ログインMULI NA SIYANG niyakap ni Bryson. He felt her body temperature, and Bryson's restless heart calmed down. He shook his head. Paulit-ulit. “Hindi masakit, konting concussion lang ang nangyari kaya wala kang dapat ipag-alala. And these eyes are temporarily blind. Hindi ko kayo nakikita. Mahinang liwanag lang. The doctor said it may take two or three months to recover slowly. Siguro naman ay pwede ka ng mag-resign? Kailangan mo akong alagaan eh.”Bumuhos pang lalo ang mga luha ni Piper sa narinig. Hindi pinansin ang huling litanya na halatang biro lang ni Bryson ukol sa trabaho niya. Oras mismo ay pwede naman siyang mag-resign kung talagang kinakailangan iyon.Tatlong buwan? Ganun katagal iyon? Tapos ay mabagal pa raw ang magiging paggaling niya. Baka nga mamaya ay hindi pa sigurado iyon at sinabi lang ng doctor para mapanatag na sila.“Ano sa palagay mo? Mapagbibigyan mo na ba ako? Ganito ang kalagayan ko oh. Kaya ko pa rin naman kayong suportahan ng mga bata kahit mag-resign ka at sa b
NILINGON NI GAVIN si Bethany. Marami pa siyang nais na sabihin sa anak kung hindi niya pipiliing magtimpi. Gusto niyang ilabas ang lahat dahil ayaw niya itong matulad sa kanya. Noon, naaalala niya pang nasabugan si Bethany habang buntis kay Gabe tapos siya ay naaksidente rin. Sobrang hirap kaya noon ng sitwasyon nila at ayaw niyang danasin ng anak kaya nais niyang pangaralan ito nang malala. “Thanie, ang ibig kong sabihin ay maiiwasan sana kung naging maingat lang ang batang iyan. Wala siyang kabanggaan. Siya mismo ang bumangga. Walang ibang pwedeng sisihin eh!”“Dad, kapag paulit-ulit mo bang sinisi ang kasalanan ni Bryson may magbabago ba?” si Gabe na kanina pa naririndi sa boses ng ama. Hindi na niya napigil ang sarili na hindi sumabat. Isa pa gising si Bryson at naririnig sila. Ano na lang ang iisipin nito ngayon? Wala siyang supportive na pamilya? Panay ang sisi. “Tama si Mommy eh. Tutal nariyan na iyan. Tanggapin na lang natin. Magpagaling na lang siya. Sa sunod ay mag-ingat
MALAKAS NA KUMALABOG noon ang puso ni Piper. Parang may mabigat na invisible ng bagay ang doon ay dumagan. Pakiramdam niya para siyang kandilang unti-unting nauupos. Dama na niya ang paglamig ng pawis sa katawan. Hindi niya malaman kung maiihi ba siya o matatae. Ibang-iba ang hatid nito sa pakiramdam niya. Mariin niyang pinikit ang mga mata. Ilang beses kinalamay ang sarili. Kinausap na kailangan niyang kumalma. Alam niyang safe na ang asawa, pero may bahagi ng utak niya ang nagsasabing hindi siya mapapalagay kung hindi mismo makikita ng kanyang mga mata ang tunay nitong lagay. Sa puntong iyon, kailangan niya itong makita. “N-Nasaan siyang hospital? Gusto ko siyang makita. Sabihin mo sa akin, saang hospital?”Bahagyang nag-alinlangan pa ang assistant kung sasabihin niya ba o hindi. Baka kasi magalit ang kanyang among si Bryson na hinayaan niyang pumunta doon ang asawa, subalit wala siyang choice kundi ang sabihin kay Piper kung nasaang hospital sila. Hindi ito papayag na hindi niya
MADALAS NA MAGLUTO ang kanyang inang si Bethany ng masasabaw na pagkain dahil umano mas healthy kung breastfeed ang parating na bagong magiging apo. Napag-alaman kasi nila na ang triplets ay hindi. Hindi naman kasi kakayanin ni Piper ang tatlong sanggol na dumede ng gatas dati. “Bryson sa labas naman tayo kumain mamaya.” pagdating sa harap ng building ay lambing ni Piper sa kanya, humawak pa ang babae sa isang braso ng asawa at nakangiti na. “Bakit?”“Sawa na kasi ako sa mga gulay na dinadala ni Mommy,” si Bethany ang tinutukoy ni Piper, “Feeling ko tuloy kulang na ako sa protina dahil doon. Sagana nga ako sa ibang vitamins na kailangan ng katawan, pero may kulang pa rin dahil hindi balance ang lahat ng kinakain.”“Okay, saan mo gustong kumain?” “Pag-iisipan ko pa. Mamaya ko sasabihin pagsundo mo sa akin.” maligayang turan ni Piper na humalik na sa asawa at umambang aalis na, pinagmasdan lang siya ditoni Bryson. On Bryson days off, he dresses casually at home, but he still looks g
