4

ทำให้เกลียด

นัยน์ตาคู่คมของเขาช่างยากจะคาดเดา มันเหมือนว่างเปล่าแต่ก็ยังมีเยื่อใยในแววตาเดียวกัน

“พี่ไทขา...” สาวที่นอนนิ่งอยู่ ตอนนี้เริ่มขยับร่างกาย มือไม้ซุกซนลูบไล้ไปทั่วแผงอกแกร่งจนเกือบจะเลื่อนต่ำมาถึงสะดือ โชคดีที่มือหนาคว้าเอาไว้ทัน “ทำไมละคะพี่ไท หลินชอบพี่มากนะรู้มั้ย” หญิงสาวที่คิดว่านอนไม่ได้สติดีดตัวลุกขึ้นนั่ง โวยวายที่ถูกผู้ชายขัดใจ แม้ตาแทบจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้วก็ตาม

“ใจเย็นนะครับคุณหนูคนสวย น้องชายพี่มันแค่หยอกเล่นครับ ผมว่าคุณหนูนอนลงดีกว่านะ ถึงบ้านเดี๋ยวผมจะปลุกนะครับ” รุจที่มองผ่านกระจกหลัง เห็นท่าไม่ดีจึงรีบแก้สถานการณ์ และเขาก็ทำสำเร็จ หญิงสาวยอมนอนหนุนตักเขาอีกครั้ง

พีพีเห็นทุกอย่าง ใจเธอแตกสลายอีกครั้ง ทั้งที่คิดว่าลืมเขาได้แล้ว ทำไมพอมาเจอว่าเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ในใจมันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอีก เธอเลิกมองไปที่เบาะหลัง นั่งบีบมือตัวเองแน่น พยายามเก็บความรู้สึกเจ็บปวดนี้เอาไว้ข้างใน

“เขาก็แค่ผู้ชายเจ้าชู้คนหนึ่ง ก็คงเป็นอย่างที่เจนจิได้ข่าวมานั่นแหละ เลิกกับฉันเพราะแอบไปคบกับผู้หญิงคนอื่น ฮึ”

“สารเลว” เธอแพ้เสียงในหัวเผลอสบถคำหยาบออกมา จนรุจหันขวับมามอง

“นึกถึงผู้ชายคนนั้นอยู่เหรอคะ?” ดีที่เขาคิดถึงคนเมาคนนั้น

“อ๋อ...ค่ะ” โยนให้เขาเลยละกัน ถึงแม้จะแอบด่าคนที่นั่งอยู่เบาะหลังก็เถอะนะ

“พี่รุจช่วยจอดตรงนี้ได้มั้ยคะ พีพีจะโบกรถแท็กซี่ไปเองค่ะ”

“ไม่ได้ค่ะ มันอันตราย ให้พี่ไปส่งดีกว่านะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีพีพีต้องกลับไปเอารถให้เพื่อนด้วย”

“งั้นพี่ให้คนไปเอาให้ดีกว่า กลัวว่าไอ้คนบ้าคนนั้นมันจะยังอยู่แถวนั้นน่ะสิครับ”

“เดี๋ยวผมไปกับพี่เขาเองพี่” ระหว่างที่รุจกับพีพียังตกลงกันไม่ได้ ไทเธย์ก็ปริปากพูดแทรกขึ้น

“เฮ้ย แล้วคุณหนูหลินจะไม่ว่าเอาเหรอวะ”

“เธอเมาแล้ว คงไม่รู้เรื่อง คงต้องฝากพี่ดูแลแทน”

“ฝากดูแลเลยเหรอ ชิ”

“ไม่เป็นไร ฉันเอาตัวรอดได้” พีพีปฏิเสธเสียงแข็ง

“แต่ผมมีเรื่องต้องเจรจากับพี่ เรื่องค่าเสียหาย” พูดเรื่องนี้พีพีกับรุจก็ไม่มีอะไรมาค้านอีก

“โอเค งั้นกูจอดตรงนี้นะ ดูแลน้องพีพีดี ๆ นะมึง” รุจแตะเบรกจอดให้ทั้งคู่ลงข้างทาง

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่รุจ” พีพีหันมาขอบคุณรุจก่อนจะลงจากรถ

