Chapter 2

Matapos hindi masundan ang pag-uusap namin dalawa ay humirit ako. “Bukas,” pagputol ko na ikinabaling niya sa akin nang saglit, “kakausapin ko na ang abogado ko. Ako na ang maghahain ng petisyon at itutuloy natin sa grounds ng psychological incapacity. Ako ang lalabas na may pagkukulang—na hindi ko kayang gampanan ang obligasyon ko bilang asawa.”

Huminga ako nang malalim. “Para hindi ko masira ang reputasyon ng pamilya ninyo—para hindi ko masira ang relasyon mo sa mga magulang mo. Ako na.”

“sa ari-arian naman, wala akong hahabulin dahil may prenuptial agreement tayo. Ang hihilingin ko lang, sumang-ayon ka na lang sa lahat para hindi na tayo magtagal sa korte. Hindi ba’t iyon naman ang gusto mo? Gusto ko nang matapos ito nang maaga para sa ating dalawa.”

Alam kong mahirap magpa-annul sa Pilipinas. Bawal ang magkasundo, at kailangang mapatunayan na talagang invalid ang kasal mula pa noong una. Pero kung may matibay na ebidensya at may perang ilalabas, magagawan ng paraan.

Tumama ang mga mata namin ni Lukas ng bumaling ako sa kaniya. Napabuntong-hininga ako dahil sa bigat na nararamdaman ko. Wala akong nakitang bago kundi ang blangkong ekspresyon lamang ni Lukas sa lahat ng mga sinabi ko.

“Okay,” tipid nitong tugon.

Yumuko ako at hindi na muling umimik.

Pagdating namin sa mansyon, sinalubong agad kami ni Mrs. Argente—ang Old Madame kung tawagin ng lahat. Kita ang pananabik sa kaniyang mga mata, lalo na nang malaman niyang babae ang dinadala ko. Sa pamilya ng mga Argente, mula pa sa henerasyon ng lola ni Lukas, pawang lalaki ang ipinapanganak. Kaya naman ang balitang babae ang magiging anak namin ni Lukas ay nagdulot ng labis na tuwa sa kaniya.

Mayroon siyang tatlong anak na lalaki. Ang panganay ay ang ama ni Lukas—si Miguel Argente. Ang pangalawang anak ay mayroon ding anak na lalaki, na ngayo’y nasa dalawampu’t apat na taong gulang. Samantala, ang bunso, na ikinasal lamang dalawang taon na ang nakalilipas, ay biniyayaan naman ng kambal na lalaki.

Dahil dito, tila biglang gumaan ang pakiramdam ni Mrs. Argente. Masigla siyang lumapit sa amin, halos sumasayaw sa tuwa. Hindi ko napigilang ngumiti nang lihim. Kahit papaano, may isang taong tunay na nagpapahalaga sa anak na aking dinadala sa pamilyang ito.

“Para sa ’yo, hija,” wika ni Mrs. Argente, may malawak na ngiti sa kaniyang mga labi habang iniaabot sa akin ang isang maliit at itim na kuwadradong kahon.

“Ano po ito, Grandma?” tanong ko. Pagkabukas ko nito’y muntik ko na itong ibalik sa kaniya. “Napakamahal po nito.” Isang mamahaling pulseras na jade ang laman ng kahon.

“Tanggapin mo na,” mariin ngunit mahinahong sabi niya habang kinukuyom ang aking mga kamay na may hawak ng pulseras. “Hangad ko ang malusog mong pagbubuntis.”

Napatingin ako sa ina ni Lukas dahil doon. Hindi nga ako nagkamali at napapailing-iling ito. Hindi ako gusto ng ina ni Lukas. Ramdam ko na iyon simula palang. Baliktad sa ipinapakita nito sa lahat. Para sa kaniya, masyadong "hamak" at walang dating ako para maging asawa ng isang Argente.

Habang naghahanda para sa hapunan, may tumawag kay Lukas.

Napansin ko ang biglang paglambot ng kaniyang mukha. Tumayo siya. Ngunit hindi nakatakas sa aking pandinig ang paggawang pagsagot niya sa taong nasa kabilang linya, naging mapagmahal ang boses niya.

“Love,” tawag nito sa kabilang linya—isang palayaw na nagdulot ng kirot sa puso ko.

Kung pakakasalan niya ang babaeng mahal niya, tiyak na magiging mabuti siyang ama, mapait akong ngumiti matapos ko iyong isipin.

Luke’s POV

“I know you don’t love her,” sabi ni Papa pagkapasok namin sa library. He brought me with him because he had something to discuss. Ito na ba iyon?

