Masuk“Come in.” Binuksan ko ang pinto pagkarinig ko niyon.
Bigla akong nahiyang lumapit kay Professor Adrian nang makita ko ang kaniyang reaksyon, pagkapasok ko. Sino ba kasing mag-aakala sa anyo ko ngayon? Samantalang ang kaharap ko ay kuminang sa kaniyang suot na dark blue coat, na nagbibigay-diin sa kaniyang kakisigan. Sa likod ng bilog na salamin ay sumisilip ang mapupungay at kaakit-akit na mga mata, habang ang matangos na ilong ay tila inukit ng isang bihasang pintor, na akmang umuugnay sa curvy at mapulang labi niya. Matangkad siya at pinagpala ng isang makisig na pangangatawan na halos nakakaakit sa bawat sulyap. Bulag nalang ang hindi mahuhulog dito.
Pero, hindi ako bulag. Sadyang kay Lukas lang ang puso ko.
Tss. Baliw!
“Professor Adrian,” banggit ko sa kaniyang pangalan.
Bahagyang lumaki ang mga mata niya at kaagad din itinago ang kaniyang pagkagulat.
“Maliya! You’re here.” Malawak siyang ngumiti nang banggitin niya ang pangalan ko.
Inalis ko ang suot kong facemask. “It’s been a long time, Professor Adrian.”
“It has. I almost didn’t recognize you.” Napailing siya at napasandal sa sandalan ng upuan niya.
“Medyo nahihiya nga po akong magpakita sa inyo nang ganito,” mapait na biro ko.
Tumayo si Professor Adrian at lumapit sa akin. “Normal lang na magbago ang katawan kapag buntis. Babalik din 'yan pagkapanganak mo. Please, have a seat.” Naupo ako sa guest chair. Iniabot niya sa akin ang isang tasang maligamgam na tubig, pagkatapos niya itong kunan mula sa water dispenser sa may gilid sa likod ng kaniyang upuan. “Dahan lang. Medyo mainit pa ‘yan.” Nagpasalamat ako sa kaniya. “Ilang buwan na?” sunod na tanong niya. Tinutukoy ang umbok sa aking tiyan.
“Twenty-five weeks na,” sagot ko.
“Stanford starts at the end of next January,” ani ni Professor Adrian, “That might conflict with your due date.” Pagbalik niya sa kaniyang office chair.
Sandali akong natigilan at napaisip.
“P’wede ho kaya na mapakiusapan na ma-delay muna ang pagpasok ko? Ayaw ko ho talagang palampasin ang pagkakataong ito,” pakiusap ko sa kaniya.
Seryoso akong tiningnan ni Professor Adrian. “Bakit parang gustong-gusto mong umalis?”
Napayuko ako. “Pagkapanganak ng bata, maghihiwalay na kami ni Lukas. Ayaw ko nang ituloy ang kamalasang ito. Gusto ko nang simulan muli ang buhay ko.”
Napaangat ako ng tingin pabalik kay Professor Adrian. Nakikitaan ko siya ng kalungkutan at awa para sa akin. Tila ba hindi na ang masayahing Maliya ang nakikita niya ngayon sa harapan niya. “Natutuwa ako at naisipan mong bumangon muli. Hindi talaga kayo bagay ni Luke Argente. You deserve someone who truly loves you, Maliya.”
Nang-iinit ang mga mata kong tumango sa kaniya. Naalala ko kung paano ko ipinilit noon na maging assistant ni Lukas kahit pinigilan ako ni Professor Adrian, hanggang sa heto na nga at nasasaktan na ako ng husto.
“Professor,” biglang tanong ko, “Sa tingin niyo, anong klaseng tao si Lukas?”
Tumahimik sandali si professor dahil sa tanong ko. “Siya ang taong gagawin ang lahat para sa kanyang ambisyon. Interes at pera ang prayoridad niya. Ang taong tulad niya... likely doesn't have room for love.”
Tama. Pagsasang-ayon ko sa isipan ko. Pero ang paglalambing niya sa babaeng iyon ay totoo. Siguro, para lang sa taong mahal niya siya nagiging malambot.
“Dahil desidido ka na, tutulungan kitang i-apply ang delay ng admission mo,” sabi ni Professor Adrian na ikinabuhay ng puso ko. “Nagkataon namang kailangan ko ng assistant sa loob ng isang buwan. Gusto mo bang subukan?” pag-aalok niya.
Napangiti naman ako, “Talaga ho? Oo naman.”
Mula nang mabuntis ay inilipat ako ni Lukas sa isang posisyong walang kuwenta sa opisina. Mula sa pagiging top assistant ay naging invisible ako sa kumpanya. Kailangan ko ang trabahong ito para mahanap muli ang sarili ko.
NANG gabing iyon ay hindi umuwi si Lukas. Dati pagganito ang nangyayari, kapag late o hindi umuuwi si Lukas ay aligaga ako at hindi mapakali—nag-aalala ako. Na baka kung ano na ang nangyari sa asawa ko o sino-sino na kaya ang mga nakakasama nito sa kung saan. Pero ngayon, tila ba wala na akong pakialam. Kahit na may pakialam ako, tila wala rin itong saysay.