ไม่นานทั้งคู่ก็เรียกรถแท็กซี่ได้ และกลับมาเอารถของเจนจิออกไปจากร้าน ชายหนุ่มอาสาเป็นคนขับรถ

ระหว่างทางไปส่งเธอ ทั้งคู่ไม่พูดไม่จากันเลย เงียบยิ่งกว่าป่าช้า จนถึงขีดของความอดทน พีพีจึงเอ่ยออกมาหนึ่งคำถาม

“มีอะไรจะพูดมั้ย?”

เขาคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะอ้าปากตอบสั้น ๆ “ไม่มี” ทั้งที่ก่อนหน้าบอกจะเจรจาเรื่องค่าเสียหาย

“ไหนบอกจะคุยเรื่องค่าเสียหาย”

“...” เขาเงียบ

“นายรู้จักฉันดี แต่ตอบว่าไม่รู้จัก ทำไมต้องโกหก หัดเป็นคนXอแหลตั้งแต่เมื่อไหร่?” ด่ากันตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมเลย

“...” ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะขยับปาก ยิ่งนิ่งยิ่งยั่วโมโหคนถาม

“ไม่มีปากรึไง ถามอะไรก็ไม่ตอบ” หญิงสาวเริ่มเสียงดังขึ้น

“ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว เราตกลงกันได้แล้ว”

“เรื่องอะไรไม่ทราบ เรื่องค่าเสียหายหรือเรื่องที่ทำเป็นไม่รู้จักฉัน”

“ทั้งสองเรื่อง” ความเย็นชาของเขาทำให้เธอประสาทเสียขึ้นไปอีกขั้น

“นายเป็นคนยังไงกันแน่ เธย์ อาสามาส่งฉัน ไม่ได้จะหาโอกาสเอ่ยคำขอโทษหรืออธิบายเรื่องราวในอดีตเหรอ?”

“เปล่า แค่ไม่อยากไปส่งหลิน” เขาเฉไฉไปเรื่องอื่น

“อะไรนะ? ฮึ” เธอขำในลำคอออกมาเบา ๆ “เธอไม่ใช่แฟนนายหรอกเหรอ?”

“ไม่ใช่” คำปฏิเสธของเขา ทำเอากำแพงใจของเธอถึงกับสะเทือนไหวเล็กน้อย

แอบโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่ใช่แฟนแต่ทำตัวอย่างกับคนรัก คนเจ้าชู้”

คำที่บอกว่าเขาเจ้าชู้ชายหนุ่มถึงกลับหันมาขมวดคิ้วเข้มใส่คนพูด

“ใครเจ้าชู้?”

“ก็นายไง” เธอตอบพลางชำเลืองหางตามอง

เอี๊ยด! จู่ ๆ ไทเธย์ก็หักพวงมาลัยเลี้ยว ก่อนจะเหยียบเบรกกะทันหัน จนเธอเกือบหน้าทิ่มและเผลอร้องเสียงหลง

“ว้าย! ขับรถยังไงของนาย  นึกอยากจะเบรกก็เบรก”

“ผมเจ้าชู้ยังไง?” เขาข้องใจกับคำกล่าวหานี้ จะเค้นถามเอาคำอธิบายจากเธอให้ได้

“ใคร ๆ เขาก็ลือกันให้ทั่วว่าที่นายบอกเลิกฉันเพราะนอกใจไปคบเพื่อนรุ่นเดียวกัน”

“ใครบอกพี่?”

“จำไม่ได้ เพราะหลายปาก เขาก็พูด ๆ กันมา”

“แล้วก็เชื่อ?”

