Adore You ของคุณหมอ

Adore You ของคุณหมอ

last updateLast Updated : 2026-02-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
87Chapters
787views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันกับเขาเราต่างกันราวฟ้ากับเหว อาจเป็นเพียงความเห็นใจ ที่ทำให้เขาเลือกที่จะไม่ปล่อยฉันไปไหน แต่แม้ว่าฉันเองจะรู้สึกกับเขามากมายยังไง.. แต่คุณหมอของฉัน เขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว ความจริงคือ ระหว่างเราควรจะ เสร็จ จ่าย และจบ “คุณหมอควรซื้ออุ่นแค่ตัวนะคะ ถ้าซื้อใจด้วยมันจะลำบากกันใหญ่” “เธออยากได้อะไร? เงิน? บ้าน? รถ? ฉันให้เธอได้ทุกอย่าง แค่เป็นเด็กดีแล้วอยู่ข้างๆฉัน”

View More

Chapter 1

INTRO 18+

Skye's POV

"Oh, my god!" 

I only have ten minutes left before my first job interview today! 

I did not want to risk being late, so I pressed all the buttons going up of the elevators I found in the lobby of the building. And jump into the first one to open. And pressed the close button in a flash. 

"Uggggghhhh…." 

I heard the sound of someone groaning. It made me turn around. 

"Hey! Are you alright?" I asked with fright. "What happened?!" I exclaimed. 

As I tried to check on the man sitting on the corner of the elevator floor, I moved closer and tried to ask him. But I did not get any response, although he remained in his position. In my understanding, he was not well. He might have even fainted. 

"Hey, Mister. Are you okay?" I asked, shaking his right arm gently. But the moment his hand moved to sit up straight as if he was awakened, a spurt of something sprayed my face. I wiped it away without a thought. But when I realized what it was, I yelped.

"You're bleeding!"

A hemaphobic me murmured. My voice was shaking. My body froze. I couldn't make another move! I felt like I was suddenly tossed into a cold cave. But I knew I have to hold a grip of my sanity. If I faint, this bleeding man might lose the chance to survive. I could feel cold sweats almost all over my body. 

"What do I do?!" I exclaimed in distress. 

"Shhhhh…." the man hushed me. "My car… I…" the next I heard him say was so gibberish I couldn't form any word out of it. 

"You need to see a doctor," I reminded him. Then I was about to dial the emergency hotline, but the man held my hand tightly. 

"No. Please…" he paused, groaning. "Don't… Call… anyone," his words were almost dragged out. "Just get me out of here," he sounded pleading.

The next moment I felt the lift stop. The doors slid open. I checked on the floor indicator and saw it said we were in the basement. I hurriedly pressed the B4 and then the close button. 

"Hold on. You're going to be just fine. My car is parked on another basement floor. I will get you out of here. Just don't die on me, do you understand?" I said in the calmest tone I could ever manage to speak with. 

The interview I was so worried I would miss earlier, vanished entirely from my mind. I could not ignore this man despite being a stranger. It's actually a miracle that I haven't fainted yet. My father can't even take me to the hospital even when we need to because I have significant trauma seeing bleeding injured people. So, the thought of a hospital is freaking the hell out of me already. My thoughts earlier were to call for medics and send this man to the hospital, but I will remain behind. However, he doesn't seem to agree with the idea, and I gathered we might have the same fear, so I am thinking about taking him to my father, who might know what to do with his wound. 

"I can't carry you, Mister. You have to stand up and walk with me to my car. It's not far from here. We just have to pass three parking slots, and the fourth is already my ride," I stated as I helped the man get up from the floor and wound his left hand wound around my shoulders. We sauntered on our way to my vehicle. 

“You better take the backseat,” I told the man as I assist him. And then I realized something. I had to know his name the least, I thought. “My name is Skye. What do I call you?” 

I asked to ease my anxious mind. When we were in the elevator, the metal box we were in wasn’t as bright as the welcoming morning sun when we arrived at my car, which was parked next to the glass window on the wall. The building has basement floors but they weren’t really underground. The elevators were located on the opposite wings of the building because the parking space allotted for the employees and guests in this building was on the first five floors on both sides.

“You have to say something. At least tell me your name. Because I am afraid I might faint if I don't keep my fear of blood off of my head right now,” I urged the man as I buckled the seatbelt on him.