TULUYAN NANG BUMABA ng sasakyan si Piper at walang lingon sa likod na pumasok na ng lobby. Baka mamaya kapag nilingon pa niya ang asawa ay hindi niya mapigil ang sarili na bumalik. Ang hirap pa naman pigilan ng kanyang sarili pagdating sa kay Bryson. People passing by saw Bryson dropping off her wife. The two of them must have been in the car for a long time, and the female employees were extremely envious. Hindi man ito sabihin iyon.“Miss Hidalgo, narinig ko lang na may plano ka ng mag-resign? Totoo ba ‘yun?” tanong ng kanyang secretary na sumunod sa office niya.Tahimik na naupo si Piper at binuhay ang computer. Ilang sandali pa ay nagliwanag ang screen noon. Nilingon na niya ang secretary na naghihintay ng kanyang sagot sa tanong nito. “Hindi pa naman ngayon, kaya ko pa namang magtrabaho kaya hindi muna ako aalis. Saka wala pang papalit. Bakit? Malungkot ka agad?”“Syempre Miss Hidalgo, ang tagal din kaya ng pinagsamahan natin. Mami-miss din kita.”“Hindi naman ako totally na aal
UMAYOS NA NG higa si Piper na yumakap na sa katawan ng asawa. Muling pinikit ang kanyang mga mata para ituloy ang pagtulog. “Sinagot ko ang tawag ni Tito Maverick sa’yo.”Nanlaki na ang mata ni Piper na biglang nagising ang diwa sa sinabi ng asawa. Napabangon na rin siya dala ng pagkagulat. “And then?”“Sinabi kong tulog ka na. Tungkol sa adopted daughter mo ang pakay niya. Gabing-gabi na at talagang iistorbohin ka pa niya. Pambihira!”“Tapos?”“E syempre, sinabi kong aalis siya ng bansa.”Tuluyang nawala na ang antok ni Piper. Ilang beses siyang napailing sa ginawa nga asawa. “Bryson, bakit mo naman sinabi ‘yun?”Napakamot na sa kanyang ulo si Piper. Bigla siyang naging problemado ng sandaling iyon. “Para matauhan. Dapat talaga may nag-pu-push sa kanya. Para kasi siyang pako.”“Eh di ba nga may asawa na si Mr. Alvarez? Hay na
EKSAKTONG TWENTY MINUTES nang matapos si Brian. Just as he was about to leave, there was movement in the bedroom. A slender and petite figure walked out. Bago pa man makapagsalita ang babae na bagong labas ng silid upang kausapin si Brian, nagulat siya ng may ibang tao pala roon. Hindi na iba sa ka
BAKAS SA MUKHA ni Giovanni na sa mga sandaling iyon ay gusto na niyang yakapin ang dalaga ngunit hindi niya magawang igalaw ang katawan upang lapitan ito. Pakiramdam niya ay may pabigat ang kanyang mga paa upang ihakbang iyon, lalo na sa tunog ng mahina nitong mga hikbi ng pag-iyak. Sa kanyang pani
BAGO PA MAN makapag-react sa baby talk ni Gabe si Brian ay natigilan na siya nang marahang hinaplos nito ang ulo niya na parang isa siyang batang paslit pa rin sa paningin. Hindi naman iniiwas ng binata ang ulo sa pinsan. Sanay na sanay siya dito. Mula pagkabata nila gawain na iyon ni Gabe sa kanya
MALIIT NA NAPANGITI na si Brian. Sa palagay niya, hindi nabawasan ang pagmamahal dito ng Daddy niya. Ang tatanda na kasi nila ay may nalalaman pa itong pagseselos. Sabagay nga naman, matanda nga pala ang Daddy niya dito ng sampung taon. Dapat lang talagang magselos ito dahil parang bulaklak na wala