“ใช่ โดนบอกเลิกกะทันหันแบบนั้น เป็นใครเขาก็เชื่อปะ”

“ผมไม่ได้นอกใจพี่” เสียงทุ้มเอ่ยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น

“ฉัน-ไม่-เชื่อ” เธอหันไปสบตาเขาซึ่งหน้า และเน้นทุกคำช้า ๆ ชัด ๆ สายตาดูเอาเรื่องไม่น้อย

พีพีมองแรงใส่เขา ทั้งคู่จ้องตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะยอมถอยดึงตัวเองกลับไปนั่งตัวตรง

“งั้นก็แล้วแต่พี่จะคิด ยังไงเรื่องของเราก็จบลงแล้ว” เป็นคำพูดที่คนฟังจุกแทบจะพูดต่อไม่ได้ เลยเลือกใช้ภาษากายสื่อสารออกไปแทน

ผลัวะ! เสียงฝ่ามือเล็กแนบหน้าของเขาอย่างแรงจนชายหนุ่มหน้าสั่นหันไปทางอื่น

“นี่คือสิ่งที่นายทำให้ฉันเสียใจในวันนั้น”

ชายหนุ่มหันกลับมามองเธอ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

ผลัวะ! เธอตบหน้าเขาอีกครั้ง

“ตบครั้งนี้คือความรู้สึกที่ฉันมีต่อนาย ฉันเกลียดนาย”

นอกจากน้ำเสียงที่สั่นเครือ มือไม้เธอก็สั่นระริกเช่นกัน ตบหน้าเขาให้เจ็บตัวเองก็เจ็บไม่แพ้กัน

“...” เขาไม่ตอบกลับเอาแต่จ้องตาเธอไม่กะพริบ แววตาเปลี่ยนไปดูเย็นชาและว่างเปล่าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ทำไม อยากจะต่อยหน้าฉันคืนรึไง?” แต่เธอคิดว่าเขากำลังโกรธ

“...” ชายหนุ่มยังคงนิ่งไม่พูดไม่จา

“คงไม่คิดจะต่อยฉันจริง ๆ หรอกนะ”

ทำร้ายเขาแล้วก็แอบหวั่นใจในท่าทีของเขา ก็เล่นนิ่งจ้องกันตาไม่กะพริบแบบนี้ เป็นใครจะไม่คิดมากล่ะ

“ขอให้เกลียดจริง ๆ เถอะ”

หมับ...พูดจบชายหนุ่มสั่งสองมือเลื่อนมาจับใบหน้าของเธอไว้ แล้วแนบริมฝีปากหนาประกบที่ริมฝีปากอิ่ม ตาแป๋วเบิกโพลงตกใจกับการกระทำที่รวดเร็วนี้ กระนั้นสาวรุ่นพี่ก็ไม่ได้คิดจะขัดขืนแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังเผยอปากตอบรับการรุกล้ำที่ดูหิวโหยของเขาอย่างง่ายดายอีกต่างหาก

ชายหนุ่มปิดเปลือกตาลงสนิท พยายามตักตวงความหวานจากปากเธอไม่ลดละ เม้มขบปากกระจับอยู่เนิ่นนาน

พีพีเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบนี้ เผลอหลับตาพริ้ม ทั้งที่เมื่อครู่ยังบอกว่าเกลียดเขาอยู่เลย หัวใจและร่างกายของเธอตอนนี้กำลังทำงานสวนทางกับสมอง ระบบประสาทค่อนข้างมีปัญหา

หัวใจที่เคยชอกช้ำเพราะเขาทำไว้ตอนนี้เต้นตึกตักเสียงดังก้อง ร่างกายก็ไม่เชื่อฟังโอนเอนอ่อนไหวไปทางเขา สมองที่สั่งให้ปากพูดคำว่าเกลียดออกมาเมื่อกี้นี้จึงพ่ายแพ้ไม่เป็นท่า

เพราะอะไร...หรือหัวใจยังแอบซ่อนผู้ชายคนนี้ไว้ในห้องใดห้องหนึ่งงั้นเหรอ?

“นายทำแบบนี้ทำไม?” เมื่อไทเธย์คลายจูบออก เธอจึงเอ่ยถามเสียงแผ่ว

“...” คำตอบที่ได้ก็ยังคงเป็นความเงียบ

“หรือว่านายยัง...”