I couldn't explain why I was feeling like all my senses were at full alert. Whenever I would see such scenarios before, I would drop lifelessly before my brain could ever process the whole scene, unlike right now. I am not sure to say this, but I feel like I am having an adrenaline rush! The energy and strength were there, but the knowledge on how to respond or what to do was weighing so low. 

“Mar….co,” he said softly followed by a deep groan.

“Marco, okay, that's a nice name, I guess. Or maybe not, seeing you are in this shape,” I said as soon as I sat in the driver's seat and took a deep breath to calm my senses down.

The man growled in pain but was accompanied by a short and arduous chuckle.

“Are you sure you don't want to go to the hospital?” I turned my upper body around to face him, making sure I do not miss seeing his response if he did not make it spoken. I was assuming he would nod or shake his head, instead. If not, I was hoping to see his expressions and take it from there before I start driving. 

“No….” he winced as he paused on his words. “Hos-…” the man was turning paler by the seconds as he tried to speak. I was about to hold him back from saying anything more when he beat me to it. “Not… the hospital….” 

“Wait! Wait,” I yelped when I noticed he was drifting on and off of his consciousness. 

“Hush!” he frowned as he answered with audible agony. “Start driving but not above normal speed. And don’t stop or talk to anyone….” 

“Alright! Alright. I got you. Just lay back there,” I hurriedly pulled the shirt I had changed with earlier and reached for the man’s hand holding his wound. “Use this as cloth to press on your wound. You’re bleeding so badly,” I told him. 

“Lock the doors,” he seemed to speak with difficulty. 

I pressed the automatic lock button from the driver’s side door and all doors of my second-hand silver sedan made a “click” sound. Not too long after doing so and got the engine started, a few men passed by. They seemed to be in a hurry looking around. Then I heard an exchange of yells from one group at the end to the other from the opposite direction. 

“None!”

“Negative!”

“To the next floor! Find him!”

