5

เจ้าหนี้

ไทเธย์เหยียบคันเร่งจมมิด เขาไม่มีท่าทีอ่อนข้อให้ชายปริศนาคนนั้นเลย

พรึ่บ...เขาหักพวงมาลัยกะทันหันจนพีพีหัวฟัดหัวเหวี่ยง เพราะเกือบจะชนรถยนต์ที่พึ่งขับออกมาจากซอย

“เฮอ” เสียงถอนหายใจของเขาพอแผ่วเบา

“ฉันว่านายขับช้าลงหน่อยก็ได้นะ” เธอกลัวจนตัวสั่น

ไทเธย์ไม่สนใจที่เธอขอร้อง เพราะที่ทำอยู่ก็เพื่อจะขับหนีบิ๊กไบค์ให้ได้ ทว่ารถยนต์คันนี้ถูกออกแบบมาเพื่อใช้เพื่อเป็นพาหนะ ไม่ได้ถูกแต่งเติมมาเพื่อแข่งขัน แม้จะเหยียบจนสุดคันเร่ง ก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

“เขาเป็นใคร?” เธอถาม

“พวกเจ้าหนี้”

“เจ้าหนี้? นายกู้เงินนอกระบบเหรอ?”

“...” ไทเธย์ไม่ตอบ ยังคงเร่งความเร็วต่อไป

“นายติดหนี้พวกเขาเท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้เอง จอดรถเถอะ ฉันกลัว” เธออาสาจะใช้หนี้ให้เพราะใจคอไม่ดี กลัวจะตายก่อนวัยอันควร

เขายังคงเงียบ ไม่สนใจข้อเสนอของเธอ ตั้งท่าขับรถอย่างเดียว

“หูหนวกรึไง บอกว่าให้จอดรถไง เดี๋ยวจะเคลียร์หนี้ให้นายก่อน แล้วนายค่อยเอามาใช้ฉัน”

“หุบปากซะทีได้มั้ย” น้ำเสียงเรียบเฉย แต่ถ้อยคำช่างทิ่มแทงใจคนฟัง หน้าชาไปเลยสิ

ความจริงคือเขาไม่ได้เป็นหนี้นอกระบบ แต่กลับถูกตามราวีอยู่เรื่อยไปโทษฐานที่เขาเป็นลูกชายของลูกหนี้ที่หนีหนี้ไปต่างประเทศ เจ้าหนี้จึงจ้องเล่นงานบุตรชายแทน ทั้ง ๆ ที่เขาก็คอยส่งดอกให้ทุกเดือน

“นั่นซอยเข้าหมู่บ้านฉัน เลี้ยวซ้ายข้างหน้านี้เลย” ขับมาใกล้ถึงซอยเข้าบ้านเธอ หญิงสาวจึงรีบชี้บอกทาง ทว่าเขากลับไม่ฟัง...

“ทำไมนายไม่เลี้ยว? จะขับตรงไปทำไม นี่ไม่ฟังฉันเลยใช่มั้ย” เธอตะคอกเสียงใส่เขาและได้แต่มองทางเข้าบ้านตาปริบ ๆ

“เข้าไปให้มันรู้ที่อยู่พี่รึไง”

ที่แท้ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ จึงเลือกเปลี่ยนเส้นทาง ซึ่งจะไปที่ไหนนั้นเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ได้แต่ขับไปเรื่อย ๆ คอยหาจังหวะสลัดรถเจ้าหนี้ให้ได้ ทว่าโชคไม่ได้เข้าข้างสักเท่าไหร่ จู่ ๆ มีรถยนต์คันสีดำขับตามมาเพิ่มอีกคัน

“แม่งเอ๊ย!” เขาสบถคำหยาบ เมื่อเห็นรถตามมาอีกคัน คิดว่าคงเป็นพวกเดียวกันกับไบค์เกอร์คันนั้น

“อะไรอีก อย่าบอกว่ามีพวกมาเพิ่ม พวกเขาจะทำอะไรเราเธย์” เสียงสั่นเทาของคนตัวเล็กที่ฟังดูหวาดหวั่นกับสถานการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างมาก มีทั้งรถใหญ่รถเล็กประกบหน้าประกบหลังแบบนี้ ใครมาเจอสถานการณ์แบบนี้ก็คงใจเต้นแรงไม่ต่างกับเธอ

“ไม่มีอะไรหรอก” ทั้งที่รู้ว่าเหตุการณ์ไม่ได้ปกติ แต่เลือกที่จะใช้คำพูดปลอบใจเธอ

ขณะนั้นเองไบค์เกอร์หมวกดำก็บิดคันเร่งขึ้นมาแซงรถของพวกเขา ไทเธย์จึงเลือกเลี้ยวเข้าซอยหนึ่งที่ค่อนข้างเปลี่ยว ขับเข้ามาลึกยิ่งมืด แสงไฟแทบจะไม่มี มีบ้านสองสามหลังก็ดูรกร้าง

เอี๊ยด!