Maaga akong nagising at nag-ayos kinabukasan. Tutungo ako sa kumpanya upang magpasa ng resignation letter, magre-resign na ako. Pagbaba ko sa taxi ay tumingala ako sa mataas na gusali sa aking harapan. Inagaw ang aking atensyon nang may isang lalaking bumaba sa kaniyang sasakyan—malakas ang presensya nito at empluwensya. Napaka-importante at makapangyarihan dahil halos lahat ng mga empleyado ay napapaatras at binabati siya. Bahagya akong napayuko nang dumaan siya sa harapan ko. Nilagpasan niya ako na para bang hindi kami magkakilala at isa lang din ako sa mga empleyadong sinasahuran nila.
Ibinigay ko ang resignation kay Alexis, ang head secretary. Dati ay subordinate ko lamang siya, pero ngayon, siya na ang boss ko. Napakasuwerte ng kumag.
Tiningnan ni Alexis ang resignation letter ko at ang malaking umbok sa aking tiyan sabay ngisi, parang aso. “Mabuti naman at natauhan ka na. Tumingin ka naman sa salamin minsan. Akala mo ba porke nabuntis ka ay makakaakyat ka na sa pamilyang Argente? Kilalanin mo ang kinalalagyan mo.”
Imbes patulan ang mga panlalait nito ay hindi na lamang ako umimik.
Walang nakakaalam sa kumpanya na kasal kami ni Lukas. Para sa kanila, isa lamang akong ambisyosang babae na nabigo. At sa katunayan… totoo iyon. Isang ambisyosang babae, na dati ay puno ng tiwala sa sarili, ngayon ay humaharap sa kaniyang kahihiyan.
Nang makauwi si Maliya matapos ang isang nakapapagod na araw, nakatanggap siya ng tawag mula sa public relations manager ng Ron Capital. Ang tono ng boses nito ay puno ng takot at pagmamadali.Dahil sa natanggap na nakatatarantang mensahe, mabilis niyang ini-unlock ang kanyang phone upang mag-online. Pagkabukas niya sa isang sikat na trending forum, lumantad sa kanya ang isang nakagugulat na tanawin: lima sa sampung pinaka popular na post ay tungkol sa kanya. Bawat isang thread ay bumabaha ng napakaraming comments at shares.Maraming malilinaw na litrato na rin ang kumalat online.Isa sa mga larawan ay kumuha ng isang nakabibihag na eksena mula sa kaganapan nang araw na iyon—nakaluhod ang isang tuhod ni Luke sa kanyang harapan, habang ang malapad nitong palad ay matatag na humahawak sa kanyang bukung-bukong, at ang mga madilim nitong mata ay nakatuon lamang sa kanya.Si Adrian naman ay nakaupo sa kanyang tabi, na may malamig ngunit tila maamong titig sa kanyang mukha.Hindi rin kalayu
Isang malamig na singhal ang pinalabas ni Sarah. "Talaga namang napakagaling magbigay ni Luke ngayon, ano? Ibig sabihin ba nito, kapag hiningi mo ang mga shares ng Argente’s sa susunod, ibibigay rin niya sa iyo nang ganun-ganun na lang?"Ibinaling ni Maliya ang kanyang paningin sa labas ng bintana habang bakas ang pag-aalinlangan sa kanyang mukha. Ang isang lalaking tulad ni Luke ay gagawin ang lahat upang makuha ang anumang hangarin niya, at walang kaunting awa namang wawasakin ang sa mga kaaway.Kailanman ay hindi niya itinago ang kanyang mga balak at kailanman ay hindi siya nagsisi sa kanyang mga ginawa—walang siyang takot, isang kontrabida na walang pakialam sa iisipin ng iba.KinaumagahanSukat sa isang idlap, pumutok sa tuktok ng mga trend sa balitang pinansyal ang balitang kusa nang binitiwan ng Argente Enterprise ang kanilang investment stake sa HiSilicon.Nagdulot ito ng malaking gulat sa buong industriya.Matagal nang magkatunggali ang Argente’s at Ron Capital. Noong nakaraa
Ibinaba ni Maureen ang kanyang maliit na ulo sa balikat ni Maliya, habang ang kanyang malalaking mata ay kumikislap sa kuryosidad. “Yes, Mommy! Sinabi sa akin ni Daddy noong nasa Cebu ka na napatalino daw ni Mommy. Sabi pa nga niya, I should study hard so I can grow up to be just as amazing as you…” saglit na napahinto ang bata at muling nag salita, “he told me also the truth po and I’m not angry at you. I understand po na kailangan mong lumayo sa amin ni daddy to work hard for you, for our family and for my future. So, you don't need to explain everything to me, mommy. I am so proud of you, mommy, and I was grateful to have you as my mom.”Napatigil si Maliya, habang ang kanyang dibdib ay pinupuno ng isang kakaibang emosyon. Luke had always been a proud, arrogant man who rarely praised anyone so openly—let alone to their child. To hear that he was speaking of her with such reverence during her absence felt completely surreal.“Is it okay to you that I did hide a secret from you? T