I started driving when I saw the group of men leave the area, and through the rearview mirror, I asked the man in my backseat.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
87 Chapters
INTRO 18+
Adore You ของคุณหมอ [เครวิลxน้ำอุ่น] อีโรติกโรมานซ์ Writer : MeiMei(เมอิเมอิ).。・:・ ⌒♡*:・。 ⌒“อ้อนฉันสิ”“….”“ขอร้องให้ฉันช่วยเธอ” “ขอร้องนะคะ ขอไปนอนด้วยคืนนึงนะคะ”“..นี่เธอ อ้อนทุกคนด้วยวิธีนี้หรือเปล่า”“..แค่คุณหมอค่ะ”.。・:・ ⌒♡*:・。 ⌒ฉันกับเขาเราต่างกันราวฟ้ากับเหว อาจเป็นเพียงความเห็นใจ ที่ทำให้เขาเลือกที่จะไม่ปล่อยฉันไปไหน แต่แม้ว่าฉันเองจะรู้สึกกับเขามากมายยังไง.. แต่คุณหมอของฉัน เขามีคู่หมั้นอยู่แล้วความจริงคือ ระหว่างเราควรจะ เสร็จ จ่าย และจบ“คุณหมอควรซื้ออุ่นแค่ตัวนะคะ ถ้าซื้อใจด้วยมันจะลำบากกันใหญ่”.。・:・ ⌒♡*:・。 ⌒โปรยปรายก่อนอ่านเพราะต้องรีบหาเงินเพื่อเอาไปรักษาพ่อที่อาการโคม่าและมีชีวิตขึ้นอยู่วันต่อวัน น้ำอุ่น เลยยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งเงินค่ารักษาของพ่อ ไม่ว่าจะกี่บาท ไม่ว่าจะกี่แสนหรือแม้จะต้องแลกด้วยร่างกายก็ตาม เธอขอร้องให้เขาซื้อเธอ ด้วยเหตุผลที่สุดจะกตัญญู โดยที่ไม่ได้นึกเผื่อไปว่าหากเขาคนนั้นติดใจเธอขึ้นมา เรื่องมันจะไม่จบแค่ที่ เสร็จ จบ จ่าย!!จุดเริ่มต้นเห็นทีจะมีก็เพียงแค่เท่านี้ แต่ก็ไปอยู่ในจุดที่ก้าวขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกระบวนการค้าอวัยวะอย่
Read more
EP.1 หมอเครวิล
-1-“ห้าหมื่น! บอกกันกระทันหันแบบนี้ อุ่นจะไปหาจากที่ไหนละแม่”“นั่นมันเรื่องของแก ทั้งที่แกเองก็รู้อยู่เต็มกะบาลว่าพ่อแกป่วยแล้วต้องใช้ค่ารักษาแพงจนหูฉี่แบบนี้ทุกอาทิตย์ แกก็ยังใช้ชีวิตลอยไปลอยมาเหมือนผีไม่มีศาล บ้านช่องก็ไม่ดูแล ทำงานหามรุ่งหามค่ำก็ได้เงินแค่เศษขี้หมาขี้แมว!”“….”“ทำไมไม่รู้จักใช้สมองให้มันมากกว่านี้ฮะ! ลำพังแค่งานเสริฟ์ข้าว เข้ากะที่มินิมาร์ทมันจะไปพอยาไส้อะไรพวกเรา! แค่ค่ารักษาพ่อแก เงินสี่สะห้าพันนี่ยังไม่ได้สายน้ำเกลือเลย!” “แล้วแพตตี้ละแม่ วันๆแพตตี้ทำอะไรบ้าง แพตตี้ก็โตแล้ว ถ้าช่วยกันหาเงินอีกคน อุ่นจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องที่แม่จะกินจะใช้ยังไง ไหนจะเรื่องจิปาถะที่บ้านอีก คนที่ใช้เงินเก่งที่สุดแบบนั้น แม่น่าจะสอนให้แพตตี้รู้จักหาเงินเองซะบ้าง เงินที่อุ่นหามาได้ มันจะได้เหลือเอาไปรักษาพ่อ แล้วแม่ก็จะได้ไม่ต้องมายืนด่าอุ่นทุกครั้งที่อุ่นหาเงินมาให้แม่ไม่ได้”ฉันมีชีวิตอยู่ในครอบครัวแบบนี้แหละ แม่ตาย พ่อมีเมียใหม่ ก็คือคนที่ฉันเรียกเขาว่าแม่และยืนด่าฉันฉอดๆอยู่ตรงนี้ พ่อฉันคว้าเมียใหม่หลังจากแม่ตายได้ไม่นาน ด้วยเหตุผลอะไรฉันเองก็ไม่ขอพูดละกันชีวิตเราก็เป็นครอบค
Read more
EP.2 ห้าวิ