“ผมก็ทำให้พี่เกลียดไง” เธอยังถามไม่จบเขาก็รีบตัดบทขึ้นมาก่อน

“...” พีพีเลิกคิ้ว งงกับคำตอบเล็กน้อย

“จูบกับคนที่เกลียด ก็ยิ่งต้องเกลียดขึ้นไปอีกไม่ใช่เหรอ?” เป็นคำตอบที่ชวนให้อารมณ์ไม่ดีเสียจริง ๆ

“จูบเราเพราะอยากให้เกลียด เหตุผลโคตรจะฟังขึ้น”

“ไอ้เด็กบ้านี่” พีพีเอ่ยคำด่าอย่างเหลืออด ช่วงนี้เธอแพ้เสียงในหัวตัวเองบ่อยมาก คิดอะไรก็มักจะเผลอหลุดคำนั้นออกมาโพล่ง ๆ

“...” เขารู้แหละว่าเธอด่า แต่แสร้งทำเป็นเฉย ทำหน้านิ่งไม่ร้อนไม่หนาวแบบนี้ยิ่งยั่วโมโหเธอขึ้นไปอีก

“รู้มั้ยตอนนี้ฉันคิดอะไรอยู่” เธอเริ่มหายใจถี่ขึ้นเพราะกำลังโกรธ

“...” ชายหนุ่มชำเลืองมองเธอแค่แวบเดียว

“ถ้ามีมีดในมือฉันตอนนี้ ฉันจะใช้มันกรีดใจนายดูว่าที่อกข้างซ้ายนี้มันยังมีหัวใจอยู่มั้ย” เธอใช้นิ้วจิ้มไปที่อกซ้ายของเขา “ใจร้ายชะมัด” กัดฟันบ่นให้เขา

“ไปกันเถอะ” เขาทำเป็นไม่สนใจเอ่ยออกมาสั้น ๆ ก่อนจะจับพวงมาลัยและเหยียบคันเร่งตรงไปตามเส้นทาง

ไทเธย์ทำเฉยชากับพีพีราวกับคนไม่มีหัวใจ เขาดูไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของเธอเลยสักคำ

ขณะที่รถกำลังวิ่งไปตามทาง จู่ ๆ มีจักรยานยนต์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำวิ่งมาตัดหน้ารถ

บรื้น ๆ

ทำให้เขาต้องเหยียบเบรกกะทันหันอีกครั้ง

เอี๊ยด! 

ทำเอาคนนั่งข้าง ๆ กรีดร้องอีกรอบ

ว้าย!

“อะไรของนายอีกเนี่ย!” พีพีหันมาตะคอกใส่เขา

“...” ชายหนุ่มไม่ตอบ สายตาดุดันเอาแต่จ้องไปที่ไบค์เกอร์ปริศนาที่จอดรถอยู่ตรงหน้ามองมาที่พวกเขาทั้งคู่

“ทำไม? มีอะไร?” พีพีสังเกตเห็นความผิดปกติ “เขาคงเป็นคนดีนะ” รู้สึกหวั่นใจกับสายตาของไทเธย์ยังไงไม่รู้ คล้ายกับว่าเขารู้จักไบค์เกอร์คนนั้น

“จับให้ดี ๆ นะ” เสียงทุ้มเอ่ยหน้านิ่ง ก่อนจะเร่งเครื่องยนต์อีกครั้ง รอบนี้เขาเหยียบเกือบสุดคันเร่ง จนพีพีหัวใจแทบวาย

“นายจะรีบไปไหน ช้าลงหน่อยก็ได้มั้ง”

ตอนนี้รถยนต์กับรถบิ๊กไบค์เหมือนกำลังแข่งกันบนถนนหลวง ต่างฝ่ายต่างเพิ่มความเร็ว ดูท่าทีแล้วเจ้าของรถบิ๊กไบค์อาจจะกำลังยั่วโมโหเขา เล่นจี้ตามไม่หยุดไม่หย่อน

วันนี้พีพีเจอแต่เหตุการณ์ไม่คาดคิด สงสัยเป็นปีชงของเธอ ทำอะไรก็เจอแต่อุปสรรค