“but she is a top student from a prestigious school, and she is submissive. She is the perfect stable wife to raise your children. Manatili muna kayong kasal ng isa o dalawang taon para sa imahe ng pamilya—para kay mama—sa lola mo.”

Napatingin ako kay mama. Nagkibit-balikat nalamang siya sa akin.

Hindi ako sumagot. One or two years would be hell for me. Hindi ko na maa­ti­m pang makasama ang babaeng iyon habang tumatagal. Beside, pumayag na rin naman ito sa gusto kong pakikipaghiwalay. Hindi na iyon kailangan pang malaman nina papa—lalo na ni grandma.

Maliya’s POV

“Where’s Luke?” Napabaling ako sa likod ko nang may magsalita.

“Grandma, bakit po kayo narito at mahamog na? Si Lukas po ba? Hiniram po muna siya saglit nina Mr. Argente.”

Natawa siya sa naging sagot ko—marahil doon banda sa tinawag kong Mr. Argente ang ama ni Lukas na anak niya. Bahagya naman akong naalangan at nahiya. Umupo siya sa kabilang upuan dito sa terasa, kung saan ako naghihintay kay Lukas para umuwi na. Yakap-yakap niya ang makapal na malong.

“Maliya,” pagtawag niya sa pangalan ko.

“Bakit po?” Napatingin ako sa kaniya.

“How’s your pregnancy?”

Tipid akong ngumiti. “Ayos lang po. Nagiging masilan lang kung minsan.”

Napatango naman siya.

“Pregnancy isn’t easy. Pero, Maliya, kahit buntis ka… kailangang mag-ayos ka pa rin. Alagaan mo ang sarili mo. Ang atensyon ng asawa ay madaling makuha, pero mahirap panatilihin,” winika niya na ikinagulat ng puso ko. Ngunit, hindi ko iyon pinahalata.

Tumango nalang ako at ngumiti bilang tugon sa kaniya.

KINAUMAGAHAN ay hindi ako kumilos. Hindi ko plinatsa ang damit ni Lukas. Hindi rin ako nagluto ng kaniyang almusal. Kaya kanina ko pa naririnig ang pagbubunganga ng mayordomang si Lucy kay Lukas. Palibhasa ay malakas sa amo dahil siya itong nag-alaga kay Lukas simula pa bata.

“Akala mo kung sinong senyorita, ayaw lumabas ng kwarto! Kahit ang mama mo noon, hindi ganyan katamad nung buntis.”

Rinig ko mula sa taas habang pababa ng hagdan.

Tumama ang mga paningin namin ni Lukas pagkalabas niya ng kusina. Matalim ang tinging pinukol niya sa akin.

“Sina Manang Lucy ay matatanda na. Huwag mo silang paghintayin sa hapagkainan o huwag mong iasa na hahatiran ka pa ng pagkain mo sa itaas. Kailangan din nilang magpahinga. Buntis ka lang, hindi ka lumpo,” malamig niya akong pinagalitan.

Walang buhay akong tumugon sa kaniya at kalmadong nagsalita, “kung hindi nila ako gusto, pabalikin mo na lang sila sa mansyon. Kaya ko ang sarili ko.” Deretso akong naglakad sa kusina at umupo sa hapagkainan. Kinuha ko ang kutsara para kumain.

Napapitlag ako nang umalsa at kumalansing ang mga pinggan at kutsara sa malakas na pagbagsak ng kaniyang mga kamay sa mesa.

Nandidilim ang mukha ni Lukas nang tumingala ako sa kaniya. “Pinapaalalahanan kita, hindi ko tinatanong ang opinyon mo,” bulyaw nito. Pagkatapos ay hinarap ang mga katulong. “Mula ngayon, huwag niyo na siyang pagsilbihan. Hayaan niyo siyang gumawa ng lahat.”

Napahigpit ako ng hawak sa kutsara. Nanginginig ang buo kong katawan. Ramdam ko ang intinsidad ng kaniyang galit sa bawat salita at kilos na ipinapakita niya. Matapos iyon, mabilis siyang umalis, habang ako ay naiwan—pilit hinahanap ang aking tamang wisyo. Nang-iinit ang aking mga mata. Napakislot ako at mabilis na napahawak sa aking tiyan nang biglang kumirot ito.

Ilang oras nang makalipas ang nangyari at naging okay na rin ako. Mabilis akong nagbihis at dumiretso sa isa sa mga prestihiyosong unibersidad dito sa Pilipinas—kung saan ako nag-aral.

Huminto ako sa tapat ng pinto ng isang kilalang henyo at batang professor sa Finance Department at kumatok ako ng tatlong beses.

Ang pagkatok kong ito ay ang pagkatok ko sa bagong yugto na gusto kong simulan para sa sarili ko.