Chapter 6: A Trap

Natigilan si Lynne sandali, pero dahil huli na siya, tinapon na niya ang pagpapanggap.

“Sinong tinatawag mong magnanakaw?!” bulyaw niya.

Tiningnan siya ni Pamelle nang matalim. “Hindi ba’t 'yun naman talaga ang ginagawa mo? O sasabihin mong wala kang balak itakas 'yan?”

Gusto nga sanang itago ni Lynne ang painting, pero ngayong huli na siya, ayaw niyang umamin. “Bakit, bawal na bang tingnan? Sa pamilya Villanueva ang painting na 'to. Balak mo bang solohin lahat?”

“Sinabi ni Uncle na regalo ito sa akin,” kalmadong sagot ni Pamelle. “Hindi niya sinabing para ito sa buong pamilya niyo. Lahat nakarinig. Kung may problema ang pandinig mo, magpatingin ka sa doktor.”

“So what kung binigay sa’yo?” napa-scoff si Lynne. “Pwede mo namang ibigay sa iba. Nagustuhan ko ang painting na 'to, kaya akin na lang!” Habang nagsasalita, akmang hahablutin niya ang box pero mabilis itong binawi ni Pamelle.

“Kung gusto mo, kay Uncle ka humingi.” Tinalikuran na siya ni Pamelle. Malapit na mag-hatinggabi at gusto na niyang umuwi.

Nakita niya si Mrs. Villanueva, ang asawa ni Sev, na nagtitimpla ng tsaa. “Auntie, medyo gabi na po. Mauna na ako.”

“Stay the night,” diretsong sabi ni Salve. “Handa na ang mga kwarto. Doon ka muna kay Hanz.” Hindi ito pakiusap—ito ay utos.

“Salamat po, Auntie, pero hinihintay po ako ng tatay ko,” tanggi ni Pamelle.

Humirit agad si Lynne, “Sinabi na ni Mommy na dito ka matulog, ano pang arte 'yan? Baka naman ngayon ka lang makakatulog sa ganito kagandang lugar. Mahiya ka naman.” 

“Lynne!” saway ni Salve sa anak na nasa likuran ni Pamelle, sumunod pala ito kay Pamelle nang maglakad ito paalis, pero hinayaan muna nitong matapos ang anak. Pagkatapos ay humarap siya kay Pamelle. “Leirl, huwag mo na siyang pansinin. Magpapasama ako sa’yo sa taas.”

Isang tuso na tingin ang dumaan sa mga mata ni Lynne. “Mom, ako na ang sasama sa kanya.”

--

Ito ang lumang residence ng mga Villanueva. Kahit si Andrie ay bihirang matulog dito. Habang naglalakad, hindi tumitigil sa kadadaldal si Lynne.

“Hindi ko talaga alam kung bakit pinipilit ni Dad na pakasalan mo si Kuya. Ang layo mo kay Ate Yannah. Ang pangit mo—nakakahiya ka kasama.”

Walang kibo si Pamelle. Sanay na siya sa mas malala pa riyan. “Kung ayaw mo sa akin, kumbinsihin mo ang tatay at kuya mo na huwag akong pakasalan,” banat niya. “Kasi kapag naging sister-in-law mo na ako… tapos na ang maliligayang araw mo.”

“Ikaw—!” gigil na sabi ni Lynne. Wait ka lang. May naisip akong plano. Sa kaniyang isip.

Sabi ng tatay niya, huwag na huwag gagalitin ang kaniyang Uncle Ton. Pero paano kung si Pamelle ang gumawa nun? Siguradong itatakwil siya ng pamilya at ng Uncle Ton niya mismo.

Tumigil sila sa harap ng isang pinto. “Dito ang room mo tonight. Pasok.”

Pero hindi ito ang kwarto ng Kuya niya Andrie. Kay Uncle Ton niya ito mismo.

Bago pa man makakibo si Pamelle, bigla siyang itinulak ni Lynne papasok sa loob!

Madilim ang kwarto, maliban sa banyo kung saan naririnig ang tunog ng umaagos na tubig. Agad na bumalik si Pamelle sa pinto para buksan ito, pero huli na—ni-lock ito ni Lynne mula sa labas.

Sa labas, napangisi si Lynne. Finish ka na ngayon. Kumaripas siya ng takbo sa ibaba kung saan pinaluhod si Andrie sa harap ng altar bilang parusa ng kaniyang ama sa ginawang pagsagot o pambabastos sa kanilang Uncle.

“Kuya! Huwag ka nang lumuhod! Nakita ko si Pamelle—pumasok siya sa kwarto ni Uncle Ton! Mukhang tinutukso niya si Uncle!”

“Ang babaeng 'yun, walang hiya!” nanggagalaiting tumayo si Andrie, kahit medyo nanginginig pa ang mga binti sa tagal ng pagluhod.

--

Sa loob ng kwarto, biglang huminto ang tubig sa banyo.

Bumukas ang pinto at lumabas ang isang lalaking may nakabalot lang na tuwalya sa bewang. Hubad ang matikas nitong katawan. Basang-basa pa ang buhok nito, at ang mga patak ng tubig ay gumuguhit sa matatalim nitong panga pababa sa kanyang dibdib.

May mga bakas pa ng mapupulang kalmot sa likod nito—mga bakas na iniwan ni Pamelle nang gabing may nangyari sa kanila.

Nanlaki ang mga mata ni Pamelle. Kaya pala personal siyang inihatid ni Lynne... bitag ito.

“Bakit… bakit ikaw?” utal niyang sabi.

“That’s my line, niece-in-law,” malamig na sagot ni Ton. Ang tingin niya ay punong-puno ng pandidiri. “Akala ko matapang ka na kagabi. Pero ngayon? Talagang dito mo pa ako pinasok sa loob ng bahay ng mga Villanueva?”

Sa isip ni Ton, sinadya ito ni Pamelle.

“Akala mo ba ganun ako katapang?” depensa ni Pamelle. “Baka naman sinadya itong i-arrange ng mga kamag-anak niyo?”

Napa-tawa nang mapait si Ton. “Hinawakan mo ang kamay ko nang dalawang beses kanina sa dinner. Huwag mong sabihing hindi 'yun sinasadya.”

Nagulat si Pamelle. Hindi niya man lang napansin na nagawa niya 'yun!

“Naka-lock ang pinto sa labas! Hindi ko mabuksan kanina. Subukan mo kung hindi ka naniniwala!” Agad niyang hinawakan ang doorknob para i-twist ito.

Click. Bumukas ang pinto nang walang kahirap-hirap.

Lalong lumamig ang tingin ni Ton. “A convincing performance.”

Natahimik si Pamelle. Kahit sampu ang bibig niya, hindi siya mananalo sa paliwanagan ngayon. “Maniniwala ka o hindi, aalis na ako,” sabi niya sabay hakbang.

Pero bago pa siya makalabas, isang malakas na kamay ang humablot sa braso niya. Sa isang mabilis na galaw, isinara ni Ton ang pinto at isinandal si Pamelle doon, kinukulong siya sa pagitan ng kanyang mga braso.

“Do you think you can come and go as you please?” pabulong nitong sabi.

Nawala ang distansya sa pagitan nila. Ramdam ni Pamelle ang init ng hininga nito. Sobrang tangkad nito, at sa bawat paghinga niya, ang dibdib nito ay halos dumikit na sa kanya.

Wala siyang matitigan na ligtas na lugar. Kahit saan siya tumingin, puro matitigas na muscle at mapanuksong aura ni Ton ang nakikita niya.