ว้าย!

สุดท้ายเขาก็ต้องหยุดรถกะทันหันอีกครั้ง เมื่อบิ๊กไบค์คันที่คิดว่าไปทางอื่นแล้วกลับมาจอดดักรอเขาและเธอในซอยนี้

“คนพวกนี้นี่มัน” เขาเอ่ยเสียงขุ่นเคือง

“เธย์...พวกเขาจะทำอะไรเรามั้ย?” น้ำเสียงสั่นเครือ ฝ่ามือเล็กเอื้อมไปจับแขนของเขาโดยอัตโนมัติ เมื่อมองผ่านกระจกหลังเธอเห็นว่ามีชายฉกรรจ์สองคนในรถยนต์ที่จอดอยู่ข้างหลังกำลังเดินลงมาจากรถ ในมือคล้ายกับถืออาวุธปืนมาด้วย ดูแล้วไม่น่าจะใช่เรื่องดีเลย

“อย่าตกใจเกินเหตุ” เขายังใจเย็นบอกให้เธอนิ่งได้เฉย ทั้งที่ปืนจะจ่อหัวอยู่รอมร่อ

“เราจะตายอยู่แล้วนะเธย์” อดไม่ได้ที่จะเถียง

ก๊อก! ก๊อก! ชายคนหนึ่งเดินมาเคาะกระจกฝั่งคนขับ ทำให้พีพีสะดุ้งเล็กน้อย

“เปิดประตู”

“อย่านะ” เธอห้ามไม่ให้เขาเปิดประตูออกไป

“เชื่อใจผมและไม่ต้องพูดหรือทำอะไรทั้งนั้น” หันมาบอกเธอแล้วก็เปิดประตูพรวดออกไป

พีพีคงได้แต่ทำใจดี ๆ เข้าไว้ เขาพาทำอะไรก็คงต้องยอมตามน้ำ ถึงแม้มันจะเสี่ยงถึงแก่ความเป็นความตายก็สุดแล้วแต่โชคชะตาเถอะ

“มากับสาวสวยซะด้วย แฟนมึงเหรอวะไอ้หน้าเดียว” ชายอีกคนเอ่ยถามเขา แต่ส่งสายตาลวนลามพีพีแทบไม่กะพริบ คงจะไม่รู้จักต้าวพีพีคนสวย

ถึงจะกลัวจนตัวสั่น แต่คนตัวเล็กจะไม่แสดงออกให้พวกเขามาข่มเหงได้

“เขาติดหนี้พวกคุณเท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้เอง” เธอเชิดหน้าใส่แก๊งทวงหนี้ ทั้งที่ชายหนุ่มพึ่งจะบอกว่าไม่ให้พูดอะไร

“ผมบอกว่าไม่ต้องพูด” ส่งสายตาดุให้เธอ

“ฮ่า ๆ ๆ นี่มึงอาภัพถึงขนาดขอเงินผู้หญิงใช้แล้วเหรอวะ” ชายตัวสูงหน้าหนวดขำลั่นราวกับฟังเรื่องตลก

“พวกมึงจะเอายังไง เดือนนี้กุส่งดอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“กูรู้ แต่พวกกูแค่หมั่นไส้มึง ดูทำหน้าทำตาสิวะ โคตรกวนตีนเลย”

“เขาก็ทำหน้าแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว เป็นกับทุกคน และการที่ใครไม่ยิ้มให้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะมาหาเรื่องกันแบบนี้นี่คะ” เธอเถียงแทนเขา และยังไม่ยอมปิดปากอยู่เฉย ๆ

ก็คนมันอดไม่ได้

“แหม..คนสวย ปกป้องผัวดีจังเลยนะครับ ถ้ารักกันมากขนาดนี้ สนใจไปนวดขัดดอกให้มันหน่อยมั้ย ขาวสวยแบบนี้ เดี๋ยวพี่ลดดอกให้พิเศษ” ชายอีกคนจะเดินเข้ามาหาเธอ แต่ไทเธย์เดินเข้าไปขวางเอาไว้เสียก่อน

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ และผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ใช่เมียกู  แค่คนรู้จัก”

