6

คนมีเสน่ห์

“ตื่นได้แล้ว” ไทเธย์ใช้ศอกสะกิดคนที่นั่งเบาะข้าง ๆ ให้ตื่น

หลังจากรอให้คนพวกนั้นกลับกันหมด เขาก็พาเธอออกมา และขับรถมาส่งที่บ้านตามเส้นทางที่จีพีเอสนำทางมา หญิงสาวคงวิ่งจนหมดแรง ระหว่างทางที่นั่งรถมาจึงผล็อยหลับไป

“ถึงแล้วเหรอ?” เธอสะลึมสะลือลืมตาตื่น

“พี่ขับรถเข้าบ้านไปเองนะ” เขาเตรียมตัวจะลงจากรถ

“แล้วนายจะกลับยังไง”

“ผมโทรให้รุ่นน้องมารับแล้ว ไม่ต้องห่วง”

“ใครห่วงนาย แค่ถามเฉย ๆ จะกลับยังไงก็เรื่องของนายสิ”

“อุตส่าห์ช่วยแทนที่จะขอบคุณ”

“ขอบคุณอะไร ฉันเกือบได้เป็นเมียคนพวกนั้นก็เพราะนายไม่ใช่รึไง”

“งั้นผมคงต้องขอโทษพี่สินะ”

“ถูก”

“...” เขาเงียบ ไม่เอ่ยอะไรออกมา

“ฮึ รู้อยู่แล้วล่ะว่านายไม่กล้าเอ่ยคำขอโทษหรอก ลงไปได้แล้ว” เธอชักสีหน้าไม่พอใจ

“ขอโทษ” จู่ ๆ เขาก็พูดคำนี้

“เรื่องไหน? เรื่องที่บอกเลิกฉันอย่างไม่ไยดี เรื่องที่นายจูบฉัน เรื่องที่พาฉันเกือบตายหรือ...” พีพีร่ายยาวจนเกือบจะหมดทุกเรื่องที่ค้างคาใจ ไทเธย์จึงพูดแทรกขึ้นมาก่อน

“ทุกเรื่อง”

พีพีได้ฟังคำตอบก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจและถามความจริงที่อยากรู้มากที่สุด

“ถามจริง ๆ เถอะ นายยังรู้สึกดีกับพี่อยู่ใช่มั้ย?” เธอไม่อยากอ้อมค้อมอีกแล้ว

“...” เขานิ่งไปหลายวินาทีก่อนจะตอบเธอว่า “ผมมีแฟนแล้ว”

หญิงสาวอึ้งไปเลยกับคำตอบนี้ ทั้งคู่สบตากันพักหนึ่งก่อนที่ไทเธย์จะตัดสินใจเปิดประตูลงจากรถและเดินจากเธอไป ทิ้งให้คนตัวเล็กหน้าชาใจสั่น แขนขาแทบจะหมดแรง

“มีแฟนแล้ว แต่นอกใจแฟนมาจูบกับฉัน ไม่เรียกเจ้าชู้จะให้เรียกว่าอะไร?”

เธอยังไม่เข้าใจเขา บางครั้งก็ดูเหมือนยังมีใจ บางครั้งก็ดูไม่สนใจ เดาอารมณ์ยากไปหมด

เวลาเกือบตีสอง พีพียังนั่งเช็ดผมเปียกอยู่หน้ากระจกใสในห้องแต่งตัว

“เขายังรู้สึกดีกับเธอใช่มั้ยพีพี ไม่งั้นคงไม่เก็บสร้อยเส้นนั้นเอาไว้หรอก มีแฟนแล้วจริงเหรอ? ชิ จูบฉันแล้วอ้างว่าทำเพื่อให้ฉันเกลียด เหตุผลฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย เขากำลังปั่นหัวเธออยู่แน่ ๆ” หญิงสาวพูดกับเงาตัวเองผ่านกระจก จะขยับซ้ายขวาในสมองก็เอาแต่คิดเรื่องของเขา ยังไม่เชื่อที่ชายหนุ่มพูดทั้งหมด ยังมีประเด็นที่น่าสงสัยอยู่หลายข้อ

“ต้องพิสูจน์เรื่องแฟนและเรื่องที่เขามาเป็นพนักงานที่อู่ซ่อมรถ จบบริหารมาก็น่าจะได้ขึ้นเป็นผู้บริหาร ไม่ตำแหน่งใดก็ต้องตำแหน่งหนึ่งในบริษัทสิ”

พึมพำกับตัวเองจบ ก็นึกอะไรบางอย่างได้ รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหาเบอร์ของใครบางคน แล้วกดโทรออกโดยไม่ดูเวลาว่ามันดึกขนาดไหน

