LOGINLalo na't malapit na ang maliit na handaan kung saan balak niyang gawing inaanak si Yumi. Kaya bahagyang lumambot ang tono niya. “Sige na.” “Sa ugali mong iyan, natural na kuya mo na ang bahalang magturo sa iyo.” Malamig na tumugon si Joana, “Ang utang ng kuya ko sa iyo, babayaran ko.” “Pero mula ngayon, huwag mo na siyang pahihiramin ng pera.” Bahagyang ngumiti si Gabriel. “Joana, hindi ko naman kailanman ipinahiram ang pera kay Marco para mabayaran niya.” “Kung ayaw mong manghiram siya sa akin, siguraduhin mong hindi na siya lalapit.” “Hindi mo kailangang pumunta rito para sabihan akong huwag siyang pautangin.” Napahigpit ang dibdib ni Joana. Naiintindihan niya ang ibig sabihin nito. Ikaw ang pumipigil sa akin na magpahiram sa kuya mo, pero bakit hindi mo kayang pigilan ang sarili mong kuya na humingi? Isa pa, si Gabriel ang CEO ng Gabriel Group. Maraming taong lumalapit sa kanya. At dahil sa reputasyon niya, hindi niya basta kayang tanggihan ang lahat ng humihingi n
Nang marinig ni Adrian na dumating si Joana, agad siyang tumakbo palapit. “Joana! Gising ka na pala!” “Dumating ako para tingnan ka.” Tahimik lamang na tumingin si Joana sa kanya. Hindi siya nagsalita. Hindi alam ni Adrian kung saan ibabaling ang mga mata niya sa sobrang kaba. “Joana… bakit hindi ka nagsasalita? Nang marinig kong nahimatay ka, agad akong pumunta rito kahit malayo.” Malamig ang boses ni Joana nang sa wakas ay magsalita siya. “Marco.” Napatingin sa kanya ang kuya niya. “Sabihin mo sa akin.” Huminga siya nang malalim. “Magkano lahat ang hiniram mo kay Gabriel?” Nanigas si Adrian. Narinig niya pala. “Joana… ikaw…” “Sinabi ko, sagutin mo ako.” Hindi makatingin nang diretso si Marco. “Hindi naman ganoon karami…” Bago pa siya makapagpatuloy, lumapit si Hans. Napabuntong-hininga ito. “Madam, mahigit limang milyon na po ang kabuuang hiniram ng kuya ninyo kay Sir.” “Tapos ngayon…” Bahagyang tumingin si Hans kay Adrian. “Humihingi
Nang marinig ni Marco na dumating si Joana, agad siyang tumakbo palapit. “Joana! Gising ka na pala!” “Dumating ako para tingnan ka.” Tahimik lamang na tumingin si Joana sa kanya. Hindi siya nagsalita. Hindi alam ni Marco kung saan ibabaling ang mga mata niya sa sobrang kaba. “Joana… bakit hindi ka nagsasalita? Nang marinig kong nahimatay ka, agad akong pumunta rito kahit malayo.” Malamig ang boses ni Joana nang sa wakas ay magsalita siya. “Marco.” Napatingin sa kanya ang kuya niya. “Sabihin mo sa akin.” Huminga siya nang malalim. “Magkano lahat ang hiniram mo kay Gabriel?” Nanigas si Marco. Narinig niya pala. “Joana… ikaw…” “Sinabi ko, sagutin mo ako.” Hindi makatingin nang diretso si Marco. “Hindi naman ganoon karami…” Bago pa siya makapagpatuloy, lumapit si Han. Napabuntong-hininga ito. “Madam, mahigit limang milyon na po ang kabuuang hiniram ng kuya ninyo kay Sir.” “Tapos ngayon…” Bahagyang tumingin si Han kay Marco. “Humihingi na naman siya ng isang milyon.
Ang tanging nasa isip ngayon ni Joana ay mahanap ang kulay-abong scarf na ginawa niya para kay Enzo. Wala siyang pakialam sa galit at panunumbat ni Gabriel. Napansin niyang aligaga si Levi. Hindi na niya inisip ang mga babala ni Gabriel at agad itong itinuro. “Nasa katawan ni Levi ang scarf! Nakita ko! Lumabas kanina ang gilid nito sa damit niya!” Agad na gumalaw si Levi para itago iyon. Ngunit nakita nina Lara at Bianca ang kilos niya. At tama nga ang nakita ni Joana—may bahid ng kulay-abong tela na nakalitaw sa laylayan ng damit ni Leo. Nanlaki ang mga mata ni Bianca. Mabilis niyang binuhat si Levi, tila natatakot na maabutan ito ni Joana at mahugot ang scarf na nakatago sa damit ng bata. Namumutla, nangingilid ang luha, at malungkot na sinabi niya, “Gabriel… kung ayaw niyang humingi ng tawad, hayaan na lang natin. Bakit kailangan pa niyang gipitin si Levi?” “Dati, sinaktan niya ako, minura at pinahiya. Tiniis ko lahat dahil ayaw kong mahirapan ka. Pero tatlong
Bahagyang natigilan si Joana nang marinig ang tanong ni Gabriel. Sa unang pagkakataon, may kakaibang pag-asa na sumagi sa isip niya. Gabriel… naniniwala ba siya sa akin? “Sigurado ako.” Agad namang nagbago ang ekspresyon ni Bianca. May bahid ng kaba sa kanyang mga mata. Ano ang ibig sabihin ni Gabriel? Pumapayag ba siyang halughugin ang bag ni Levi? Mahigpit niyang kinuyom ang mga daliri. Kapag nakita roon ang scarf, malalaman ng lahat na nagsinungaling si Levi at kinuha nito ang gamit ni Joana. Ano na lang ang mangyayari? Bahagyang kinagat ni Bianca ang labi at nagkunwaring nasasaktan. “Gabriel… baka nagkakamali lang si Joana. Paano naman mapupunta sa bag ni Levi ang scarf ni Enzo?” Agad ding sumingit si Lara. “Kuya, siguradong walang scarf sa bag ni Levi” “Galit lang si Joana kay Bianca at sa bata kaya niya sinisiraan si Levi. Huwag kang basta maniwala sa kanya.” Napansin ni Levi ang pag-aalala ng kanyang ina Mabilis siyang lumapit at may ibinulon
“Mang Ruben, ano’ng nangyayari?”Narinig din ni Mang Ruben, mula sa labas ang malakas na pagtatalo. Papasok na sana siya para tingnan ang sitwasyon nang makita niyang dumating si Gabriel.Agad siyang lumapit.“Sir, parang… nag-aaway po sina Madam Joana, Madam Lara, at si Bianca.”Pagkarinig ni Gabriel, agad siyang pumasok.Ayaw niyang maulit ang nangyari sa lumang bahay noong nakaraan.Pagpasok niya, agad niyang narinig ang boses ni Joana.“Bianca, kung wala siyang kinuha, ilabas mo ang bag niya at hayaan mo akong maghanap.”“Kapag wala roon ang scarf, hihingi ako ng tawad sa kanya.”Agad namang kumapit si Bianca sa maliit na backpack.“Joana, wala kang karapatang halughugin ang bag ni Leo.”Susubukan sanang agawin ni Joana ang bag.“Kung ayaw mong ipakita, ibig sabihin alam mong nasa loob niyan ang scarf na kinuha ng anak mo!”“Wala!”“Hindi mo puwedeng pagbintangan ang anak ko!”Sa sandaling iyon, napansin ni Bianca na nakabalik na si Gabriel.Biglang may pumasok na ideya sa kanyang