-2-ก๊อก ก๊อก ก๊อก ตังเมเคาะประตูกระจกก่อนจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของผับอย่าง คูมิน เขาพยักหน้าก่อนจะวางมือถือที่เพิ่งคุยเสร็จแล้วให้ความสนใจกับเธอทั้งสอง แต่ยังไม่ทันที่ตังเมจะกล่าวแนะนำน้ำอุ่นให้เจ้านายเธอได้ฟังอย่างเป็นทางการ“สวัสดี เธอน้ำอุ่นสินะ มีลูกค้าสนใจเธอหลายคน” คูมินผายมือไปที่น้ำอุ่น สองสาวมองหน้ากัน“..คุณมินคะ คือน้ำอุ่นมันยังไม่เคยรับงานที่ไหนมาก่อน แล้วก็ยังใหม่มากๆกับเรื่องนี้ อุ่นจะไม่รับงานตลอดนะคะ อุ่นแค่จะ”“ฉันรู้”“….”“ฉันอยู่กับผู้หญิงมาเป็นร้อย ฉันรู้ว่าแม่กระต่ายน้อยมาที่นี่ต้องการอะไร” คูมินลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบไอแพดติดมือ เขาเดินวนโต๊ะทำงานก่อนจะยืนพิงกับโต๊ะทำงาน เลื่อนๆไถๆไอแพดอยู่ไม่กี่นาที ระหว่างนั้นตังเมก็แนะนำว่าเจ้านายของเธอคือคูมินแบบกระซิบกระซาบ“เครวิล”“ห๊ะ! ค๊ะ?” ตังเมร้องเสียงหลง เธอมองหน้าคูมินราวกับว่าต้องการความมั่นใจ และมันทำให้คนมาใหม่อย่างน้ำอุ่นเริ่มกังวล เธอเกาะแขนเพื่อนของตัวเอง“เป็นมันได้ไหม?” คุณคูมินเดินตรงมาหาฉัน ตังเมอึ้งกิ่มกี่ไปแล้ว มันไม่พูดอะไรกับฉันเลย แต่เพราะว่าชื่อนั้นทำให้ฉันขมวดคิ้ว ชื่อของคุณหมอสูทขาวเมื่อกี้เหรอ แ
Read more
EP.3 ไม่นิ่งเป็นศพก็พอ
-3-“..แล้วอุ่นต้องทำอะไรบ้างคะ” คุณคูมินเขาหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะแบมือตรงหน้าฉัน ราวกับจะบอกให้ฉันเอามือถือขึ้นมาสักทีน้ำอุ่นควักมือถือปลดรหัสแล้ววางลงในมือของร่างสูง คุณคูมินจัดการอะไรได้ไม่นานก็ยื่นมันคืนให้ฉัน ก่อนที่เสียงข้อความจะดัง“นี่ไลน์ฉัน ฉันจะส่งโลเคชั่นคอนโดมันให้เธอ” เขาพูดไปและจัดการส่งโลเคชั่นไปด้วย “ชั้น10 ห้อง1000”“แล้วหลังจากนั้น..”“เธอก็แค่เล่าปัญหาของเธอให้มันฟัง บอกออกไปว่าต้องการเงินเท่าไหร่แค่นั้นแหละ”“..แค่นี้เหรอคะ แล้ว แล้วความปลอดภัย”“น่าเศร้าหน่อยถ้าเธอจะถามถึงเรื่องถุงยาง”“….”“ไม่ใช่อะไรนะ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันไซส์อะไร ถึงที่นี่จะมีถุงยางเป็นตับ ฉันก็ไม่เคยเห็นมันจับสักที แต่ไม่ต้องห่วงหรอก มันเป็นหมอมันจัดการได้แหละ หรือถ้าเธอไม่สบายใจจะสุ่มๆหยิบติดไปก็ได้”“แกต้องรีบใช้เงินไม่ใช่เหรออุ่น รีบหยิบรีบไปเถอะ อย่าปล่อยให้พ่อแกต้องรอนาน”“..อืม” ชีวิตตอนนี้เลือกอะไรไม่ได้มากหรอก ศักดิ์ศรีของฉัน มันทำให้พ่อผ่าตัดอย่างปลอดภัยไม่ได้ แต่เงินทำให้พ่อฉันปลอดภัยได้ ขอโทษนะที่ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีขนาดนั้น ฉันก็แค่.. ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อได้อยู่กับฉันไปอีกนานๆแค
Read more
EP.4 ทำเบาๆ ได้ไหมคะ NC
