MasukMiles' Point of ViewHuminto ako sandali sa gitna ng hallway at tumingin sa paligid.Ang daming nagbago.Pero sa isang banda, parang walang nagbago.Nandoon pa rin ang parehong mga dingding na dati kong madalas daanan. Nandoon pa rin ang mga opisina kung saan ginugol ko ang napakaraming oras sa trabaho. Nandoon pa rin ang mga taong abala sa kani-kanilang responsibilidad.Pero ako?Hindi na ako katulad ng dati.Mas marami na akong pinagdaanan.Mas marami na akong natutunan.At ngayon, bumalik ako rito na may bagong responsibilidad na kailangang harapin."Miles!"Napalingon ako nang marinig ang pangalan ko.Isang staff member ang kumaway sa akin mula sa kabilang hallway.Ngumiti ako at kumaway pabalik."Hi!"Mabilis akong nagpatuloy sa paglalakad.Kanina pa nila ako hinihintay sa opisina.Sigurado akong marami silang itatanong tungkol sa mga susunod naming plano. Alam kong hindi magiging madali ang pagbabalik ko, lalo na dahil kailangan naming itaas ang ratings ng group namin.Malaking
Miles' Point of ViewNakatingin lang ako sa boss namin habang tahimik na nakaupo sa kabilang bahagi ng malaking sofa. Sa loob ng opisina niya, tanging mahinang ugong ng air conditioner at tunog ng mga papel na paminsan-minsan niyang binubuklat ang maririnig.Napabuntong-hininga na lang ako bago bahagyang ngumiti sa kanya.Hindi ko alam kung bakit, pero sa tuwing nasa harapan ko si Mr. Casiano, parang bigla akong nawawalan ng ideya kung ano ba talaga ang dapat kong sabihin.Siguro dahil hindi ko talaga siya maintindihan.Kahit gaano ko pa katagal siyang nakikilala, parang palaging may malaking pader sa pagitan namin. Hindi siya iyong tipo ng taong madaling basahin. Hindi ko alam kung kailan siya galit, kung kailan siya naiinis, o kung kailan naman siya natutuwa.Pareho lang halos ang ekspresyon niya sa lahat ng pagkakataon.Kalma.Tahimik.At walang bahid ng emosyon."Okay..."Mahina kong sambit bago tuluyang sumandal sa sofa.Inayos ko ang pagkakaupo ko at ipinulupot ang dalawang kama
3rd Person's Point of View*Tahimik na sumusunod si Miles kay Mr. Casiano habang tinatahak nila ang mahaba at eleganteng hallway ng gusali.Bawat hakbang ng lalaki ay may kakaibang bigat.Hindi man ito nagsasalita, sapat na ang kaniyang presensya upang magdulot ng katahimikan sa paligid.Ang ilang empleyadong kanilang nadaraanan ay agad na tumatabi.May ilan na bumabati."Good morning, Sir.""Good morning, Mr. Casiano.""Morning, Sir."Ngunit walang ibang natatanggap ang mga ito kundi isang maikling tango.Tahimik lamang siyang naglalakad.Samantala, palihim na sinusulyapan ni Miles ang kaniyang likuran.Walang emosyon ang mukha nito.Walang palatandaan kung galit ba siya.Walang bakas kung alam ba niya ang tunay na dahilan ng kaniyang pagbabalik.At iyon ang mas nakakatakot.Mas gusto sana ni Miles na sigawan siya nito.Mas gusto niyang pagalitan siya.Mas gusto niyang makita ang galit sa mga mata nito.Dahil mas madaling intindihin ang galit kaysa sa katahimikan."Mr. Casiano..."Wa
3rd Person's Point of View Agad na kumalat sa buong balita ang tungkol sa nangyari sa eskwelahan ni Miles. Sa loob lamang ng ilang oras, naging laman na ng mga balita, social media, at maging ng mga bulung-bulungan ng mga tao ang insidenteng naganap. Ang isang tahimik na araw na dapat sana ay karaniwan lamang ay biglang nabalot ng takot, pangamba, at walang katapusang mga katanungan.Hindi rin nakaligtas sa atensyon ng publiko ang tunay na target ng insidenteng iyon.Matagal na itong gustong hulihin ng mga pulis. Isang taong may napakalaking patong sa ulo, isang pangalan na kapag nabanggit ay sapat nang magdulot ng pangamba sa mga taong nakaririnig nito.At ngayon, tila muling nagpakita ang alamat na matagal nang pinaniniwalaang naglaho.Si Death."Ayon sa balita, sapol sa noo nito ang bala ng sniper gun. At iisang tao lang ang may pakana nun, at yun ay ang pagbabalik ng legendary na si Death!" ani ng lalaking katabi ni Miles sa jeepney.Malakas ang boses nito, na para bang nais niya