Napasinghap nang mahina si Olissa, habang ang kanyang mga mata ay nanlaki sa mabilis na pagtanggi. “Who wouldn't dream of being the lawful wife of the man they love? But I know my place—I'm not worthy of such a title. I only want to stay quietly by his side as his shadow. I don't ask for any status or recognition. Miss Liya, I swear I will never compete with you for anything. But if I am forced to return home, my father will hand me over to a business associate who is already sixty-eight years old this year. I cannot... I refuse to accept that fate.”Ang kanyang tono ay nag-uumapaw sa kawalan ng pag-asa, at ang kanyang malinaw na parang glass beads na mga mata ay ganap na walang bahid ng masamang balak o panlilinlang. Ang kanyang marupok at walang magagawang anyo ay may dalang isang desperadong pakiusap para sa awa at pagtanggap ni Maliya.Tinitigan siya ni Maliya, at hindi niya mapigilang makaramdam ng isang kakaibang halo ng awa at kabalbalan na humuhugas sa kanya.Ring.Ang matalim
Huminto si Olissa at tumayo sa mismong harapan ni Maliya, nagtatanong nang may tapat at magalang na tono, “Excuse me, are you Miss Liya?”Ang boses ng dalaga ay kasinglambot ng awit ng isang ibon, at ang kanyang mga matang kulay amber ay kasinglinis at kasinglinaw ng hamog sa umaga.Kahit ang ibang babae ay hindi mapipigilang makaramdam ng pagkamangha sa harap ng ganitong nakatutulala na kagandahan.Sampung minuto ang nakalipas, sa loob ng isang tahimik na coffee shop sa tapat lamang ng headquarters ng Ron Capital Group.Nakaupo si Olissa sa tapat ni Maliya, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom at nakapatong sa kanyang mga tuhod, habang ang kanyang tingin ay nakatungo sa isang posturang nagpapakita ng isang tahimik at nag-aalanganing pagkabagabag.Kinuha ni Maliya ang kanyang ceramic coffee cup, uminom ng isang mabagal at kalkuladong tegok, at ibinaba ito. “How did Miss Olissa and Luke first cross paths?”Dahan-dahang itinaas ni Olisa ang kanyang amber na mga mata, nakatitig
Ang dalawang lalaking ito ay magkasamang nagpadugo at nagpawis upang itayo ang kumpanya mula sa wala, upang sa huli ay magtalikuran lamang sa isa't isa. Sa pagtingin sa kung paano ito nangyari, hindi mapigilan ni Maliya ang magbuntong-hininga—ang pera at kapangyarihan ay talagang mga halimaw na kayang lumamon sa pagkatao.“Sino ang sumusuporta sa kanya sa likod ng mga eksena?” maingat na tanong ni Maliya.Seryosong sumagot si Gabriel, “The investigation is still underway.”Sa katunayan, alam na niya kung sino ang utak sa likod nito—si Bernard. Isang tao mula sa inner circle ni Sebastian ang nagbigay sa kanya ng babala nang maaga, ngunit sadyang itinago niya ang pangalan kay Maliya, dahil ayaw na niyang idagdag pa ito sa kanyang iniisip.Nang makitang kontrolado nito ang sitwasyon, hindi na nagpilit si Maliya sa mga detalye.“I’ve already taken the necessary precautions and set up a contingency plan,” pampalakas-loob ni Gabriel sa kanya. “Don't worry, I can handle this.”“It looks like
“Professor, anong nangyayari kay Ate Sarah? May ginawa ba si Lukas?” agad kong tanong nang sumagot siya, hindi na nagawang magpaligoy-ligoy pa.“She made an appointment with Sebastian Davino,” mahinahong sagot ni Professor. “Kakausapin nito si Luke Argente bukas, kaya huwag kang mag-alala. Magiging
Ang Ron Capital—isang pangalang naging banta sa Argente Enterprise sa loob ng maraming taon. Itinatag ito ni Professor Adrian Roberto, at sa loob ng maikling panahon, lumago ito hanggang sa umabot ang market value sa mahigit 100 bilyong peso. Sila ang iilang kumpanya na may lakas na makipagsabayan
Bumalik si Luke sa opisina. Sinabi ng sekretarya, “Mr. Argente, may isang lalaki po rito na nagpapakilalang kapatid ni Maliya at nais kayong makausap.”Napatigil si Luke. “Papuntahin mo siya rito sa itaas.”Hindi nagtagal, pumasok si Gabriel sa opisina ni Luke—ito ang kanilang unang opisyal na pagk
Nakita ni Maliya ang pagpasok ng lalaki sa silid.Lumapit si Luke, maingat na karga ang bata sa kanyang mga bisig, at dahan-dahan itong inilapag sa tabi ni Maliya.Sulyap ni Maliya sa sanggol, isang malambot at mapagmahal na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Sa sandaling makita ng bata ang kan