-4-“อะ อึ่ก!” น้ำอุ่นนอนตัวแข็งทื่อ ไรฟันกัดที่เรียวนิ้วของตัวเอง ก้มมองที่หมอวิล เขากำลังสำรวจร่างกายของเธอ เรียวนิ้วและมือเรียวสวยนี่.. เขาเคยสำรวจและใช้ชันสูตรศพ มือเบาๆแบบนี้ บีบเค้นฟ้อนเฟ้นเธออย่างทนุถนอม..เขาไม่ได้ทำให้ฉันกลัวแต่ว่า เขากำลังทำให้ฉัน ใจสั่น..“..คะ คุณคงไม่เคยทำให้ศพบอบช้ำเลยใช่ไหมคะ?”“….”“มะ มือของคุณหมอคงรักษาสภาพศพดีมากๆ”“พูดเรื่องฉันทำยังไงกับศพตอนนี้เนี่ยนะ?” ฉันเผลอทำให้หมอวิลหงุดหงิดแล้วสิ งั้น.. ไม่เปรียบเทียบกับศพแล้ว“ขะ ขอโทษค่ะ คะ คุณหมอเป็นหมออารุยกรรมด้วย คะ เคสไหนรักษายากที่สุดคะ”“..ยังไม่เจอที่ยากขนาดนั้น”“ละ แล้ว แล้วคนไข้ที่ไม่เชื่อฟังละคะ คุณหมอรับมือยังไง”“ฉันควรรับมือกับเธอยังไง?”“….”“มาอ่อยกันถึงที่ แต่กลับพร่ำพูดไม่หยุดแบบนี้” หมอวิลหยุดสนใจร่างกายของน้ำอุ่น แต่ละคำที่เธอพร่ำพูดออกมามันชวนให้เสียอารมณ์“อยากเป็นศพให้ฉันชันสูตร?”“ขอโทษที่ทำให้เสียอารมณ์ค่ะ ..คุณหมอไม่ได้ทำให้อุ่นหรือรู้สึกกลัวนะ แต่ว่า”“อะไร?”“..มันดีจน จนไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้จะพูดอะไรแบบนั้นค่ะ”“ก็ครางซะสิ”“….”“ถ้ามันรู้สึกดีจนไม่รู้จะพูดอะไร ก็ครางสิ”“….”
Read more
EP.5 กับดักความกตัญญู
-5-[ว่าไงอุ่น! คุณหมอโอเคไหม]“..อื้ม เพิ่งเสร็จ”[อ๊ายย ตายแล้ว! อยากตั้งเตาเม้ามอยเลยนะเนี่ย แต่ฉันติดงานนะสิ ต้องไปทำดื่มก่อน ไว้ค่อยคุยกันนะ!]“ตังเม..”[อ่าๆ]“..เรื่องของฉันกับหมอวิล อย่าบอกใครที่ร้านจะได้ไหม”[ไหงงั้นละ]“..ก็แบบ”[นี่อุ่น ถึงTHE COVEจะเป็นแค่ผับบาร์ที่พวกคนมีเงินถุงเงินถังชอบเอาเวลามาทิ้งที่นี่ แต่มันไม่ใช่ทุกคนนะที่จะถูกตาต้องใจคนพวกนั้นถึงขั้นรับไปเลี้ยงดูเป็นจริงเป็นจังอะ ไอ้ที่ฉันบอกแกแบบนั้นไปก็เพราะ ถ้าแกมีโอกาสไปอยู่ในจุดที่มีคนเลี้ยงดูแกจริงๆ THE COVE ก็จะดูแลในส่วนที่แกเป็นพนักงานของ THE COVE เขามีกฎหมายคุ้มครองพวกเรา แต่ไว้ค่อยคุยกันนะ ฉันไปทำงานก่อน]“อื้ม” น้ำอุ่นนั่งกอดตัวเอง ชำระร่างกายในอ่างอาบน้ำหรูจากุชชี่ ฟองบุ๋งๆนี่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายมากๆ แต่.. เหมือนเอฟเฟกต์จากครั้งแรกของเธอจะออกอาการซะแล้ว “..ปวดท้อง” ฉันนั่งตัวงอ ก่อนจะกำลังชั่งน้ำหนักว่ามันเป็นเพราะเรื่องที่ทำไปเมื่อกี้ หรือเพราะวันนี้ฉันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องกันแน่ ต้องรีบอาบน้ำเเล้วล่ะ ฉันตัองรีบไปจ่ายค่าผ่าตัดของพ่อกระนั้นน้ำอุ่นกดมือถือโทรหาแม่เลี้ยงที่เพิ่งมีปากเสียงกันไป ไม่นานท
Read more
EP.6 บริการหลังการขาย
-6-วันต่อมา..“อื้อ” ทำไมปวดแบบนี้นะ ฉันลืมตาตื่นแล้วก็เห็นว่าตังเมยืนทำข้าวเช้าอยู่ในครัว เมื่อคืนฉันไม่ได้กลับบ้านหรอกแต่มานอนที่ห้องตังเมมันแทน จำได้ว่ากลับมาถึงที่นี่ก็กินโจ๊ก กินยาก็แล้ว ทำไมยังปวดแบบนี้นะน้ำอุ่นดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง กดท้องตัวเองจนตัวงอ“อ้าวตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะสลบไสลนานกว่านี้นะเนี่ย”“..ปวดท้องอะ”“ยังไม่หายเหรอ ทำไมปวดข้ามวันแบบนี้ล่ะ? จะเป็นเมนส์หรือเปล่า?”“..ไม่” ตังเมดับแก๊ส ก่อนจะเดินเข้ามาหาเพื่อน น้ำอุ่นหน้าซีดเซียวตั้งแต่เมื่อคืนที่โรงพยาบาลแล้ว“ฉันไม่น่าเชื่อแกแล้วยอมให้แกกลับมานอนเลย แบบนี้ต้องไปหาหมอแล้วนะ”“..