บทที่ 7 เลิกคุย

3 ทุ่ม

          IE

          JJ : ถ้าคุณยังไม่ตอบผมจะโทรไปแล้วนะ

          JJ โทรหาคุณ

          พราวมุกขมวดคิ้วมองสายที่สั่นเข้ามา เธอใจสั่นระรัวแปลกใจกับสิ่งที่เขากระทำมากขึ้น

          ทว่ามือเล็กกลับปัดตัดสายนั้นทิ้ง ไม่ยอมที่จะกดรับ แม้เขาจะติดต่อมาอีกสองสามสายก็ตาม

          IE

          JJ : โกรธผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ?

                ผมไม่รู้ว่าทำอะไรผิด แต่ผมทำงานจริงๆ ไม่มีใครครับ

          นิ้วเล็กเริ่มกดแป้นพิมพ์ เธอกำลังอดทนให้ตัวเองใจแข็งไม่อ่านข้อความเขา แต่ยิ่งทำก็เหมือนกำลังทรมานตัวเอง

          IE

          Praw : ไม่ต้องแก้ตัวแล้วค่ะ ฉันไม่ใช่ไม่เชื่อคุณ

          พอเห็นข้อความดังนั้นคนที่กำลังวิตกกังวลก็หายใจหายคออย่างโล่งอกทันที

          IE

          JJ : แล้วทำไมถึงอ่านไม่ตอบเลยครับ เรื่องที่บอกว่าจะบอกผมมีเรื่องอะไรงั้นเหรอ?

          Praw : เปล่าค่ะ แค่จะบอกว่าคืนดีกับแฟนแล้ว ฉันอยากเลิกคุยกับคุณเจย์ค่ะ

          จู่ๆเธอก็โพล่งมาสั้นๆ

          IE

          JJ : แต่เราเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่เหรอ?

          Praw : ค่ะ แต่มันไม่ควร ฉันอยากให้คุณลองทบทวนดู เราคุยกันมาเกือบเดือน ฉันเริ่มรู้สึกว่ามีความคิดแปลกๆกับคุณ ฉันไม่อยากก่อปัญหาให้ชีวิตคู่ เพราะฉะนั้นเราเลิกคุยกันนะคะ

          JJ : ผมไม่เคยคิดถึงข้อนั้นเลยนะ

          Praw : เรื่องที่ฉันคิดเกินเลยกับคุณงั้นเหรอ?

          JJ : หมายถึงเรื่องเลิกคุยกับคุณ

          แววตาสีอำพันกระตกวูบ เขาส่งข้อความไปหลังจากที่ได้รับกับคำที่แสนประหลาดใจ

          IE

          Praw : คุณเจย์ ทำไมคุณถึงดื้อจังคะ ฉันไม่เข้าใจ คุณส่งรูปตัวเองมาให้ฉันดูตลอด แต่แปลกที่ไม่ให้เห็นหน้า คุณทำตัวลับๆล่อๆ แต่ฉันก็ต้องมาหวั่นไหวกับหุ่นแล้วก็รูปร่างคุณเนี่ยนะ

                    สำหรับฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกพวกมิจฉาชีพหลอกเลยค่ะ...

          JJ : งั้นเรานัดเจอกันไหมครับ คุณจะได้สบายใจ?

          Praw : คุณไม่เข้าใจที่ฉันจะสื่อเลยเหรอคะ? ฉันต้องการให้เราเลิกคุยกัน!

          JJ : ผมทำไม่ได้ เพราะผมเองก็ชอบคุณพราว!

          หลังจากเห็นข้อความพราวมุกถึงกับตาค้าง เธอเผลอใจเต้นแรงกับข้อความของชายหนุ่มอีกแล้ว

          ร่างบางรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะใช้สมองวิเคราะห์กับความรู้สึกที่เกิดขึ้น ในเมื่อเธอตัดสินใจจะหยุดความสัมพันธ์ เธอก็ควรที่จะหยุดให้ได้!

