The human hybrid betrothed to the lycan prince

ตอนที่ 1: จังหวะชีพจรที่ผิดเพี้ยน

หยาดฝนเม็ดใหญ่สาดกระทบกระจกบานกว้างของห้องประชุมชั้นสิบห้า เสียงหวีดหวิวของลมพายุด้านนอกถูกสกัดกั้นด้วยกระจกนิรภัยหนาตึบ เหลือเพียงเสียงครางหึ่งของเครื่องปรับอากาศที่พ่นไอเย็นเฉียบออกมาอย่างต่อเนื่อง อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนแพทย์หลายคนต้องยกมือขึ้นกอดอกหรือกระชับคอเสื้อกาวน์เข้าหากัน

ตึก... ตึก... ตึก...

ปลายปากกาหมึกซึมโลหะสีดำขลับถูกเคาะลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าสม่ำเสมอ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมทอดมองหน้าปัดนาฬิกาเรือนแพงบนข้อมือซ้าย สันกรามคมขบเข้าหากันจนเห็นเส้นเลือดปูดนูนจางๆ บริเวณขมับ กลิ่นกาแฟดำเอสเปรสโซในแก้วเซรามิกตรงหน้าเย็นชืดไปนานแล้ว แต่ความหงุดหงิดจากการต้องมานั่งเสียเวลารอคอยกลับยิ่งคุกรุ่น

“เมื่อไหร่จะเริ่ม” น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากริมฝีปากหยักของ ‘นายแพทย์ภัทร’ หัวหน้าทีมศัลยกรรมทรวงอก

แพทย์ประจำบ้านที่นั่งอยู่ถัดไปสะดุ้งเล็กน้อย รีบก้มหน้ามองจอไอแพดในมือ “ท่านผู้อำนวยการแจ้งว่ากำลังพาแพทย์คนใหม่ขึ้นมาครับ น่าจะถึงในอีกสองสามนาที...”

จังหวะการเคาะปากกาหยุดชะงักลงทันทีที่เสียงลูกบิดประตูโลหะดังคลิก

บานประตูไม้โอ๊กเปิดออกกว้าง ร่างท้วมของผู้อำนวยการโรงพยาบาลก้าวเข้ามาด้านในด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง ตามด้วยร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนสวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา

อากาศในห้องประชุมคล้ายจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้นในวินาทีนั้น

ภัทรชะงักค้าง ปากกาในมือร่วงหล่นลงบนโต๊ะกระจกไร้เสียง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยวางเฉยเบิกกว้างขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่พายุอารมณ์รุนแรงจะพัดผ่านมาและถูกฉาบทับด้วยแผ่นน้ำแข็งเยือกเย็นในชั่วพริบตา

เจ็ดปี...

เจ็ดปีเต็มที่คนคนนี้ทิ้งเขาไป

ผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง แสงไฟสว่างจ้าจากเพดานสาดกระทบใบหน้าเนียนละเอียดที่ภัทรจำได้ทุกตารางนิ้ว รอยยิ้มบางๆ ประดับบนริมฝีปากสีสด ทว่าวินาทีที่นัยน์ตาสีอ่อนคู่นั้นกวาดมาปะทะกับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ รอยยิ้มนั้นก็สลายหายไปราวกับถูกแช่แข็ง

ปลายนิ้วเรียวที่เกาะกุมขอบแฟ้มประวัติส่วนตัวบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หน้าอกบางสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการสูดลมหายใจที่ผิดเพี้ยน ‘ชลธร’ เบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว แพขนตาหลุบต่ำลง ซ่อนความสั่นไหวที่พังทลายลงมาเพียงแค่เผลอสบตากับคนตรงหน้า

“ขออภัยที่ให้รอนะครับทุกคน” ผู้อำนวยการผายมือไปยังคนข้างกาย “นี่คือหมอชลธร แพทย์เฉพาะทางด้านอายุรกรรมหัวใจคนใหม่ของเรา เพิ่งบินกลับจากการทำงานที่อเมริกา จะมาร่วมทีมดูแลเคสผู้ป่วยโรคหัวใจซับซ้อนของโรงพยาบาลเราตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

“สวัสดีครับ... ผมชลธร ฝากตัวด้วยนะครับ” น้ำเสียงของชลธรนุ่มนวล แต่หากตั้งใจฟัง จะรับรู้ได้ถึงปลายเสียงที่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

“ยินดีต้อนรับครับหมอชล” เสียงทุ้มสดใสแทรกขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงของ ‘หมอก้อง’ ศัลยแพทย์หนุ่มรุ่นน้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่งยิ้มกว้างขวางพร้อมกับขยับเก้าอี้ตัวว่างข้างๆ ตนเองออกให้ ฝ่ามือหนาของหมอก้องแตะลงบนแผ่นหลังของชลธรเบาๆ เป็นเชิงรั้งให้เข้ามานั่ง “นั่งตรงนี้สิครับ เมื่อกี้ผมให้เลขาเตรียมแฟ้มประวัติคนไข้วีไอพีสำหรับประชุมวันนี้ไว้ให้หมอชลแล้ว”

ชลธรช้อนตาขึ้นมองรอยยิ้มเป็นมิตรนั้น ก่อนจะค้อมศีรษะให้เล็กน้อย “ขอบคุณครับหมอก้อง”

คิ้วเข้มของภัทรกระตุก มุมปากที่เคยวางเฉยเหยียดตึง สายตาคมกริบดุจใบมีดจดจ้องไปยังฝ่ามือของศัลยแพทย์รุ่นน้องที่บังอาจวางทาบลงบนแผ่นหลังของร่างโปร่ง เสียงเลื่อนเก้าอี้ของชลธรดังบาดหู กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในห้องประชุมจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดๆ คล้ายกลิ่นสบู่เด็กที่ลอยมาเตะจมูก... กลิ่นเฉพาะตัวที่ภัทรโหยหาและสาปแช่งมาตลอดเจ็ดปี

ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก้าอี้หนังเลื่อนครูดไปด้านหลังเสียงดังสแกรก

ทุกสายตาในห้องประชุมหันมามองหัวหน้าทีมแพทย์เป็นตาเดียว บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่ขาดผึงลงทันที

ภัทรล้วงมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ ก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะประชุมช้าๆ รองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องดังก้อง... ตึก... ตึก... ตึก

ชลธรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กล้ามเนื้อช่วงไหล่เกร็งขืนเมื่อหางตาจับภาพร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่ตนเพิ่งทรุดตัวลงนั่ง ความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้า กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยลอยวนอยู่เหนือศีรษะ

“ทีมของเราทำงานแข่งกับเวลา...” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นเหนือหัว

ชลธรหลับตาลงชั่ววินาทีเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ฝ่ามือชื้นเหงื่อซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกระจก