Chapter 3

“Come in.” Binuksan ko ang pinto pagkarinig ko niyon.

Bigla akong nahiyang lumapit kay Professor Adrian nang makita ko ang kaniyang reaksyon, pagkapasok ko. Sino ba kasing mag-aakala sa anyo ko ngayon? Samantalang ang kaharap ko ay kuminang sa kaniyang suot na dark blue coat, na nagbibigay-diin sa kaniyang kakisigan. Sa likod ng bilog na salamin ay sumisilip ang mapupungay at kaakit-akit na mga mata, habang ang matangos na ilong ay tila inukit ng isang bihasang pintor, na akmang umuugnay sa curvy at mapulang labi niya. Matangkad siya at pinagpala ng isang makisig na pangangatawan na halos nakakaakit sa bawat sulyap. Bulag nalang ang hindi mahuhulog dito.

Pero, hindi ako bulag. Sadyang kay Lukas lang ang puso ko.

Tss. Baliw!

“Professor Adrian,” banggit ko sa kaniyang pangalan.

Bahagyang lumaki ang mga mata niya at kaagad din itinago ang kaniyang pagkagulat.

“Maliya! You’re here.” Malawak siyang ngumiti nang banggitin niya ang pangalan ko.

Inalis ko ang suot kong facemask. “It’s been a long time, Professor Adrian.”

“It has. I almost didn’t recognize you.” Napailing siya at napasandal sa sandalan ng upuan niya.

 “Medyo nahihiya nga po akong magpakita sa inyo nang ganito,” mapait na biro ko.

Tumayo si Professor Adrian at lumapit sa akin. “Normal lang na magbago ang katawan kapag buntis. Babalik din 'yan pagkapanganak mo. Please, have a seat.” Naupo ako sa guest chair. Iniabot niya sa akin ang isang tasang maligamgam na tubig, pagkatapos niya itong kunan mula sa water dispenser sa may gilid sa likod ng kaniyang upuan. “Dahan lang. Medyo mainit pa ‘yan.” Nagpasalamat ako sa kaniya. “Ilang buwan na?” sunod na tanong niya. Tinutukoy ang umbok sa aking tiyan.

“Twenty-five weeks na,” sagot ko.

“Stanford starts at the end of next January,” ani ni Professor Adrian, “That might conflict with your due date.” Pagbalik niya sa kaniyang office chair.

Sandali akong natigilan at napaisip.

“P’wede ho kaya na mapakiusapan na ma-delay muna ang pagpasok ko? Ayaw ko ho talagang palampasin ang pagkakataong ito,” pakiusap ko sa kaniya.

Seryoso akong tiningnan ni Professor Adrian. “Bakit parang gustong-gusto mong umalis?”

Napayuko ako. “Pagkapanganak ng bata, maghihiwalay na kami ni Lukas. Ayaw ko nang ituloy ang kamalasang ito. Gusto ko nang simulan muli ang buhay ko.”

Napaangat ako ng tingin pabalik kay Professor Adrian. Nakikitaan ko siya ng kalungkutan at awa para sa akin. Tila ba hindi na ang masayahing Maliya ang nakikita niya ngayon sa harapan niya. “Natutuwa ako at naisipan mong bumangon muli. Hindi talaga kayo bagay ni Luke Argente. You deserve someone who truly loves you, Maliya.”

Nang-iinit ang mga mata kong tumango sa kaniya. Naalala ko kung paano ko ipinilit noon na maging assistant ni Lukas kahit pinigilan ako ni Professor Adrian, hanggang sa heto na nga at nasasaktan na ako ng husto.

“Professor,” biglang tanong ko, “Sa tingin niyo, anong klaseng tao si Lukas?”

Tumahimik sandali si professor dahil sa tanong ko. “Siya ang taong gagawin ang lahat para sa kanyang ambisyon. Interes at pera ang prayoridad niya. Ang taong tulad niya... likely doesn't have room for love.”

Tama. Pagsasang-ayon ko sa isipan ko. Pero ang paglalambing niya sa babaeng iyon ay totoo. Siguro, para lang sa taong mahal niya siya nagiging malambot.

“Dahil desidido ka na, tutulungan kitang i-apply ang delay ng admission mo,” sabi ni Professor Adrian na ikinabuhay ng puso ko. “Nagkataon namang kailangan ko ng assistant sa loob ng isang buwan. Gusto mo bang subukan?” pag-aalok niya.

Napangiti naman ako, “Talaga ho? Oo naman.”

Mula nang mabuntis ay inilipat ako ni Lukas sa isang posisyong walang kuwenta sa opisina. Mula sa pagiging top assistant ay naging invisible ako sa kumpanya. Kailangan ko ang trabahong ito para mahanap muli ang sarili ko.

NANG gabing iyon ay hindi umuwi si Lukas. Dati pagganito ang nangyayari, kapag late o hindi umuuwi si Lukas ay aligaga ako at hindi mapakali—nag-aalala ako. Na baka kung ano na ang nangyari sa asawa ko o sino-sino na kaya ang mga nakakasama nito sa kung saan. Pero ngayon, tila ba wala na akong pakialam. Kahit na may pakialam ako, tila wala rin itong saysay.

Maaga akong nagising at nag-ayos kinabukasan. Tutungo ako sa kumpanya upang magpasa ng resignation letter, magre-resign na ako. Pagbaba ko sa taxi ay tumingala ako sa mataas na gusali sa aking harapan. Inagaw ang aking atensyon nang may isang lalaking bumaba sa kaniyang sasakyan—malakas ang presensya nito at empluwensya. Napaka-importante at makapangyarihan dahil halos lahat ng mga empleyado ay napapaatras at binabati siya. Bahagya akong napayuko nang dumaan siya sa harapan ko. Nilagpasan niya ako na para bang hindi kami magkakilala at isa lang din ako sa mga empleyadong sinasahuran nila.

Ibinigay ko ang resignation kay Alexis, ang head secretary. Dati ay subordinate ko lamang siya, pero ngayon, siya na ang boss ko. Napakasuwerte ng kumag.

Tiningnan ni Alexis ang resignation letter ko at ang malaking umbok sa aking tiyan sabay ngisi, parang aso. “Mabuti naman at natauhan ka na. Tumingin ka naman sa salamin minsan. Akala mo ba porke nabuntis ka ay makakaakyat ka na sa pamilyang Argente? Kilalanin mo ang kinalalagyan mo.”

Imbes patulan ang mga panlalait nito ay hindi na lamang ako umimik.

Walang nakakaalam sa kumpanya na kasal kami ni Lukas. Para sa kanila, isa lamang akong ambisyosang babae na nabigo. At sa katunayan… totoo iyon. Isang ambisyosang babae, na dati ay puno ng tiwala sa sarili, ngayon ay humaharap sa kaniyang kahihiyan.