(มีอะไรให้พี่ช่วยครับน้องพีพี) รอไม่นานเสียงปลายสายก็เอ่ยรับสายอย่างคุ้นเคย

ต้าร์ ชายวัยสามสิบต้น ๆ ลูกพี่ลูกน้องของพีพี เป็นคนที่คอยให้คำปรึกษาและช่วยสะสางปัญหาต่าง ๆ ให้กับเธอ ไม่แปลกที่เขาจะเอ่ยมาแบบนั้น

“พีพีอยากให้พี่ต้าร์ ช่วยหานักสืบเก่ง ๆ ให้หน่อย”

(จะให้ไปสืบประวัติใคร?) 

“หามาให้เถอะน่า” เธอไม่บอกพี่ชาย

(มีความลับกับพี่นะเรา เค เดี๋ยวจัดการให้) 

“ขอบคุณนะคะ”

หญิงสาวกดวางสายจากพี่ชาย มือเลื่อนดูโทรศัพท์อัปเดตสถานการณ์รายวัน

“แม่ค้าอินฟูนามว่าพีพี หัวร้อนด่าแฟนคลับ ขณะไลฟ์สด อะไรกันเนี่ย ทำไมหน้าฟีดมีแต่คลิปของฉันเต็มไปหมด” เธอเลิกคิ้ว นิ้วก็พลางเลื่อนอ่านคอมเมนต์ใต้คลิป

คนนอนนา : หน้าตาก็งั้น ๆ ไม่รู้ติดตามมันไปได้ยังไงกัน คงมีแต่ผู้ชายรุ่นพ่อแหละที่ชอบนาง ไม่รู้แอบไปกินกับหลัวชาวบ้านด้วยรึเปล่า

“โอ้โฮ...ยัยคนนี้นี่ ฟ้องได้เลยนะแบบนี้ ฮึ!” อ่านคอมเมนต์จบอารมณ์ก็ขึ้น มีแต่ข้อความดูถูกเหยียดหยามทั้งนั้น และส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงเสียด้วย

“ชิ อิจฉาฉันละสิ” เธอเลือกที่จะปิดมือถือและวางมันลง ไม่เสพข้อมูลที่ทำให้เสียสุขภาพจิต ทุกคนต่างก็มีคนรักและคนเกลียดด้วยกันทั้งนั้น ไม่รับรู้ก็ไม่ทุกข์

สามวันต่อมา

@ ATR CAR CARE

ถึงวันนัดรับรถ พีพีเข้ามาที่อู่ซ่อมรถตามวันเวลาที่พนักงานโทรนัดหมายเธอมารับรถ

“น้องพีพีคนสวย หวัดดีครับ” เจ้าของอู่ยิ้มร่าเดินมาต้อนรับเธอด้วยตัวเอง

“สวัสดีค่ะ ไทเธย์มาทำงานมั้ยคะ?” ประโยคแรกที่เอ่ยก็ถามหาพนักงานร้านก่อนใครเลย แทนที่จะถามหารถยนต์

“เอ่อ ไม่ทราบว่าน้องพีพีถามหาไททำไมครับ มีอะไรรึเปล่า”

“เอ่อ...คือ...พอดีมีเรื่องอยากคุยกับเขานิดหน่อยค่ะ”

“อ๋อ มันเอารถไปส่งลูกค้าครับ พึ่งออกไปเมื่อกี้ ส่วนเรื่องรถของน้องพีพี เดี๋ยวพี่จัดการให้ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วล่ะ เหลือแค่ขั้นตอนล้างรถ”

“อ๋อค่ะ เฮอ...” เธอตอบรับสีหน้าเซ็งเซ่ ก็อุตส่าห์ตั้งใจมาหาเขาโดยเฉพาะ มีเรื่องต้องถามมากมาย

สองสามวันมานี้เธอไม่ได้ทำงาน เพราะโดนกระแสสังคมบังคับให้ต้องหยุดไลฟ์ ก็ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่วันนั้นนั่นแหละ ชาวเน็ตจึงตัดคลิปช่วงนั้นออกมาโจมตีเธอไม่หยุด ทำให้เธอตัดสินใจยกเลิกงานทุกแบรนด์ที่เข้ามาจ้างเธอ พีพีถือโอกาสนี้พักผ่อนสักหนึ่งเดือน รอให้กระแสเริ่มซาลงค่อยกลับไปไลฟ์ต่อ เงินเก็บเธอก็พอมีใช้อยู่บ้าง ไม่มากไม่น้อยแค่หกถึงเจ็ดหลัก ทั้งบ้านและรถล้วนซื้อด้วยเงินสด ไม่มีหนี้สินให้หนักใจ มีแต่เรื่องผู้ชายนี่แหละที่ทำให้ผู้หญิงหน้าสวยคนนี้หนักอกหนักใจอยู่เรื่อย