เกือบจะรู้สึกดีอยู่แล้วเชียวที่เขาเอาตัวมาปกป้อง มาติดที่ประโยคสุดท้ายเนี่ยแหละ มันเจ็บจี๊ดถึงขั้วหัวใจ ดั่งโดนมีดกรีดใจซ้ำ ๆ ที่แผลเดิม  ถึงจะยังไม่ได้เป็นเมียเขาแต่มันก็แอบเศร้าที่เขาบอกว่าเป็นแค่คนรู้จัก

“ไม่ใช่แฟนมึงจริงดิ งั้นยิ่งดีสิวะ ส่งน้องเขามาขัดดอก กุลดให้เลยล้านนึง” คำพูดชวนขนลุกของเขาทำเอาหัวใจหญิงสาวสั่นระริก

“เธอไม่เกี่ยว มีอะไรเคลียร์กับกูคนเดียว” เขายังหนักแน่นที่จะปกป้องเธออยู่

“ถามว่าเขาติดหนี้เท่าไหร่ ฉันโอนให้ตอนนี้เลย แล้วก็เลิกยุ่งกับเขาซะ” เธอดื้อ หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง อยากจะเคลียร์ให้จบ ๆ ไป

“สิบล้าน น้องจ่ายไหวเหรอคะ” คำตอบของคนทวงหนี้ทำเอาเธอชะงักงันไปเลยหลายวินาที

“อะไรนะ สิบล้านเลยเหรอ?” หญิงสาวถึงกับมือสั่นเมื่อได้ยินตัวเลขหลายหลัก เธอคิดว่าคงแค่ล้านสองล้านยังพอจ่ายให้ได้ แต่ถ้าจ่ายหนี้ให้เขาหมดเท่ากับว่าเงินเก็บของเธอจะไม่เหลือเลยสักบาท จึงยอมถอยลดมือลงยืนตรงนิ่ง ๆ 

“พี่อย่าเข้ามายุ่งเรื่องของผมจะได้มั้ย” เขาหันมาตวาดเธออีกครั้ง บอกไปแล้วว่าห้ามพูดก็ไม่ฟัง

“อย่ามัวเสียเวลาเลย ขึ้นรถไปกับพี่ดีกว่า ไป!” จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็เข้ามาคว้าข้อมือเล็กของเธอไปโดยที่ไม่มีใครได้ตั้งตัว

“ปล่อยฉันนะ!” เธอพยายามยื้อตัวเองไว้

“เฮ้ย! ปล่อยเธอนะ” ไทเธย์จะตามเข้าไปช่วย แต่ถูกชายสองคนดักหน้าเอาไว้ จึงเกิดการปะทะกันหมัดต่อหมัด

ตุบ! ผลัวะ! ชายหนุ่มตัดสินใจต่อยหน้าชายฉกรรจ์ไปหนึ่งทีจนเขาเซไปอีกทาง ทว่าชายอีกคนก็ต่อยหน้าไทเธย์เช่นกัน

ตุบตับ! แลกกันคนละหมัดสองหมัด

“เธย์ระวังนะ” พีพีเห็นว่าเขาโดนทำร้ายก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เธอใช้จังหวะที่คนทวงหนี้เผลอผลักเขาจนล้มและเหยียบตรงจุดนั้นของเขาเต็มแรง

“โอ๊ย!” เขาน่าจะเจ็บและจุกหนักพอสมควร ใช้มือกุมเป้ากางเกงร้องครางโอดจากความเจ็บปวด

หมับ...จังหวะนั้นไทเธย์เข้ามาคว้าข้อมือเล็ก ก่อนจะพาวิ่งป่าราบไปตามทาง ในซอยนี้เปลี่ยวมากรถสักคันก็ไม่ผ่านมาพอให้ขอความช่วยเหลือ ยิ่งเข้าไปลึกยิ่งมืดสองข้างทางมีแต่ป่ารกทึบ เหลียวหลังไปมีชายสองคนที่พึ่งลุกขึ้นวิ่งตามมา เขากลัวว่าเธอจะวิ่งไปไม่ไหว จึงตัดสินใจพาเข้าไปในป่าที่พอมีต้นไม้ใหญ่ให้หลบซ่อนอยู่บ้าง

“หลบตรงนี้ก่อน”

เขายืนหลังพิงต้นไม้ใหญ่โดยมีเธอที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เพราะความกลัวเธอจึงเข้าประชิดตัวเขาอย่างไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่ได้ใกล้จนตัวติดหนึบขนาดนั้น

ไทเธย์มองหน้าคนตัวเล็กเธอหายใจเหนื่อยหอบ แม้อยู่ในที่มืดพอสลัวแต่ยังมีแสงของพระจันทร์เต็มดวงสาดส่องพอให้เห็นสีหน้าของคนที่กำลังหวาดกลัวและตกใจ รู้สึกสงสารรวมทั้งรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้เธอมาเจอเรื่องอันตรายแบบนี้

