Kabanata 0005

Nandidito pa rin sila sa garden kung saan may mga magaganda bulaklak na nakakadagdag sa ganda ng paligid.

At mayroon ding malaking fountain sa gitna ng garden na nakakadagdag ganda sa lugar.

At hindi iyon maiiwasan sa paningin ni Felicia.

Kung makikilala si Felicia sa buong mundo na ito talaga ang nawawalang apo na si Lucas Moretti ay paniguradong mapapasakanya ang lahat ng nakikita niya ngayon.

Dahil si Lucia lamang ang nag-iisang apo na pinalaki ni Lucas at naging malapit sa kanya.

Pero nakikita ng matanda na walang ibang intensyon ang batang nasa harapan niya sa yaman na meron siya.

Nakikita rin niya na gusto lang nitong matuto ng mga ibang bagay na hindi pa nito nalalaman sa buong buhay nito.

Napabuntong hininga na lang siya at napatingin kay Felicia dahil kahit matured na itong mag-isip ay bata pa rin ito na gustong malaman ang buong mundo.

"You are a good child."

Napangiwi si Felicia sa sinabi nito pero hindi na lang siya nagsalita sa bagay na yun.

Marami na siyang napatay na mga masasamang tao at hindi siya mabait na bata na kagaya ng sinasabi ng matandang nasa harapan niya.

"Uhmm..."

Napatingin naman ang matanda sa kanya at nagdadalawang isip na magtanong kay Felicia.

Matagal na din niyang gustong malaman ang bagay na yun.

Nakatingin lang sa kanya si Lucia na parang naghihintay sa sasabihin niya.

"Nakita mo ba ang apo ko doon? Si Lucia? Nakita mo ba siya kasama ang mga kinidnap na mga bata?"

Ang lahat ng mga batang nakinidnap ng mga kidnappers sa pinanggalingan niya ay nakabalik sa mga pamilya nila at wala ng naiwan doon.

At hindi nito nakita ang hinahanap nito na apo. 

At sigurado siya sa bagay na yun dahil tama lang ang record na nasa pulis at sa bilang ng batang nailigtas niya.

Ayaw ni Felicia na magsinungaling sa matanda kaya kinuha na lang niya ang candy na nasa bulsa niya at inilahad sa matanda.

"Matamis ang candy na ito, gusto mo bang kumain ng isa?"

Agad naintindihan ng matanda ang ibig sabihin ni Felicia.

Nanginig naman ang gilid ng bibig ng matanda at biglang tumulo ang luha nito.

Napa-iwas na lang ng tingin si Felicia dahil ayaw niyang may makita na umiiyak parang na-gi-guilty tuloy siya sa sinabi niya.

Dahan-dahang kinuha ni Lucas sa maliit na kamay nito ang candy at tinanggalan ng plastic kahit nanginginig ang mga kamay nito.

At dahan-dahan nitong inilagay sa bibig ang candy habang patuloy pa rin sa pagtulo ng luha niya dahil tuluyan na ngang nawala ang apo na si Lucia.

Kinuha niya ang isang candy sa bulsa nito at dahan-dahan na binuksan at inilahad sa kamay ni Felicia.

"Ito din matamis din ito, kumain ka din," umiiyak na ani nito kay Felicia.

Dahan-dahan na kinain ni Felicia ang candy sa kamay nito.

Pakiramdam na din ng matanda na ito na ang totoong apo niya na nasa harapan na niya na pinalaki niya.

Naalala niya nung limang taong gulang siya noon ay may mga magnanakaw na pumasok sa mansion nila at muntik pa siyang patayin ng mga ito.

Mabuti at nakatakbo siya ng mabilis at agad nakahanap ng tulong.

At nakikita niya ang sarili niya sa batang nasa harapan niya na kailangan din nito ng tulong.

Ini-enjoy ni Felicia ang candy na nasa dila na niya at nakaramdam ang matanda ng kasayahan sa mukha nito.

“Masarap siya.”

Napangiti na lang ang matanda na kahit malamig ang mukha nito ay nakikita pa rin sa mukha nito na nasasarapan sa ibinigay niyang kendi.

Nang maubos na nila ang candy sa bibig nila ay natuyo na din ang luha sa mga mata ng matanda. 

Kinuha ni Felicia ang panyo ng matanda at pinunasan nito ang tuyong luha nito.

“Bakit ngayon mo pa pinunasan? Natuyo na ang luha ko?”

“Sayang ang luha mo kung pupunasan lang kasi di mahihigup ng clouds sa langit para maging ulan.”

Natawa na lang ang matanda sa sinabi nito.

“You're smart, kid.”

Di na lang nagsalita si Felicia at inilagay na lang sa kamay ng matanda ang panyo na hawak nito kanina.

“Thank you.”

“Para kang bata kung umiyak kaya ko ginawa yun baka pagtawanan ka ng mga tao sa loob.”

Natawa na lang ito at dahan-dahan na tumango. Parang mas matured pa ito sa kanya.

"Narinig ko na adopted ka lang at nakatira ka sa maliit na baryo."

"Hmm."

"Wala ka bang ibang mapupuntahan, hmm?”

"Wala."

"At dahil wala ka ng mapupuntahan, pwede ka namang tumira dito kasama ko."

Nakatingin lang si Felicia sa matanda na parang binabasa nito ang iniisip ng matanda.

"Wag kang mag-alala hindi na ako magtatagal sa mundong ito, dito ka muna hanggang makakita ka ng bagong lugar na mapupuntahan mo."

Napatingin naman si Felicia sa gulong ng wheelchair bago umakyat ang tingin niya sa puting buhok nito at kasabay nun ay dahan-dahan na tumango.

Pwede naman siyang tumira dito hanggang sa dumating na ang panahon na mamaalam ang matanda. Sigurado makakaipon na rin siya sa panahong iyon para makahanap ng paglilipatan.

"Pasok na tayo."

"Sige."

Nakarating na sila sa living room at kanina pa naghihintay ang mga taong nandidito sa kanila.

"Dad..."

Napatingin naman sila kay Luscious na nag-aalala na nakatingin sa kanilang dalawa.

"May ibabalita lang ako sa inyong lahat."

Naghihintay naman silang napatingin sa sasabihin ng matanda.

Hinawakan ng matanda ang kamay ni Felicia na kinatingin naman ni Felicia sa kanya at ngumiti ang matanda sa kanya.

"Dito na ulit titira ang apo ko, right, Lucia?"

Nagulat naman ang lahat ng mga nandidito dahil sa sinabi ng matanda at dahan-dahan namang tumango si Felicia nung na-gets na niya ang ibig sabihin ng matanda.

Gusto ng matanda na magpanggap siya bilang apo nito. Parang misyon na rin ito para sa kanya hanggang sa huling hininga ng matanda.

Siya na ngayon si Lucia Moretti.

Nagulat din si Luscious sa sinabi ng ama niya. 

Nung hinatid niya ang isang adopted na anak niyang babae dito na si Shia ay wala namang pakialam ang ama niya sa kanya.

Hindi siya makapaniwala na mabilis nakuha ng batang ito ang attention ng ama niya kahit ngayon lang sila nagkita.

Mahirap makuha ang tiwala ng dad niya at marami ring ayaw sa kanya.

Walang ibang bata na nakakakuha ng attention niya except sa batang nasa harapan nila ngayon na magkatulad silang walang emosyon ang mga mata nilang dalawa na parang magkadugo silang dalawa.

Pero bago siya tumira sa mansion ng matanda ay kailangan muna niyang tumira sa totoong bahay nito at yun ay ang bahay ni Luscious kahit sandali.

Sa paningin ng ibang tao ay perpektong anak si Luscious sa ama at matagal na niyang pinanindigan ang bagay na yun. 

At matagal na rin niyang gustong makuha ang attention ng dad nito kahit natatakot siya sa dad niya.

"Dad, matagal nang nawala sa amin si Lucia at miss na miss na namin siya. Bigyan mo kami ng time na makasama ang Lucia namin. Kailangan din niyang makita ang mom niya at mga kapatid niya sa mansion na gusto din siyang makita."

Alam ng matanda na ginagawa ito ni Luscious para makuha ang attention ni Felicia at magamit si Felicia sa hinaharap para sa kayamanan.

Pero nakikita ng matanda na walang pakialam si Felicia sa sinabi nito at hindi naman ito disagree sa sinabi ng anak nito na isama sa mansion nito.

"Mabuti rin na magkita sila, pero wag na wag mong kakalimutan na ipasok ang Lucia natin sa isang magandang eskwelahan at wag mo siyang itulad sa isang adopted mong anak. Bilhan mo din siya ng damit na magkasya sa kanya at hindi yung liliparin na siya ng hangin sa sobrang laki."

Napahiya naman si Luscious sa sinabi ng ama niya lalo na't maraming tao ang nandidito ngayon.

"Alam ko, dad. Dadalhin ko dito sa susunod si Lucia na maayos na ang pananamit."

Dahan-dahan namang tumango ang dad nito at tiningnan ng matanda si Felicia.

"Take care, Lucia. Bisitahin mo agad ako dito sa mansion."

Hinaplos nito ang pisngi ni Felicia at dahan-dahan naman itong tumango.

"Okay, Grandpa.”

******

Natchwrites22