สองสามวันมานี้ก็เอาแต่สืบเรื่องราวในอดีตของแฟนเก่าอย่างไทเธย์ ไม่รู้ว่าจริงจังแค่ไหนถึงขนาดลงทุนจ้างนักสืบค้นประวัติของเขาอย่างละเอียดโดยเฉพาะในช่วงที่เขาเลิกกับเธอแล้ว และก็ได้รู้เรื่องหนึ่งมาเรื่องนี้น่าสนใจมาก ได้ยินครั้งแรกเธอแทบช็อก ไม่อยากจะเชื่อข้อมูลที่นักสืบบอกมา จึงอยากเข้ามาถามจากปากเขาเอง

“ทำหน้าเหมือนคนผิดหวัง ดูเหมือนพีพีจะสนใจน้องชายพี่นะคะ คิดอะไรกับน้องพี่รึเปล่า” อาการเธอออกจนรุจจับสังเกตได้

“...” พีพีกะพริบตารัว ๆ เลิ่กลั่กจนคนถามอดยิ้มแห้งออกมาไม่ได้

“คิดจริงด้วย”

“ที่จริงก็ไม่ได้คิดขนาดนั้นนะคะ เพราะพีพีกับเธย์เคยคบกันมาก่อน พอดีไม่ได้เจอกันหลายปี แค่อยากถามว่าทำไมเขาถึงมาเป็นพนักงานที่นี่ แทนที่จะไปนั่งอยู่ในห้องแอร์ทำหน้าที่ลูกเจ้าของบริษัท”

“ฮะ? น้องพีพีกับไอ้ไทเคยเป็นแฟนกัน?” รุจเลิกคิ้วเข้ม ไม่อยากเชื่อว่าเรื่องนี้จะจริง

“จริงค่ะ แต่เลิกกันได้สามปีแล้ว”

“อ๋อค่ะ วาสนามันดีจริง ๆ ได้คบกับผู้หญิงสวยขนาดนี้”

“ขอบคุณที่ชมนะคะ”

“น้องพีพีคงยังไม่รู้ว่าธุรกิจของพ่อกับแม่มันล้มละลาย”

“ล้มละลาย ตั้งแต่ตอนไหนคะ” ข้อมูลนี้เธอไม่ได้ตกใจมากนัก เพราะเมื่อวานตกใจไปแล้วรอบหนึ่ง

“ดูท่าข้อมูลนี้คงเป็นเรื่องจริง คุณนักสืบก็ส่งข่าวมาแบบนี้”

“ทำไมเขาไม่บอกพีพีเลย”

“มันพูดอะไรกับใครที่ไหนล่ะ หนึ่งวันมันพูดกับพี่ไม่ถึงสามประโยค ยิ่งเรื่องแบบนี้ไม่มีทางที่มันจะเล่าให้ใครฟัง”

“ก็จริงนะคะ คนคนนี้พูดน้อยจริง ๆ”

“พี่เป็นคนให้ไทมาทำงานที่นี่เอง หลังลาออกจากมหา’ ลัย พ่อแม่ของไทก็ไปกู้หนี้นอกระบบ หวังจะเอามาเปิดร้านอาหาร แต่สุดท้ายก็เจ๊ง ต้องหนีเจ้าหนี้หัวซุกหัวซุน ไปอยู่ต่างประเทศ”

“แบบนี้นี่เอง เอ๊ะ เมื่อกี้พี่รุจบอกว่า เขามาทำงานที่นี่หลังลาออกจากมหา’ลัยเหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ”

“เขาเรียนไม่จบป.ตรี?”

