya, isang lalaking may likas na awtoridad at nangingibabaw na presensya. Tila sing-lamig siya ng yelo ngunit may taglay ding lambing at pagmamahal, hindi nga lang para sa akin.

Biglang sumikip na naman ang dibdib ko. Ibinababa ko ang tingin, kusang umatras, at magalang na bumati para magpakita ng respeto dahil hanggang ngayon ay empleyado niya ako at obligado akong gawin iyon.

“President.”

Gaya ng dati, binalewala niya ako na tila walang nakita. Mas lalong lumamig ang ekpresyon niya nang mapansin ang presensya ko. Dire-diretso itong naglakad papasok sa loob.

Atsaka pa lang ako tuluyang nakahinga nang maluwag nang mawala na ito sa paningin ko. Huminga ako nang malalim at tahimik na sumakay sa elevator ng mga empleyado at umakyat.

Matapos ang hindi magandang sagutan namin ni Ven, halatang wala pa rin itong balak makipag-ayos ngayon. Mainit ang pakikitungo nito sa akin at ipinaabot na lamang sa iba ang mga trabahong dati'y siya mismo ang nag-aabot sa akin.

Wala naman akong pakialam sa kaniya kaya hindi ko na binigyang-pansin pa. Ang mahalaga sa akin ay matapos ang trabaho at makauwi na agad.

Nang matapos ang mga gawain ko sa umaga, napansin kong maganda ang panahon. May isang ecological park sa likod ng gusali ng kumpanya kaya kinuha ko ang aking insulated lunchbox at bumaba upang kumain doon at maglakad-lakad.

Pagdatig ko sa lobby, nasalubong ko ang dalawang papasok na lalaki. Ang isa sa kanila ay si Rimando. Kasabay niya sa paglalakad ang isang matangkad na lalaki at may kakaibang awra, tila kaibigan din ni ito Kaiden, ngunit hindi siya mukhang pamilyar at ngayon ko lang nakita.

Hindi na ako nag-abala pang bumati sa pag-iisip na hindi rin naman ako nito babatiin at hindi ako kumportable. Nagpatuloy ako sa pagdiretso patungong exit.

Ngunit masyado yatang kapansin-pansin ang matabang pangangatawan ko kaya agad niya akong napansin. Nagtama ang tingin namin.

Napayuko ako at sinubukan ko siyang iwasan. Ngunit mabilis siyang humakbang at hinarangan ang daraanan ko.

Napahinto ako. Pagtingala ko, nakita ko ang matinding pandidiri sa mukha ng lalaki.

"Are you blind or talagang hindi mo lang ginagamit ang mga mata mo? Don't you know how to greet superiors?"

Noon, nang executive assistant pa ako ni Kaiden, magalang palagi ang pakikitungo niya sa akin kahit hindi kaaya-aya ang panlabas kong anyo. Ngunit ngayon, sa paningin nila, isa na lamang akong mataba at tusong babaeng hindi marunong lumugar.

Magalang na lang akong yumuko upang hindi na lumaki ang gulo.

“Pasensya na po... Good day, Sir."

Mapanuyang ngumisi ito.

"What kind of attitude is that? Do you really think you've turned from a toad into a phoenix?"

Humigpit ang pagkakahawak ko sa thermos. Ramdam ko ang matinding hiya at pang-aapi. Ayokong makipagtalo kaya humingi na lang ulit ako ng paumanhin at tumalikod na.

Malalakad na sana ako palayo nang biglang inunat ni Rimando ang kanyang binti.

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. Parang biglang bumagal ang lahat ng bagay, at bago pa man ako tuluyang natisod, kusang napahawak ang isa kongg kamay sa puson ko, iniisip ang baby sa sinapupunan ko. Napasinghal ako sa sakit nang diretsong natisod at bumagsak sa sahig, diretso sa tuhod ko

Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko sa matinding sakit at panandaliang parang huminto ang mundo. Ramdam ko ang init ng pamumula sa mukha, nanginginig ang mga labi ko, at mabilis akong huminga sa takot.

Nabitawan ko ang thermos, tumilapon sa sahig ang mainit na chicken soup at vegetable salad, at parang lahat ng tao sa lobby ay nakatingin sa akin sa loob ng isang iglap.

Sa di kalayuan, napansin ko ang kasama niyang lalaki na kanina pa pala nanonood at halatang nagulat sa nangyari, bakas na bakas sa mukha niya ang hindi pagkatuwa sa ginawa ni Rimando...