          IE

          Praw : เราพอแค่นี้นะคะ ฉันขอบคุณที่ผ่านมา

          JJ : คุณใจร้ายมาก

          Praw : ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายในชีวิตของใครอีกแล้วค่ะ

          นิ้วเรียวสวยกดบล็อกรายชื่อ JJ ทันทีเธอไม่สนแล้วว่าต่อไปเขาจะรู้สึกแบบไหน ตอนนี้เธอขอตัดไฟแต่ต้นลม ขอไม่รับรู้และไม่คุยกับเขาต่อ

         

1 เดือนต่อมา

          ร่างสวยในวันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษหลังจากที่แฟนหนุ่มที่ไม่เจอกันมานานนับเดือนเดินทางกลับหลังจากไปทำงานที่ต่างจังหวัด พราวมุกตระเตรียมของไว้สำหรับอาหารมื้อใหญ่ พร้อมกับซื้อชุดสวยๆเซอร์ไพรส์สำหรับครบรอบห้าปีหกเดือน

          “อุ้ย!” ร่างบางไม่ทันได้ดูเมื่อเผลอหยิบของชิ้นเดียวกันกับใครคนนึง

          “ขอโทษนะคะ พอดีฉันหยิบก่อน” เธอเอ่ยท้วงเมื่อร่างสูงข้างๆไม่ยอมปล่อย

          “อันนี้มันชั้นในผู้ชายครับ คุณ?” เสียงทุ้มละมุนหูทำให้พราวมุกที่อารมณ์เริ่มเดือด กลายเป็นเย็นลงในพริบตา

          “อ้อ พอดีฉันจะซื้อให้แฟนค่ะ” เธอตอบไปตามตรง พร้อมกับพิจารณาคนตรงหน้า

          ผู้ชายตรงหน้าเธอสูงไม่ต่ำกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรแน่นอน ผิวกายขาวๆของเขาโดดเด่นสะท้อนสายตาคู่กลมของเธอ เป็นคนที่ดูสะอาดสะอ้านและกลิ่นตัวยังหอมติดจมูกอีก แต่แปลกที่อยู่ในห้างเขายังสวมแว่นตาสีดำบดบังใบหน้า

          เห็นแต่จมูกที่โด่งเป็นสัน แต่ไม่เห็นว่าด้านในนั้นดวงตาเป็นแบบไหน?

          “อ๋อ ถ้าอย่างงั้นเชิญคุณเลือกก่อนเลยครับ” เสียงเขาดูอ่อนนุ่มจนพราวมุกพึงพอใจ

          “ขอบคุณนะคะ แต่ฉันให้คุณเลือกก่อนแล้วกัน เพราะยังไงมันก็มีอีกหลายแบบ” เธอยิ้มกว้างเผยความสดใสให้ชายตรงหน้า

          ชรัณกระตุกยิ้มมุมปาก วันนี้ไม่รู้วันอะไร ทำให้เขาได้ใกล้ชิดกับดวงหน้าสวยอีกครั้ง เธอไม่เคยรับรู้เลยว่าเขามีตัวตนอยู่ข้างๆตนเองมาตลอด

          “งั้นผมเลือกตัวนี้..” ชรัณหยิบกางเกงชั้นในราคาแพงแต่ดูเซ็กซี่ไปต่อหน้าต่อตาของพราวมุก

          เธอกลืนน้ำลายเสียงดังอึก เมื่อเห็นเขาเลือกสีแดง

          เขาเป็นใช่ไหม?

          น่าเสียดายจัง...

          นั่นคือเสียงในหัวของเธอในตอนนี้

          “ขอให้คุณมีความสุขกับแฟนมากๆนะครับ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก” เสียงแทบกระซิบประโยคหลังทำให้พราวมุกขนลุกวูบวาบ ในท้องน้อยเริ่มปั่นป่วนเพราะกลิ่นหอมจากตัวของชายหนุ่ม

          ติ๊ง!

          หลังจากที่เธอยืนเหม่ออยู่ก็มีเสียงแจ้งเตือนปริศนาดังเข้ามาในโทรศัพท์

          คนขี้ระแวงกลัวว่าจะเป็น JJ ที่ถูกเธอบล็อกจึงรีบเปิดอ่านทันที

          Line

          (ดอกไม้) : เรียนเชิญนะจ๊ะยัยโง่

          (ดอกไม้) ส่งรูปภาพ

         

          มือถือของพราวมุกแทบร่วง เมื่อเห็นข้อความเรียนเชิญแขกผู้มีเกียรติ ชื่อเจ้าสาวที่เธอไม่คุ้น และชื่อของเจ้าบ่าวที่เธอแสนจะรู้จักเป็นอย่างดี

          ทิมากร พลธรักษ์

          นิ้วเรียวเริ่มพิมพ์ตอบกลับชื่อไลน์อันสุดคุ้นตาทันที

          (พราวมุก) : งานแต่งเธอกับทิมงั้นเหรอ?

