ログインDorryn's Point of ViewNakatitig si Dorryn sa malaking monitor na nasa harapan niya. Sunod sunod na kumikislap ang iba't ibang camera feeds mula sa bawat sulok ng academy. Sa bawat segundo na lumilipas ay mas lalo niyang nararamdaman ang bigat ng sitwasyon. Ang dating tahimik at ligtas na paaralan ay ngayon ay naging isang mapanganib na lugar na puno ng kaguluhan, takot, at kawalan ng kasiguraduhan.Mahigpit niyang pinagkrus ang mga braso habang patuloy na gumagana ang kanyang isipan. Isa isa niyang sinusuri ang bawat posibilidad. Hindi siya maaaring magkamali. Isang maling desisyon lamang ang maaaring magdulot ng kapahamakan hindi lamang sa kanila kundi pati na rin sa lahat ng estudyanteng nasa loob ng academy.Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita."Paano natin madi distribute ang mga antidote kung ganito pala ang nangyayari sa labas? Wala na bang pag asa na maligtas tayo?"Ang kanyang boses ay puno ng pag aalala ngunit nanatiling matatag. Hindi siya maaaring magpakita ng
Dorryn's Point of View"Dad's right, Mom. Baka nakakalimutan mo na warrior ang kapatid ko at manang mana niya iyon sa'yo. We need to trust her at isa pa kasama naman niya ang asawa niya sa loob."Umalingawngaw sa paligid ang boses ng anak nila habang sinusubukan nitong pakalmahin ang nag-aalalang ina. Kitang kita sa mukha ng ginang ang matinding pag-aalala na para bang anumang oras ay tuluyan siyang panghihinaan ng loob dahil sa sitwasyong kinakaharap nila.Napatingin siya sa malaking gusali ng academy na ngayon ay napapalibutan ng mga tao. Maraming magulang, guro, pulis, at mga awtoridad ang naroon. Ang ilan ay pabalik balik sa paglalakad habang ang iba naman ay nakatitig lamang sa gusali na tila ba naghihintay ng himala.Sa kabila ng mga salitang binitiwan ng mag ama, hindi pa rin tuluyang mawala ang kaba sa puso ng ina ni Dorryn.Napabuntong hininga siya nang malalim bago marahang tumango."You're right. Sana magiging maayos lang siya."Bagama't pilit niyang pinapaniwala ang sarili
3rd Person's Point of ViewMakalipas ang ilang oras, tuluyan nang nilamon ng gabi ang buong paligid. Ang dating maliwanag at mataong academy ay nabalot ngayon ng mabigat na katahimikan na paminsan minsan lamang napuputol ng mga bulungan at nag-aalalang usapan ng mga taong nagtipon sa labas ng malaking gate.Marami nang tao ang nasa paligid ng academy matapos kumalat ang balita tungkol sa misteryosong nangyayari sa loob ng paaralan. Ang ilan ay mga magulang na desperadong naghihintay ng balita tungkol sa kanilang mga anak. Ang iba naman ay mga mamamahayag at mga taong nais malaman ang buong katotohanan sa likod ng kaguluhang bumabalot ngayon sa akademya.Nagkikislapan ang mga ilaw ng mga sasakyan na nakahilera sa gilid ng kalsada. Naririnig din ang mahinang ugong ng mga makina habang ang malamig na hangin ng gabi ay dahan dahang dumadampi sa mga taong naghihintay.Sa loob ng isang mamahaling sasakyan na nakaparada hindi kalayuan sa gate ay naroon ang mga magulang ni Dorryn.Kitang kita
Dorryn's Point of ViewNapaisip ako nang malalim habang nakatitig sa mga kagamitan at kemikal na nakahilera sa loob ng laboratoryo. Ang malamlam na ilaw mula sa kisame ay nagbigay ng kakaibang anino sa paligid, dahilan para mas lalo akong kabahan sa sitwasyon namin ngayon.Paano namin matatapos ang antidote kung hindi naman marunong ang isang ito?Ilang segundo akong tahimik na nagmuni muni habang pinagmamasdan ang iba't ibang bote at lalagyan ng kemikal sa harapan namin. Tila ba bawat isa sa mga iyon ay may taglay na lihim na tanging mga eksperto lamang ang makakaunawa.Bigla namang may sumagi sa isip ko.Isang ideya.Hindi man ito perpekto, pero sapat na siguro para magkaroon kami ng pag asa.Agad akong napatingin kay Nando."Hubby, how about this."Napalingon naman siya sa akin at bahagyang tinaas ang isang kilay."What is it, wife?"Bahagya akong ngumiti bago ko sinabi ang ideyang pumasok sa isip ko."Ikaw ang gagawa at tuturuan kita kung ano ang sasabihin ni Leander sa iyo."Kaag