Miles' Point of ViewTahimik akong nakatingin sa paligid habang hawak ang aking kagamitan.Tatlong taon.Tatlong taon kong sinubukang mamuhay bilang isang normal na tao.Tatlong taon kong itinago ang pangalan na minsan ay kinatatakutan ng maraming tao.Death.Iyon ang pangalan na matagal ko nang gustong kalimutan.Ngunit sa loob lamang ng ilang minuto, bumalik ang lahat.Ang dating instincts.Ang dating focus.Ang malamig na katahimikan sa loob ng isip ko tuwing may mission.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis.Ang tanging alam ko, hindi ko na kayang baguhin ang sitwasyon."Everyone needs you."Paulit-ulit na umuugong sa isip ko ang sinabi ni Gio.Tumingin ako sa paligid.May mga estudyanteng inilalabas na ng mga awtoridad.May mga gurong pilit pinapanatiling kalmado ang mga bata.At kahit malayo ako sa kanila, ramdam ko ang takot na bumabalot sa buong lugar.Kinuha ko ang rifle scope at maingat na minatyagan ang paligid.Narinig ko muli ang boses ni Gio sa earphones.'He's a
3rd Person's Point of View"Mom..."Mahina ang pagkakasabi ni Chael habang nakahawak sa kaniyang cellphone. Nakasandal siya sa komportableng leather seat ng kaniyang sasakyan habang tahimik na pinagmamasdan ang mga gusali at ilaw na mabilis na lumilipas sa labas ng bintana.Kakatating lamang niya mula Europe.Matagal siyang nanatili roon dahil sa sunod-sunod na business meetings, negotiations, at iba pang responsibilidad na kailangan niyang asikasuhin para sa kanilang kumpanya. Halos hindi na nga niya matandaan kung kailan siya huling nakauwi nang walang iniisip na trabaho.At ngayon, kahit kakalapag lamang ng kaniyang eroplano ilang oras ang nakalilipas, may panibagong responsibilidad na naman siyang naghihintay.Ang kaniyang pamilya.'Chael, puntahan mo naman kami ng Daddy Nando mo dito sa mansion namin. Miss na miss ka na namin, anak.'Napabuntong-hininga si Chael at bahagyang isinandal ang ulo sa headrest.Hindi niya kailangang makita ang kaniyang ina upang malaman na malungkot it
Dorryn's Point of View*Nakatingin pa rin ako kay Nando baka kasi sabihin niyang wife eh! Baka sasabihin ng dalawang ito na nilandi ko ang bagong boss namin. Hindi ko hahayaan na masira ang reputasyon ko noh!"... Miss Gomez."Natigilan naman ako at nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa tawag ni
3rd Person's Point of ViewMabilis at walang awa na natugis nina Nando ang mga lalaking umatake sa kanilang mansion. Hindi nagtagal ang kanilang pagtatangka dahil sa loob lamang ng ilang minuto ay napaligiran na sila ng mga armadong tauhan ni Nando.Ang mga aninong gumagalaw sa dilim ng gabi ay ti
Dorryn’s Point of ViewMay isang bata na tumatakbo sa isang malawak at napakagandang garden. Ang damuhan ay sariwang berde at kumikislap sa ilalim ng malambot na sinag ng araw, habang ang mga bulaklak na nakatanim sa paligid ay nagkikislapang parang mga bituin na bumaba mula sa langit. Ang hangin
Dorryn's Point of ViewNanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin kay Nando na tila walang kahit anong emosyon ang mukha. Para siyang isang malamig na estatwa na biglang sumulpot sa harapan ko.Sa madilim kong kwarto, tanging ang maputlang liwanag mula sa bintana ang nagbibigay ng konting liwanag







