CHAPTER 3: The San Miguel Accord

Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata, ngunit agad din akong napapikit dahil sa nakakasilaw na liwanag sa silid. 

'fuck.'

My head was still throbbing with a dull pain, a lingering souvenir from that drug, and it took me a few seconds to realize na wala ako sa masikip kong apartment.

'shit..nasan ako..'

Sinalubong ako ng isang napakalawak at marangyang silid na may kristal na chandelier sa kisame. 

Napansin ko rin ang isang magandang dress na nakalatag sa dulo ng kama, neatly prepared, along with a note saying it was personally chosen by the owner of the house for me to wear.

It was a perfect fit, but the sheer elegance of everything made me instantly self conscious.

"Gising na pala kayo, Ma'am, magandang umaga po," isang mahinahong boses ang biglang sumulpot mula sa gilid, kaya naman napabalikwas ako ng upo.

"G-Good morning..din." Wala sa sarili kong sagot.

A middle aged maid dressed in a clean black and white uniform stood there, giving me a polite smile. My heart was hammering against my chest as the memories of last night’s terrifying kidnapping rushed back into my mind. 

's-shit..fuck..sana hindi nalang ako umuwi kagabi.'

'bakit andito ako..nasan ako..matisod sana at kainin ni satanas yung dalawang demonyo na yon.'

Before I could even open my mouth to ask a million questions kung nasaan ba ako, the maid bowed slightly and gestured toward the massive doors.

"Naghihintay na po si Mr. Arthur San Miguel sa inyo sa breakfast table, kaya kung okay lang po, sumunod na kayo sa akin sa ibaba," maayos niyang bilin.

'katapusan ko na ba..magiging prosti. kaya ako nito? i bebenta kaya nila organs ko?'

"fuck?! last night, i was just being fucked and ngayon..shit?!'

I followed her down a grand staircase that led to a dining hall na mas malaki pa sa buong apartment ko noon. 

Sitting at the far end of a long table was an older man with sharp, dignified features, wearing a tailored suit na halatang marangya at makapangyarihan. Despite his intimidating aura, he gently gestured for me to sit down across from him, his eyes scanning my appearance.

"Eat first, Cherry. Alam kong marami kang pinagdaanang takot at gulo kagabi," Arthur spoke, his voice deep and commanding yet surprisingly calm.

"Nasaan po ako? At bakit niyo po ako binili sa mga walanghiya kong kamag anak?" I blurted out, ignoring the food in front of me dahil parang hihimatayin na ako sa tindi ng anxiety.

'shit..naka sara yung bintana sa silid..talon nalang kaya ako..p-pero baka mataas..hindi kaya mamatay ako agad.'

'p-pero...kaysa naman na ibenta nila katawan at kaluluwa ko.'

'pero..baka damputin din nila ng dustpan at ibenta padin nila...jusko lord..'

Arthur sighed softly, na nag pa balikwas naman sakin, ibinaba muna niya ang kanyang teacup bago pumitik ang mga daliri nito para tawagin ang isang butler. 

The butler stepped forward carrying three items na muntik nang magpatigil sa pagtibok ng puso ko, my black laptop bag, my smartphone, and a small, beautifully carved urn.

"Sinunog nina Tito Jun at Tita Elena mo ang apartment mo pagkatapos nilang makuha ang pera para lang maitago ang ginawa nila," Arthur revealed coldly, watching my face turn pale in an instant. 

"But my men managed to retrieve your most valuable possessions bago pa tuluyang matupok ng apoy ang buong gusali."

I choked back a sob sabay hablot sa urn ng tatay ko, niyakap ko ito nang sobrang higpit sa dibdib ko habang tuluyan nang bumuhas ang luha sa mga pisngi ko.

Tears of pure rage and grief blurred my vision dahil hindi ko lubos maisip na nagawa akong sunugan ng sarili kong kadugo, leaving me with absolutely nothing left in this world maliban sa abo ni Papa at sa laptop ko.

"bakit nila nagawa sa akin 'to? Saan na ako pupunta ngayon?" I whispered into the empty air, ang bigat ng katotohanang wala na akong matutuluyan ay tuluyang dumagan sa aking mga balikat.

"Where do you want to go, Cherry?" Arthur suddenly countered, leaning forward with an expression na mukhang sincere naman, pero may kakaiba at misteryosong dating sa ilalim nito.

I looked at him blankly, blankong blanko ang utak ko dahil wala na akong ipon, wala na akong ibang matatakbuhang kamag anak, at wala na akong matutuluyan para magsimula ulit.

Seeing my desperate silence, Arthur folded his hands on top of the table and offered a proposal na pakinggan ko man ay mukhang nababaliw na siya, pero ito lang ang tanging paraan ko para mabuhay.

"I can take care of you at ibibigay ko ang lahat ng kakailanganin mo, but we have to make a legally binding deal," he suggested, his eyes locking onto mine. 

"I want to officially adopt you, at simula sa araw na ito, titira ka rito bilang pinakabatang stepdaughter ko."

'e-ehh?!'

"Teka, h-hindi po pwede yan! I am already old enough to handle myself at kaya ko namang maghanap ng trabaho, tsaka masyado na akong matanda para ampunin niyo pa," I protested quickly, shaking my head dahil parang napakaridikyulus naman na maging instant anak ako ng isang bilyonaryo.

'atyaka ang pangit tignan na ampunin yung isang katulad kong, 21 years old na?!'

"You have no money, no home, at siguradong lalandiin at hahanapin ka pa rin ng mga kamag anak mo kapag nalaman nilang buhay ka," Arthur reminded me, his tone turning incredibly firm.

"All you have to do is accept my name, maging adoptive youngest daughter ko, at hayaan mo akong protektahan ka sa panganib sa labas."

He leaned back, tumingin siya sa malaking bintana, at biglang rumesponde ang isang malungkot na emosyon sa mukha niyang mayaman at seryoso. 

"Matagal nang namatay ang asawa ko pagkatapos niyang manganak, leaving me alone to raise three difficult sons na lumaking mga pasaway at matitigas ang ulo. Nalulungkot ako sa nangyari sa pamilya mo, Cherry, and I simply want to do some good naman habang nabubuhay pa ako by giving you a fresh start."

I stared at the laptop bag and my father's urn, bago ako nagpakawala ng isang malalim na buntong hininga. 

"Sige po, papayag ako sa kasunduan natin, pero sa isang kondisyon lang dahil hindi ko kayang tanggapin ang lahat ng ito nang libre."

'kailangan ko pading tulungan sarili ko..baka inuuto lang ako nito..kaya mag t-trabaho ako.'

Arthur raised an eyebrow in amusement, halatang nagulat sa pride ko kahit na wala na nga akong kahit ano ngayon.

"Gusto ko pong bayaran ang pananatili ko rito sa pamamagitan ng paglilinis, pagtulong sa mga gawaing bahay, at pagbabayad ng renta para sa kwarto ko kapag sumweldo na ako sa pagsusulat," I stated firmly, dahil ayokong umasa lang at mag inarte bilang isang spoiled na stepdaughter.

'atyaka..for now lang to..aalis din ako.'

"Fair enough, we have a deal then," Arthur agreed with a small smile, pero biglang seryosong pumutol ang ekspresyon niya habang lumalapit sa akin. 

"But brace yourself, dahil ang tatlong sakit sa ulo kong anak ay uuwi na rito sa susun

od na linggo, at opisyal kitang ipakikilala sa kanila bilang bagong stepdaughter ko."

'h-ha..huhh?'