CHAPTER 2: The Betrayal

Pagod na pagod kong hinila ang aking mga paa paakyat sa hagdanan ng lumang apartment complex kung saan ako tumutuloy. 

The heavy laptop bag was biting into my shoulder with every step, making me regret not taking a cab, and all I wanted was to crawl into bed and sleep for the next twelve hours. 

Ngunit bago ko pa man tuluyang maisusi ang pinto ng aking kuwarto, dalawang pamilyar na anino ang biglang sumulpot mula sa madilim na sulok ng hallway. 

'shit..kapagod'

Sobrang sakit na rin ng mga paa ko dahil sa suot kong heels, at ang tanging nag papa gising sakin ay ang pananabik na makapagpahinga sa wakas pagkatapos ng nakakapagod ngunit produktibong gabi. 

Ngunit bago ko pa man tuluyang maisusi ang pinto ng aking kuwarto, dalawang pamilyar at nakakarimarim na anino ang biglang sumulpot mula sa madilim at mabahong sulok ng hallway.

'hayst, heto na naman tayo.'

"Cherry, salamat sa Diyos at nakauwi ka na rin, kanina ka pa namin hinihintay ng tita mo rito sa labas," humihingal at tila madaling madali na saad ni Tito Jun habang pilit na humahawak sa braso ko.

I immediately yanked my arm away, rolling my eyes as a familiar, heavy wave of intense irritation washed over my entire system. 

Pakiramdam ko ay masusuka ako sa sobrang stress dahil parang ginawa na nilang pag aabang at pagpapakita sa harap ng mismong pinto ko kahit anong oras. 

It was as if three times a day, without fail, they would suddenly appear like clockwork just to beg for my hard earned money, leaving me with absolutely no breathing room or privacy.

Tuwing umaga bago ako umalis, tuwing hapon, at ngayon kahit hatinggabi na ay narito pa rin silang dalawa para bulabugin ang buhay ko.

"Wala na akong pera, Tito, Tita, kaya pakiusap umalis na kayo dahil kailangan ko pang magpahinga at matulog," malamig at walang emosyon kong sagot habang mahigpit na hawak ang susi ng apartment ko.

Tita Elena stepped forward, her fake teary eyes blinking rapidly under the dim hallway light as she tried to touch me to play the victim card again.

"Huwag mo namang gawin sa amin ito, anak, pambayad lang talaga sa utang ng pinsan mo dahil kung hindi ay ipapakulong siya, kahit l-limang libo lang muna ngayon, Cherry."

'pero nung nagka sakit ang papa ko, ni kahit ni piso at anino ninyo hindi makita.'

Humarap ako sa kanila nang buong tapang, para mas lalo silang mapaniwala na hindi na ako ang dating batang pwede nilang utuin.

I’ve had enough of their endless greed, their emotional blackmail, and their non stop gaslighting that has emotional drained me for years, and it was finally time to draw a solid, unbreakable line between us. Alam kong walang katapusan ang mga rason nila noong nakaraang linggo ay pampagamot, noong isang buwan ay pambayad sa kuryente, ngunit sa huli ay alam kong sa sugal at bisyo lang naman napupunta ang lahat.

"Makinig po kayong dalawa sa akin, dahil ito na ang huling beses na kakausapin ko kayo tungkol dito, at hinding hindi na ako mauuto pa," buong lakas kong panimula habang nakatingin nang diretso at matalim sa kanilang mga mata.

The heavy, suffocating hallway went completely silent as they both blinked in shock, clearly not expecting me to speak with so much authority and coldness. 

Hindi ko na sila responsibilidad, at hinding hindi ko na hahayaang gamitin at ubusin nila ang mga pinaghirapan kong pera mula sa aking pagsusulat para lang tustusan ang karangyaan at katamaran ng buo nilang pamilya. 

Napakaraming gabi ang pinalipas ko na walang tulog, nagsusulat hanggang sa mamaga ang mga daliri ko, habang sila ay walang ibang ginawa kundi ang mag abang kung kailan ako susweldo para hingan ako.

"I am giving you my final ultimatum ngayon..hindi ko na kayo itinuturing na pamilya, hindi ko na kayo tutulungan sa kahit anong paraan, at hinding hindi na kayo makakakuha kahit ni piso mula sa akin." seryoso kong saad sabay turo sa dulo ng hallway para tuluyan na silang palayasin.

