Chapter 7: Under The Blanket

Kumpara kay Ton, mukhang maliit at marupok si Pamelle. Kung may makakakita sa kanila ngayon, aakalain ng lahat na nasa gitna sila ng isang mapusok na yakapan.

Kahit anong paliwanag ang gawin niya, hindi maniniwala ang lalaking nasa harap niya. Walang maniniwala sa kanya—kahit ang sarili niyang ama. Bakit magiging iba si Ton?

Inangat ni Pamelle ang kanyang ulo at sinalubong ang tingin nito. Bahagyang bumuka ang kanyang mapupulang labi, at isang mapang-asar na ngiti ang sumilay sa kanya.

“Ano bang gusto ni Uncle? Gusto ko nang umalis pero ayaw mo akong bitawan. Ngayong ganito tayo... huwag mong sabihing nagustuhan mo yung nangyari sa atin at hindi mo na ako kayang pakawalan?”

Napako ang tingin ni Ton sa mga labi niya. Plain man ang mukha nito at sadyang pinatanda ang balat, pero ang mga mata ni Pamelle ay nananatiling mapanukso at buhay na buhay. May kakaibang bango rin itong dala—hindi pabango, kundi isang natural at malinis na amoy na nakaka-adik.

“Pamelle,” naggagalaiting sabi ni Ton, ang boses ay mababa at delikado. “Naghahanap ka talaga ng gulo.”

Napa-tawa nang mahina ang dalaga. “Mas mabuti pang mamatay kaysa pakasalan si Andrie. Kung gusto mo talaga akong patayin, Uncle, pumili ka ng sementeryo na maganda kung hihigaan. Baka sakaling swertihin ako sa next life.”

Magaan ang tono niya, parang nagbibiro—pero bakas ang pait sa ilalim nito. Bago pa makasagot si Ton, may kumatok sa pinto.

“Uncle, kailangan nating mag-usap.”

Boses iyon ni Andrie. Hindi na nagulat si Pamelle. Siguradong planado ito ni Lynne.

“Uncle, gising ka pa ba? O... hindi ka lang makapagbukas ng pinto?” naiinip na ang boses ni Andrie. “Sabi ng mga maids, pumasok dito si Pamelle.”

Sa labas, nandoon ang "fiancé" niya. Sa loob, nakasandal siya sa pinto, nakakulong sa mga braso ni Ton—na walang suot kundi tuwalya. Tumingin si Pamelle kay Ton, may halong pakiusap ang mga mata.

“Help me. Ayaw kong magtagumpay ang plano nila. At ikaw... ayaw mo rin namang madamay dito, 'di ba?”

Pero blangko lang ang mukha ni Ton. Kahit mahuli silang magkasama, walang maglalakas-loob na kutyain siya. Si Pamelle lang ang kawawa.

“Why should I help you?” malamig nitong tanong.

“Kapag nalaman ni Dad, pipilitin ka niyang pakasalan ako,” mabilis na sagot ni Pamelle. “At alam kong ayaw mo nun.”

Napa-tawa nang mapait si Ton. “Masyado kang madaming iniisip. Kahit magkasama pa tayo, papakasalan mo pa rin si Andrie kung 'yun ang tadhana mo.”

Natahimik si Pamelle. Iyon ang bagsik ng kapangyarihan—nakakasakal. Kinagat niya ang labi niya, at biglang isinabit ang mga braso sa leeg ni Ton. Inilapit niya ang bibig sa tenga nito at bumulong:

“Then baka mas mabuting mahuli tayo. Kapag nangyari 'yun, sisiguraduhin kong malalaman ng lahat... kung gaano ka-'disappointing' ang mahal kong Uncle sa kama.”

Sa labas, narinig ni Andrie ang kaluskos. Hindi na siya nakapaghintay. Gamit ang passcode ng pamilya, binuksan niya ang pinto.

“Uncle... patawad.”

Pabalibag na binuksan ni Andrie ang pinto—pero ang nakita niya lang ay si Ton na mag-isang nakaupo sa kama.

“Get out.”

Ang boses ni Ton ay parang yelo. Ang galit sa mukha nito ay nagpatigil kay Andrie sa pinto, parang may sumakal sa leeg niya.

“Hindi mo ba ako narinig? Ganyan ba ang turo ni Sev sa anak niya?” matalim ang tingin ni Ton.

Pinilit ni Andrie na magsalita. “Nabalitaan ko po na maling kwarto ang napasukan ni Pamelle. Nag-aalala lang ako na baka mabastos ka niya, kaya ch-ineck ko.”

Kailangan niyang mahanap si Pamelle. Sigurado ang kapatid niya na pumasok ito rito. Kailangan niya ng ebidensya na malandi ang babaeng 'yun para maputol ang engagement.

“Nandito ka ba para maghanap, o para gumawa ng gulo?” tanong ni Ton.

“Siyempre hindi po. Hindi ko po gustong bastusin kayo, Uncle.”

Tinitigan siya ni Ton. “Umalis ka na. Hindi ko na ito palalakihin.”

Pero hindi gumalaw si Andrie. “O... pinoprotektahan mo si Pamelle? Mayroon bang namamagitan sa inyo?”

Lalong lumamig ang aura ni Ton. “Paano kung wala siya rito?”

“Kung wala siya,” gigil na sabi ni Andrie, “luluhod ako at hihingi ng tawad sa’yo.”

“Sa akin lang?” bahagyang ngumiti si Ton. “Paano si Pamelle? Hindi ba binabastos mo rin siya?”

Nag-alinlangan si Andrie, pero itinuloy na niya. “Hihingi rin ako ng tawad sa kanya.”

“Fine,” kalmadong sabi ni Ton. “Search.”

--

Sa ilalim ng makapal na kumot, naririnig ni Pamelle ang lahat. Ang bilis ng tibok ng puso niya. Hindi siya makapaniwala—tinutulungan ba siya ni Ton?

Nakasiksik siya nang maigi sa gilid ng binti ng lalaki. Isang maling galaw lang, mahahalata siya ni Andrie. Wala na siyang ibang mapagtataguan. Ang banyo at closet ay siguradong titingnan. Dito lang sa ilalim ng kumot ang tanging chance niya.

Nakipagsapalaran siya sa isang bagay: Hindi maglalakas-loob si Andrie na iangat ang kumot ni Ton.

Naramdaman niya ang mga yabag ni Andrie—sa banyo, sa wardrobe, pabalik-balik. Mas lalong isiniksik ni Pamelle ang sarili niya. Ang pisngi niya ay nakalapat sa binti ni Ton. Ramdam niya ang init at tigas ng muscle nito.

Amoy cedar at wood ang lalaki—malamig at malinis. Nakakapagtaka, pero sa gitna ng takot, naramdaman niyang "safe" siya sa amoy na 'yun.

Huminto ang mga yabag malapit sa kama.

“Are you done?” tanong ni Ton.

Walang nahanap si Andrie—pero may kung anong duda sa isip niya. Hindi ito pwedeng magkamali. Tumingin siya sa kama.

Ang kumot... parang may kakaiba. Masyadong malaki ang bulto nito para sa isang tao lang, kahit pa kasing-tangkad ito ni Ton.

“Uncle...” maingat na sabi ni Andrie, ang mga mata ay nakapako sa kama.

“Puwede ko bang tingnan ang ilalim ng kumot mo?”

Sa ilalim ng kumot, napatigil sa paghinga si Pamelle.