All Chapters of The Wrong Tease: Pampered by My Ex-Fiancé’s Powerful Uncle: Chapter 1 - Chapter 10

Balot ng dilim ang buong kwarto, walang kahit isang anino ng liwanag ang nakakapasok.Sa ibabaw ng malawak na hotel bed, ang lalaki ay parang isang mabangis na hayop na matagal na nagutom. He was devouring her like a feast, walang pakialam kung iyon ang unang gabi ng babaeng nasa ilalim niya.Sa huli, hindi na kinaya ni Pamelle. She fainted.Nang magising siya, ang matinis na ringtone ng phone niya ang sumalubong sa kanya. Half-awake, inabot niya ito at pinatay ang tawag. Pero nang makita niya ang oras sa screen, halos lumuwal ang mga mata niya.It was already 10:00 AM.Kasal niya ngayon. Isang kasal na idaraos sa isang magarbong hotel ang naghihintay sa kaniya ngayon.Ang fiancé niyang si Hanz Andrie Villanueva, matagal nang nakikipag-landian sa tinuturing niyang best friend. Pinatungan na siya ng sandamakmak na green hats. Kagabi pa lang, sinadya siyang tawagan ng dalawa habang gumagawa ng milagro para lang marinig niya ang kalaswaan ng mga ito.Dahil sa sobrang galit, dumiretso si P

Ramdam na ni Pamelle ang matinding inis ni Ton—pero pumasok ito sa kwarto niya nang kusa. Hindi niya kasalanan 'yun. Sino ba dapat ang sisihin?Dahil alam niyang wala namang balak gumawa ng gulo ang lalaki, sinadya siyang asarin ni Pamelle. “O ano, balak mo bang magtago?”Halos mag-crack ang seryosong mukha ni Ton sa narinig. “Hide? Gusto mong magtago ako sa likod niyan?” Ano siya—isang kabit? Adulterer? Dalawang beses pa lang silang nag-uusap! Bakit sa ngalan ng lahat ng santo ay kailangan niyang magtago? “Edi lumabas ka kung gusto mo,” cool na sagot ni Pamelle. “Wala namang mawawala sa akin. Baka gamit ang influence mo, ma-call off pa ang wedding na 'to.”“Leirl... sino’ng kausap mo?” Isang boses mula sa labas ang narinig, hudyat na may magbubukas na ng pinto.Kahit labag sa loob, mabilis na sumingit si Ton sa likod ng makapal na kurtina. Hidden from view.Bahagyang binuksan ni Pamelle ang pinto—pero wala siyang balak na papasukin ang sinuman. Nakatayo doon si Yannah Kaye Santos, a

Sa isang tahimik na sementeryo sa dulo ng lungsod, nakatayo si Ton sa harap ng isang puntod, hawak ang isang kumpol ng white roses.Kupas na ang litrato sa tombstone na pinalagay niya upang hindi makalimutan ang itsura ng ina. Ang babae sa larawan ay nakangiti nang may hinhin, habangbuhay na nakakulong sa edad na hindi pa nag-trenta—ang mga taon na dapat ay pinakamaganda sa buhay niya.Sinira ng mga Villanueva ang buhay ng nanay niya. At kahit sa kamatayan, hindi man lang siya pinayagang makahimlay kasama nila.Buong hapon nanatili doon si Ton. Paglabas niya, agad siyang sinalubong ni Abegail para iabot ang kanyang phone na mukhang kanina pa nag-iingay.“Ton, ilang beses nang tumatawag si Sev. Pinapapunta kayo sa dinner mamayang gabi.”Kaagad na narinig ang boses ni Von sa kabilang linya nang masagot niya ang tawag.“Address,” maikling sagot ni Ton, walang kahit anong emosyon.“Sa Lucea Grande.”Hindi man lang nagbago ang expression ni Ton. “I won’t go. Sabihin mo sa kanya, gawin niyan

Kumpara kay Ton, mukhang maliit at marupok si Pamelle. Kung may makakakita sa kanila ngayon, aakalain ng lahat na nasa gitna sila ng isang mapusok na yakapan.Kahit anong paliwanag ang gawin niya, hindi maniniwala ang lalaking nasa harap niya. Walang maniniwala sa kanya—kahit ang sarili niyang ama. Bakit magiging iba si Ton?Inangat ni Pamelle ang kanyang ulo at sinalubong ang tingin nito. Bahagyang bumuka ang kanyang mapupulang labi, at isang mapang-asar na ngiti ang sumilay sa kanya.“Ano bang gusto ni Uncle? Gusto ko nang umalis pero ayaw mo akong bitawan. Ngayong ganito tayo... huwag mong sabihing nagustuhan mo yung nangyari sa atin at hindi mo na ako kayang pakawalan?”Napako ang tingin ni Ton sa mga labi niya. Plain man ang mukha nito at sadyang pinatanda ang balat, pero ang mga mata ni Pamelle ay nananatiling mapanukso at buhay na buhay. May kakaibang bango rin itong dala—hindi pabango, kundi isang natural at malinis na amoy na nakaka-adik.“Pamelle,” naggagalaiting sabi ni Ton

Sinipa nang malakas ni Sev si Andrie.“Huwag mong sabihing hindi mo alam kung sino ang nagsabi!” bulyaw niya.Natigilan si Andrie, ramdam ang nanggagalaiting galit ng ama. Sa sobrang panic, nailaglag niya ang sariling kapatid. “Si... si Lynne po! Sabi niya siguradong nandito si Pamelle, kaya pumasok ako para i-check!”Sa may pintuan, nanlaki ang mga mata ni Lynne. Hindi niya akalain na ilalaglag siya ng sarili niyang kuya. Nang dumapo ang matalim na tingin ng kanilang ama sa kanya, mabilis siyang pumasok at lumuhod din.“Hindi! Wala akong nakita, Kuya! Bakit mo naman sasabihin 'yan?” depensa niya.Pero wala nang silbi ang pagtanggi. Nabasag na ang baso.“Bakit tumatanggi ka pa ngayon?” putol ni Andrie sa usapan, ang boses ay matalim pa sa tabak. “Sabi mo nakita mo ng sarili mong mga mata, at naniwala ako sa’yo. Bakit ka umaatras ngayon?”Doon na nagsimulang mag-sisihan ang magkapatid.“Enough!” Ang boses ni Ton ay bumaba, naging delikado, at parang naging bato ang hangin sa paligid ni