“ถูกค่ะ”

“...” พีพีเข่าแทบทรุดเมื่อได้รู้เรื่องราวอีกมุมที่แสนจะรันทดของหนุ่มรุ่นน้อง เรื่องนี้นักสืบก็เกริ่นมาแล้ว แต่ยังไม่ชัวร์จนเธอก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง พอได้ยินจากปากคนใกล้ชิดเขา ก็คงไม่มีอะไรผิดพลาดแล้ว

“นั่นมันช่วงที่เขาบอกเลิกฉันนี่ อย่าบอกนะว่าบอกเลิกเราเพราะเหตุผลนี้ จะทำตัวเป็นพระเอกไปถึงไหน”

เอี๊ยด! ขณะนั้นมีเสียงรถยนต์หรูของใครบางคนเข้ามาจอดในร้าน

“ทำไมวันนี้มีแต่สาว ๆ มาหาไอ้ไทวะ” รุจพึมพำเมื่อมองไปที่รถคันสีเหลืองที่พึ่งเข้ามาจอดในอู่

พีพีจึงมองตามสายตาของรุจ เห็นหญิงสาวหน้าตาสวยทรงหมวยและทรงอึ๋ม เจ้าของชุดเดรสสั้นสีดำปาดไหล่กำลังลงจากรถ เธอรู้สึกว่าใบหน้านี้ดูคุ้น ๆ

“ลูกค้าขาประจำเหรอคะ?” เธอถามรุจ

“ใช่ค่ะ มาทุกอาทิตย์ คุณหนูหลิน ลูกสาวเจ้าสัวที่รวยมาก ผู้หญิงที่นอนซบตักมันคืนนั้นนั่นแหละค่ะ”

ที่แท้ก็ผู้หญิงในคืนนั้น หลินไม่ใช่แฟนของไทเธย์ แต่เป็นคนที่มีใจให้เขาข้างเดียว

“อ๋อค่ะ”

“เธอคลั่งรักไอ้ไทมันน่ะ กำลังตามจีบน้องพี่อยู่”

“...” ประโยคนี้ทำคอเธอเกือบเคล็ด หันขวับมองหน้ารุจอย่างเร็ว “เธอชอบไท? แต่ไทมีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอคะ นึกว่าคนนี้ซะอีก”

“เคยมีต่างหาก แต่เลิกกับริโกะได้หกเดือนแล้วมั้ง”

“เลิกแล้ว?” มีอะไรที่เธอต้องแปลกใจเกี่ยวกับตัวเขาอีกไหม เรื่องที่เขาบอกว่ามีแฟนแล้วก็หลอกลวงทั้งเพ

“อุตส่าห์ชมว่าเป็นพระเอก ตัวร้ายชัด ๆ"

“พีพีน่าจะเคยเห็นริโกะ เธอเป็นนางแบบโฆษณาไง ยอมทิ้งน้องพี่ไป เพื่อคบกับคนที่ทำให้เธอไปมีแสงในวงการบันเทิง เหอะ ร้ายสุด ๆ”

“เวรกรรมตามทันน่ะสิ ทำกับแฟนเก่าไว้ไม่ดี สมควร”

“อ๋อ ริโกะนี่เอง ตอนนี้เขาคงชอบคุณหนูหลินแล้วมั้งคะ”

“พี่ก็ไม่รู้ว่าชอบมั้ย แต่เห็นมันปฏิเสธคุณหนูตลอด ไม่รู้มันมีหัวใจรึเปล่า ขนาดตอนเลิกกับริโกะพี่ก็ไม่เห็นมันจะทุกข์ร้อนอะไร ปกติเหมือนทุกวัน หรือว่ามันยังลืมใครบางคนไม่ได้” รุจพูดพลางขมวดคิ้วเลื่อนสายตามาจ้องใบหน้าที่กำลังทำท่าครุ่นคิดอะไรในใจ

หรือว่า...

“ไม่สนใจใคร หัวใจเขาน่าจะตายด้านไปแล้วจริง ๆ นั่นแหละค่ะ พีพีขอไปดูรถหน่อยนะคะ เห็นพนักงานขับออกมาแล้ว”

“ครับผม”

“อ้อ..เกือบลืมไป เดี๋ยวค่าใช้จ่ายทั้งหมด พีพีจะจ่ายเองนะคะ”

“อ้าว ไทบอกให้พี่หักจากเงินเดือนมันนะ”

“ไม่ต้องแล้วค่ะ พีพีจ่ายเองได้ เดี๋ยวจะมาเจรจากับเขาใหม่”

เธอหมุนตัวเดินไปที่รถตัวเอง เจ้าของอู่มองตามแผ่นหลัง ใบหน้าก็พลันคลี่ยิ้มอย่างมีนัย

“ฮึ ๆ ที่แท้อักษรตัวพีพีสองตัวที่ห้อยอยู่บนคอมัน ก็ไม่ใช่ชื่อย่อของใคร ตรงตัวเลยนี่หว่า”

เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนี่ไทเธย์ สาวน้อยสาวใหญ่เข้าหาไม่ว่างเว้น แต่คนที่อยู่ในใจเขาจะใช่คนที่รุจคิดรึเปล่านะ