Dorryn's Point of ViewNakarating ako sa laboratory habang mabigat pa rin ang pakiramdam ko mula sa lahat ng nangyari ngayong araw. Tahimik ang buong silid at tanging mahinang ugong lamang ng ilang kagamitan ang maririnig sa paligid. Ang malamig na hangin mula sa air conditioning ay dumadampi sa balat ko ngunit hindi nito maalis ang pagod at pangamba na ilang oras nang nakadikit sa dibdib ko.Marahang umupo ako sa ibabaw ng sink at pinagkrus ang mga braso ko habang hinihintay ang pagdating ng asawa ko. Kanina pa ako naghahanap sa kanya sa iba't ibang bahagi ng campus at halos maubos na ang lakas ko kakalibot. Sa laki ba naman ng lugar na ito, para akong naghahanap ng karayom sa gitna ng napakalawak na bukirin.Huminga ako nang malalim at napatingin sa pintuan.Sigurado akong magugulat siya kapag nakita niya ako rito.Ilang segundo pa ang lumipas nang marinig ko ang mahinang tunog ng pagbukas ng pinto.Agad akong napalingon.At gaya ng inaasahan ko, natigilan nga siya.Nakatayo siya sa
Dorryn's Point of ViewNagdahan dahan ako sa pagbaba habang mahigpit na hawak ang cellphone ko na siyang nagsisilbing ilaw sa madilim na lagusang iyon. Ang malamlam na sinag mula sa flashlight ay sumasayaw sa mga pader na tila matagal nang walang nakakapasok. Habang pababa ako nang pababa ay lalo ring lumalalim ang pagtataka ko.Ano naman kaya ang misteryosong lagusang ito?Hindi pa rin ako makapaniwala na may ganitong klaseng daanan sa loob ng paaralang ito. Pakiramdam ko ay para akong napadpad sa isang eksena mula sa mga pelikulang madalas kong panoorin. Iyong tipong may mga lihim na pasilidad na nakatago sa ilalim ng lupa at tanging iilang tao lamang ang nakaaalam sa pag iral nito.Habang iniisip ko iyon ay napatingin ako sa pintuang nasa unahan.Malaki iyon at gawa sa bakal. Kahit sa malayo pa lamang ay kitang kita ko na hindi iyon ordinaryong pinto. Sa gitna nito ay may maliit na monitor at keypad na tila nangangailangan ng passcode upang mabuksan.Napahinto ako sa paglalakad."G
Dorryn’s Point of View*Dahan dahan akong nagmulat ng mga mata, ang aking paningin ay unti unting nilamon ng liwanag ng umaga na marahang sumisilip mula sa malalaking bintana ng aming silid. Ang ginintuang sinag ng araw ay tila mga daliring marahang humahaplos sa aking balat, nagbibigay ng init at
Dorryn's Point of View*Hindi ko namalayan na halos maubos ko ang lahat ng desserts na nakahilera sa mesa. Mula sa malalambot na macarons na parang ulap sa tamis, hanggang sa makinis na tsokolateng cake na tila natutunaw sa bawat dampi ng dila ko, isa isa ko silang nilasap na parang wala akong pak
Dorryn’s Point of ViewIlang araw ang lumipas na tila ba masyadong payapa ang mundo, isang katahimikang halos hindi ko na makilala. Hindi muna nagparamdam si Eduardo. Para bang ang matandang iyon ay napagod na rin sa kakaisip ng mga plano niya at nagpahinga muna sa kung saan mang sulok ng kanyang m
3rd Person’s Point of ViewHindi makakalimutan ni Jacob ang itsura ng magandang babaeng nakasalubong nila kanina. Kahit pilitin man niyang ilihis ang isip niya, paulit-ulit pa ring bumabalik sa alaala niya ang mapupungay nitong mga mata, ang matikas na tindig, at ang kakaibang kumpiyansa sa bawat







