Semua Bab The Ruthless Trillionaire I Divorced Now On His Knees for Me: Bab 1 - Bab 10

Hindi ako lumingon. Hindi rin siya nagsalita, pero dama ko ang bigat ng kanyang titig sa akin.“Linggo bukas,” dugtong ko, pilit pinatatatag ang boses na muntik nang mabasag. “May oras ka ba sa hapon?”Mahina akong huminga, sapat lang para hindi ako manginig. “Kung gusto mo… puwede na nating asikasuhin nang mas maaga.”Hindi ko alam kung hormones lang ba ito o pagod na pagod na ang puso ko. Pero sa sandaling iyon, iisa lang ang malinaw sa isip ko, ayoko nang maghintay. Ayoko nang umasa. Gusto ko na lang tapusin ang lahat bago pa tuluyang maubos ang natitira sa akin.Walang divorce sa Pilipinas, annulment lang. Pero dahil dual citizen si Kaiden, Filipino at Spanish, may karapatan siyang mag-file ng divorce bilang isang dayuhan. Kapag isinampa niya iyon pagkatapos kong manganak, kailangan pa naming dumaan sa isang buwang cooling-off period. Pero kung sisimulan namin ngayon, magiging opisyal na ang divorce sa mismong oras na ipanganak ko ang anak namin.Hindi pa rin siya kumikibo.Kumura

"Financial statement analysis for del Vedas should be completed before the end of the workday at noon," utos ni Ven pagkabalik na pagkabalik ko palang sa workstation ko. Kahit nalipat na ako sa mababang posisyon, sa akin pa rin niya binabato halos lahat ng mga gawaing mahihirap na hindi naman na sakop ng responsibilidad ko. At kahit ayaw ko, hindi ako tumututol. Akala ko kasi na kapag nagpatuloy ako sa pagsisikap sa trabaho ko ay bibigyan na ko ni Kaiden ng kahit kaonting pansin. Pero, niloloko ko lang pala ang sarili ko dahil kahit isang sulyap wala akong natanggap mula sa kaniya. Halos isang oras lang ginugol ko upang tapusin ang analysis report. Pilit pang tinatago ni Ven ang pagkamangha sa bilis ko nang iniabot ko sa kaniya ang flashdrive for the soft copies and the paper versions. Oras na ng tanghalian at wala na akong gagawin kaya umorder na lang ako ng vegetables salad at cheese maraconi sa isang food app delivery. May cafeteria naman sa loob ng kumpanya pero laging crowde

Nabitin sa ere ang ang iniisip ko nang may kumatok sa pintuan "Nak, dito na sila Papa mo, kararating lang nila," boses ni Tiya Jessa mula sa labas.Maingat kong ibinaba ang photo album at huminga nang malalim bago lumabas ng kwarto, tuluyang isinasantabi ang mga gumugulo sa isip ko kanina."Pa! Kuya!" masayang tawag ko pagkasalubong kina Papa at kuya Miguel. Agad akong nagmano at yumakap sa kanilang dalawa.“May pasalubong nga pala ako sa’yo, Gai-gai,” sabi ni Kuya Miguel, may ngiti sa kaniyang labi habang inaabot ang bag niyang nakapatong sa upuan.Bahagya siyang yumuko, kinapa ang loob ng bag, saka may hinugot na maliit na kahon. Doon ko lang napansing parang mas maliwanag ang itsura niya ngayon o baka ako naninibago lang ako dahil bihira ko siyang makitang nitong mga nakaaraang buwan.“Nag-abala ka pa, Kuya,” sabi ko, napangiti pero may kaunting hiya sa boses. Wala man lang akong naihanda para sa kanila.May ngiti sa aking labi habang marahan ko iyong binubuksan. Isang napakagand

Sa mukha niya, tila inakala niya na may nakilala lamang si Rimando, kaya hindi na siya lumapit para mang-abala. Pero nang makita ang ginawa ni Rimando ay kaagad itong lumapit at iniabot ang kamay upang tulungan akong tumayo.Ngunit mabilis siyang pinigilan ni Rimando.“Huwag mo nang pansinin 'yan, Steven," walang-awa nitong sabi. "She deserves it."Parang hindi narinig ni Steven ang kaibigan. Maingat niya pa rin akong tinulungan na makatayo, bahagyang yumuko upang masigurong hindi ako matutumba.“Are you alright, Miss?” tanong niya, mahinahon pero bakas ang pag-aalala.Hindi ako makasagot. Naninginig ang halos buong kalamnan ko sa takot para sa baby ko. Tumatahip ang dibdib ko habang pinapkairamam ang sarili, at bahagya akong kumalma nang tanging tuhod lang ang naramdaman na masakit. Okay ang baby ko... Ramdam ko ang pagsabog ng galit sa buong katawan ko. Naikuyom ko ang kamao, lito kung alin ang uunahing pansinin, ang lalaking nasa harap kong nag-alok ng tulong, ang walanghiyang si

Gaile POV"How did you hurt your knee?" tanong ni Laurence.Hindi ko pa kayang magkwento kaya nagpilit na lang ako ng ngiti kahit alam kong hindi umabot sa mga mata ko, saka marahang umiling."Huwang mo na lang pansinin, Prof.”Napabuntong-hininga siya, parang may gustong sabihin pero piniling pigilan. Kita ko sa mga mata niya ang pagtataka at bahagyang pag-aalala, pero sa halip na ipilit, iniwas niya ang tingin.Biglang natihimik ang buong ward. Mga ilang minuto rin ang tinagal bago ako nagsalita. “Prof…” bahagya akong napalunok, “gusto ko po sanang isama ang anak ko kapag umalis na ako ng bansa.”Mabilis siyang napalingon.“What’s wrong?”Hinawakan ko ang aking tiyan at tumingin sa kisame na para bang nandoon ang kasagutan."Nag-aalala ako sa kung ano ang pwedeng mangyari sa kaniya sa pamilya nila Kaiden kapag iniwan ko siya.”Sandaling napaisip si Laurence. Bahagyang gumalaw ang kaniyang panga, halatang malalim ang iniisip bago nagsalita."The Montelvar family wants your child. Ho