มือหนาดึงเอวเธอเข้ามากอดจนแทบจะแนบอกของเขา หญิงสาวตกใจเงยหน้าขึ้นจ้องใบหน้าเขาที่ตอนนี้เบือนหน้าไปทางอื่น คอยมองว่าคนพวกนั้นตามมาถึงไหนแล้ว

“มันไปไหนแล้ววะ” ขณะนั้นได้ยินเสียงของคนที่วิ่งตามมาคุยกัน เขายิ่งกระชับร่างบางแน่นขึ้น ดูเหมือนครั้งนี้เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ  ทำเหมือนคนห่วงสิ่งของที่รักมาก  ไม่ยอมให้ใครมาแย่งไปได้  กอดแน่นจนเธอหายใจลำบาก

“มันเข้าไปในบ้านร้างหลังนั้นรึเปล่าวะ” คนทวงหนี้คุยกัน

“ไปดูก่อน” ไม่นานเสียงฝีเท้าของชายสองคนวิ่งไปข้างหน้า

ส่วนเสียงหัวใจของหญิงสาวก็ดังแทบจะหลุดออกมาเต้นโลดอยู่ด้านนอก ไม่ใช่แค่ตื่นกลัว แต่เพราะอยู่ในอ้อมกอดของเขา...อีกครั้ง

“หัวใจเขาก็เต้นแรงเหมือนกันแฮะ หรือว่าจะตื่นเต้นที่อยู่ใกล้เรา” เธอเผลอยิ้มดีใจเมื่อหูแนบอกได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นถี่ ๆ คิดทึกทักไปว่าเขาใจเต้นแรงเป็นเพราะตัวเอง ไม่ได้คิดว่าเขาก็เหนื่อยเหมือนกับเธอ

เธอเอาแต่แหงนมองสันกรามคมของเขาไม่คิดจะละสายตาไปทางอื่น ราวกับคนกำลังตกอยู่ในภวังค์

“หล่อมาก เมื่อก่อนว่าหล่อแล้ว ตอนนี้ยิ่งหล่อขึ้นไปอีก

หลงลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองและเขายังอยู่ในช่วงเวลาอันตราย ยังมีอารมณ์มาชื่นชมใบหน้าอันมีเสน่ห์ของเขาได้อีก คงลืมไปแล้วว่าเขาทำอะไรให้ชอกช้ำใจมา

ส่วนไทเธย์ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าหญิงสาวกำลังมองเขาอย่างเสน่หา เพราะมัวแต่ดูลาดเลาข้างนอก กำลังประเมินความเสี่ยงว่าควรออกไปตอนนี้ดีไหม พอหันหน้ากลับมาหาพีพีอีกที ทั้งคู่ก็สบตากันพอดิบพอดี

“มองอะไร” เขาถามเสียงเรียบ ตอนนี้เองสติเธอก็กลับมา

“เปล่า” เธอรีบหลุบตาลง และสายตาก็ดันไปสะดุดกับสร้อยคอที่เขาใส่

“สร้อยเส้นนี้มัน...” เธออ้าปากค้างเมื่อเห็นเครื่องประดับชิ้นนี้ยังอยู่ที่คอของเขา เลื่อนมือขึ้นไปจับ

“สร้อยเส้นนี้ นายยังใส่อยู่อีกเหรอ?” คำถามนี้ของเธอทำให้คนถูกถามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักร่างเธอออกห่างอย่างลืมตัวจนคนถูกผลักถึงกับหน้าเหวอ

ดึงเข้าไปกอดเองแท้ ๆ

“อีกสักพักค่อยออกไป ให้คนพวกนั้นกลับไปก่อน” เสียงทุ้มเอ่ยจบก็เบือนหน้าหนีทันที ทำเหมือนว่ารำคาญเธอ ไม่อยากสนทนาด้วยแล้ว

หญิงสาวได้แต่จ้องมองเขาอย่างนึกสงสัยในใจ เพราะอะไรแฟนเก่าคนนี้ยังเก็บของขวัญที่เธอเคยให้เอาไว้อยู่

สร้อยคอที่มีจี้เป็นชื่อเธอ (PP) หากเป็นสร้อยทองรูปพรรณที่มีราคาแพงซื้อขายได้ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่แค่สร้อยราคาถูก เขาจะเก็บไว้ทำไม

หรือเขายัง...

รอยยิ้มและแววตาของหญิงสาวพลันแสดงออกมาอย่างคนหักห้ามใจไว้ไม่ได้

ก็หัวใจเธอแอบเต้นไม่เป็นจังหวะยามที่อยู่ใกล้เขา การกลับมาเจอกันครั้งนี้ต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่