For a second, their faces turned incredibly sour and dark, a dangerous and desperate look replacing their pathetic, pleading expressions from earlier. 

Naalarma ako sa biglang pagbabago ng kanilang awra, ngunit pinanindigan ko ang aking posisyon at tumalikod na ako para tuluyang buksan ang pinto ng apartment ko, kampante na nakuha na nila ang mensahe ko at tuluyan na silang aalis sa buhay ko nang mapayapa.

Ngunit bago ko pa man maipihit ang doorknob ng aking pinto, isang mabigat at matigas na braso ang biglang pumulupot sa leeg ko mula sa aking likuran. Before I could even scream, call for help, or process what was happening, a rough, wet, chemical soaked cloth was forcefully slammed against my nose and mouth.

'HMMM?!'

"Sumasagot ka na nang ganyan ngayon?! ha? Napakatigas na ng ulo mo! Pwersahan na kung pwersahan ang gusto mo!" galit at nanginginig sa galit na bulong ni Tito Jun habang pilit kong iwinawagayway ang aking mga kamay at paa para makawala sa mahigpit niyang pagkakasakal.

't-tulong.'

I desperately tried to hold my breath, knowing that the chemical would knock me out, but the sweet, suffocating, and pungent scent of the drug immediately invaded my lungs, making my entire body go limp in a matter of seconds. 

Dahan dahang binitawan ng nanghihina kong mga kamay ang aking laptop bag na naglalaman ng aking buong buhay at mga nobela, at ang huling natandaan ko na lang ay ang marahas at masakit na pagbagsak ng aking katawan sa semento ng malamig na hallway habang naririnig ang boses ni Tita Elena na nagmamadaling damputin ang mga gamit ko.

"Bilisan mo, June! Baka may makakita sa atin!" natatarantang utos ni Tita Elena, habang tinutulungan si Tito.

---

'fuck..sakit sa ulo.'

Nagising ako na may matinding sakit sa ulo, ang aking paningin ay sobrang labo.

I couldn't move a single muscle, my limbs felt like lead, and my heavy eyelids were barely opening as muffled whisperings and dangerous business deals echoed weakly around the dark.

Ang bango ng pabango masyado, na mas humahalo sa natitirang amoy ng gamot sa ilong ko, na nagdulot sa akin ng matinding pagkahilo.  

't-tulong...'

"Here's the payment, get out of my face this instant and don't even think about looking for her again." isang malalim, baritono, at malamig na boses ng isang hindi kilalang lalaki ang pilit kong narinig sa kabila ng ugong ng makina.

"HAHAHA! Makakaasa ka boss!"

"Mayaman na tayo!"

"I-Ingat ho! HAHAHA! enjoy!"

"Makaka takas na tayo sa mga utang natin dito!"

Through my blurry and fading vision, I weakly witnessed a tall, well built man with broad shoulders stepping forward into the light to pick my heavy, helpless body up into his arms.

Pakiramdam ko ay lumulutang ako sa ere habang buhat buhat niya ako nang walang kahirap hirap.

'sandali...wag..ayoko...tulong.'

Naiwan akong nakahiga at nanginginig sa loob ng malamig na sasakyan, ngunit sa kabila ng aking matinding hilo ay malinaw pa ring nakapasok sa aking pandinig ang ingay ng aking mga kamag anak mula sa labas ng nakasarang bintana. 

"June, kailangan na nating mag impake. tawagan mo anak natin. bilisan mo."

"HAHAHA, oo mahal."

They were laughing like complete psychopaths, high on greed, loudly shouting and fighting over the half million peso cash payment they just received in exchange for selling my own life and freedom to total strangers. 

Walang bakas ng pagsisisi o lungkot sa kanilang mga mukha, tanging purong kasakiman lamang ang namamayani sa kanila habang niyayakap ang bag na puno ng pera.

"Akin tong kalahati, Jun! Huwag mo akong madaya daya rito dahil ako ang nakaisip ng paraan!" ang huling narinig kong mariing sigaw ni Tita Elena habang nag aagawan sila sa tapat ng kotse, bago tuluyang umandar ang sasakyan patungo sa isang madilim na daan.