KABANATA 3

Kinabukasan, maagang nagising si Celeste. Sa kabila ng namumugtong mga mata at mabigat na dibdib mula sa magdamag na pag-iyak, may naramdaman siyang panibagong lakas.

Humarap siya sa bintana ng kaniyang condo habang hawak ang isang mainit na tasa ng kape, nakatitig sa sumisikat na araw. Ngayong araw, sisimulan niya ang pagbawi sa kaniyang sarili.

Kinuha niya ang kaniyang telepono at hinanap ang numero ni Dr. Bernardo, ang dating Head of Surgery sa kilalang private hospital kung saan siya dating nag-residency bago siya nagpadala sa mga pakiusap ni Samuel. Si Dr. Bernardo ang nag-iisang taong nanghinayang nang husto nang iwan ni Celeste ang kaniyang karera tatlong taon na ang nakalipas.

Nang tumunog ang linya, hindi nagtagal ay sinagot ito ng doktor. "Dr. Bernardo, magandang umaga po. Si Celeste Del Fiera po ito..." alanganing bati ni Celeste.

"Celeste?!" Ang gulat at tuwa sa boses ng matandang doktor ay agad na umalingawngaw sa kabilang linya. "Diyos ko, Celeste! Kumusta ka na? Ilang taon kitang hindi nakausap!"

Bumuntong-hininga nang malalim si Celeste, pinipigilan ang pagpiyok ng kaniyang boses. "Dok... gusto ko po sanang magtanong. Kung may bakante pa po... gusto ko na pong bumalik sa pagdodoktor. Gusto ko na pong maglingkod uli."

Bahagyang natahimik si Dr. Bernardo sa kabilang linya, ngunit mabilis ding bumalik ang sigla ng boses nito. "Seryoso ka ba? Celeste, alam mo namang isa ka sa pinakamahuhusay na surgeon na nakilala ko! Ang balita ko noon ay nag-focus ka na sa pamilya mo, kaya nagulat ako nang tumawag ka. Sigurado ka na ba rito?"

"Buong-buo na po ang loob ko, Dok. Wala na pong makakapigil sa akin," determinadong sagot ni Celeste.

"Kung ganun, napakagandang balita niyan!" masayang wika ni Dr. Bernardo. Ngunit pagkaraan ng ilang sandali, bumaba ang tono ng boses ng matanda, may halong pag-aalangan. "Pero Celeste... may kaunting problema lang tayo sa ngayon."

"Ano po 'yon?"

"Puno ang slots para sa surgical department dito sa main private hospital natin sa Central. Dahil tatlong taon kang nawala sa practice, kailangan nating i-process muli ang reinstatement mo. Ang tanging available slot agad na mabibigay ko sa 'yo ngayon ay sa ating extension provincial hospital sa lalawigan."

Natahimik si Dr. Bernardo bago nagpatuloy. "Medyo malayo 'yon sa syudad. Kulang sa kagamitan kumpara rito sa private wing, mas madaming pasyente, at siguradong mas mabigat ang trabaho dahil probinsya. Hindi ko alam kung papayag ka sa ganung setup..."

Sa halip na madismaya, isang maliit na ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa mga labi ni Celeste. Para sa kaniya, ang paglayo sa magulong lungsod—at sa mga bakas ni Samuel—ang pinakamagandang bagay na pwedeng mangyari sa kaniya sa ngayon.

"Tatanggapin ko po, Dr. Bernardo. Kahit saan po, basta makabalik ako sa pag-opera at pagtulong sa mga pasyente. Gagawin ko po," walang pag-aalinlangang sagot ni Celeste.

"Iyan ang Celeste na kilala ko!" humagalpak sa tuwa si Dr. Bernardo. "Ihahanda ko na agad ang mga papel mo. Pwede ka nang mag-report doon sa susunod na linggo. Mag-iingat ka doon, huh?"

"Maraming salamat po, Dok," sagot ni Celeste bago ibinaba ang telepono.

Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nakahinga nang maluwag si Celeste. May patutunguhan na muli ang kaniyang buhay.

Ito na ang simula ng kaniyang bagong kabanata sa probinsya, at kung anong mga pagsubok ang kailangan niyang kaharapin doon.