          (ดอกไม้) : เปล่าย่ะ  ฉันก็โดนหลอกเหมือนเธอ

          (ดอกไม้) ส่งรูปภาพ

          สิ่งที่น่าตกใจคือที่ตรวจครรภ์มันขึ้นสองขีด ทำให้พราวมุกสับสนและงุนงงไปมากขึ้น

          (ดอกไม้) : พรุ่งนี้ ฉันจะไปเอาเด็กออก ฝากเธอไปพังงานแต่งแทนฉันด้วย ต่อจากนี้ไปฉันไม่ขอเจอผู้ชายหมาๆแบบนั้น!

          ข้อความนั้นทำให้เธอเข่าแทบทรุด นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน?

          ทิมที่อยู่กับเธอมาตลอด แต่จะไปแต่งงานเนี่ยนะ?

          ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาสุมอกของพราวมุกอีกครั้ง ครั้งนี้เธอแหลกสลายเกินกว่าที่จะรับได้ เธอเหมือนผู้หญิงโง่ยิ่งกว่าโง่ ถูกเขาควบคุมพฤติกรรมและเก็บงำไว้ภายในห้องเพียงคนเดียวตั้งหลายปี

          พอมารู้ตัวเองอีกที ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงที่เขาต้องการความสุขเพียงชั่วคราว อยากมาก็มา อยากไปก็ไป เมื่อไหร่ที่เธอพยศเขาไม่มาสนใจเพราะยังมีผู้หญิงอีกคนเป็นจุดมุ่งหมาย

          ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมทิมถึงไม่ถามเรื่องอนาคตอีกหลังจากที่ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการ

          ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้ใจร้ายกับเธอ

          จากความเสียใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความแค้น เธอโกรธแค้นเขาที่เข้ามาทำร้ายหัวใจอันบริสุทธิ์ของเธอ

          เธอเกลียดเขาที่หลอกลวงว่าไปทำงานแต่กลับไปนอนกกกับคนอื่น

          และเธอเกลียดคำว่ารักจากปากเขาที่มันเสแสร้งแกล้งทำมาตลอด!!

          (พราวมุก) : เธอจะไปที่โรงพยาบาลไหน อย่าทำบาปเลยนะ

          เมื่อปาดน้ำตา คนที่เธอเป็นห่วงกลับกลายเป็นยัยดอกไม้ที่เคยคุยเรื่องบนเตียงกับเขาอย่างออกรสออกชาติ

          (ดอกไม้) : เรื่องของฉันไม่ต้องมายุ่ง เธอควรจะไปแก้เผ็ดมันบ้าง ฉันมารู้ทีหลังว่าเขามีเธอเป็นแฟนมาก่อนใคร ยัยนั่นเพิ่งคบมาได้ 2 ปี ขอโทษนะ

          เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เธอไม่อยากจะแย่งของใคร เพราะใครๆต่างก็ใฝ่ฝันว่าต้องการมีรักเดียว

          “ยัยบ้า...”

          (พราวมุก) : ขอบคุณที่เธออุตส่าห์มาบอกนะ ฉันอยากเจอเธอสักครั้ง

          (ดอกไม้) : สักวันนึงแหละ

          จากนั้นสนทนาของทั้งคู่ก็จบไป

          พราวมุกยกเลิกสินค้าที่จะซื้อทั้งหมด เธอกลับมาหัวเราะให้กับตัวเองที่คอนโดของชายหนุ่มเงียบๆ

          ก่อนจะเห็นเขาทิ้งข้อความมาบอกว่าติดธุระกะทันหัน ต้องไปต่างจังหวัดต่อ..

          ถ้าสิ่งต่อไปนี้เธอจะทำคงไม่ผิดบาปใช่ไหม?

          เพราะสุดท้ายแล้วเธอคือผู้ถูกกระทำ ไม่ใช่หรือ?

          นิ้วเรียวรีบกดปลดบล็อกชายหนุ่มที่เธอเองก็ถวิลหาไม่น้อยมานานนับเดือน

          เธอรีบกดพิมพ์แชทส่งไปให้ชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลายจนเจ้าตัวเองก็บอกไม่ถูก

          IE

          Praw : คิดถึงจังเลยค่ะ เรามาเจอกันดีไหมคะ?

          เธออยากแก้แค้น อยากแลกทุกอย่าง อยากให้ทิมตายทั้งเป็น

          ไม่รู้หรอกว่า JJ จะช่วยได้ไหม ขอเพียงเขาช่วยทางร่างกายให้เธอไม่กลับมามัวหมองเพราะทินอีก แค่นี้ก็พอแล้ว

          IE

          JJ : ให้ผมไปรับนะครับ