อืม แล้วงานที่THE COVEล่ะ”“โอ๊ย เดี๋ยวลาให้THE COVEเชียร์เบียร์เยอะแยะอะ คุณคูมินไม่เจ๊งหรอกถ้าแกไม่ไปทำงานสักคน ทุกวันนี้เจ้านายฉันก็แทบจะโปรยเงินเล่นอยู่แล้ว เอาตัวเองก่อนเถอะ”สรุปคือวันนี้ฉันต้องไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจให้แน่ใจว่าฉันปวดท้องเพราะอะไรกันแน่ เกิดมาก็เพิ่งเคยปวดหนักขนาดนี้ ตังเมรีบหยิบเสื้อผ้าให้ฉัน คอยประคองพาฉันเข้าห้องน้ำและยืนรอฉันล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะโทรเรียกรถ แล้วตอนนี้รถก็มารอที่ตึกแล้วด้วย เป็นจังหวะที่เราลงมาจากตึก
Read more
EP.7 เขาชอบ..
-7-โลกกลมเกินไป..ฉันนั่งมองใบจ่ายยาในมือ มันไม่ได้อยู่ในหัวสักนิด เรื่องการพบเจอหมอวิลข้างนอกแบบนี้ แม้ที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลก็เถอะ“คุณณรินทร์ธรา สันติวราธร เชิญรับยาห้องสองค่ะ”ฉันรับยาก่อนจะตั้งใจว่า จะรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดแต่สุดท้ายก็ต้องชะงัก เขาใจบุญให้เงินแกตั้งหนึ่งแสน จะเอาแต่หลบหน้าแบบนี้มันดูแย่ไปหรือเปล่า น้ำอุ่นหยุดเดินแล้วหันไปหาห้องตรวจที่หมอเครวิลประจำอยู่ห้องนั้น ริมฝีปากเม้มขนัด การผ่าตัดของพ่อฉันจะรู้ผลก็วันนี้.. เป็นการผ่าตัดที่ยาวนานมาก ซึ่งถ้าพ่อฉันปลอดภัยเท่ากับว่า.. เขาเองก็เป็นผู้มีพระคุณของฉัน“น้ำอุ่น?”“คะ คุณคูมิน สวัสดีค่ะ”“หวัดดีอะไรกัน คนกันเอง” ร่างสูงที่เพิ่งมาถึงยกมือบอกปัด เขาตรงเข้ามาจับไหล่ ปัดเผ้าผัดผมให้อย่างไม่ลังเล แล้วเอี้ยวหัวมองตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างว่าเขาคงดูแลผู้หญิงมามากจริงๆแหละนะ“ตังเมบอกว่าเธอลางานเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบาย เป็นอะไรไป?”“..ปวดท้องนิดหน่อยค่ะ”“หอบตัวเองมาโรงพยาบาลแบบนี้ไม่นิดหน่อยหรอกมั้ง นี่ฉันจะมาหาไอ้วิลมันพอดี อยู่ด้วยกันก่อนสิ หรือจะให้มันตรวจให้ก็ได้นะ”“..เอ่อ คือได้รับยาแล้วค่ะ แล้วก็กำลังจะกลับไปพัก
Read more
EP.8 อย่าชมผู้ชายอื่นต่อหน้าฉัน
-8-อึดอัดกว่านั่งกินข้าวกับหมอวิล ก็เห็นทีว่าจะเป็นสายตาของเหล่าพยาบาลนี่แหละ ที่จับจ้องมาที่โต๊ะเรา ก็ไม่แปลกใจหรอก หมอวิลก็น่าจะดังเอาเรื่องส่วนคุณคูมิน เจ้านายของฉัน.. ก็หล่อวัวตายควายหกล้มแบบกลิ้งลงเหวเลยล่ะ คิดตามเอาก็แล้วกัน สองหนุ่มหล่อกับหนึ่งหน่อคือชะนีอย่างฉัน..‘เลือกใครดีละแบบนี้ เจอแบบนี้เลือกไม่ถูกเลยนะ’‘ถ้าคุณคลาวน์มาอีกคนนะ ฉันจะยอมตาย ยอมถวายหัวเป็นทาสรับใช้ ท่านนายเหนือหัว’เสียงซุบซิบก็พอมีเสียงให้ได้ยินแบบชัดเจนแจ่มแจ้งทุกคำ ฉันมองทั้งหมอวิลและคุณคูมินว่าเขาจะมีอาการยังไง แต่พวกเขาเหมือนจะชินซะแล้วสิ ดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลย“เธอรู้จักไอ้คลาวน์หรือยัง?”“ยังคะ”“ถ้าคืนนั้นเธอสังเกต ไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างไอ้วิลคือไอ้เวลล์ ส่วนคนที่นั่งต่อจากไอ้เวลล์นั่นละไอ้คลาวน์” คนที่นั่งข้างหมอวิล แล้วก็อีกคน.. เอาจริงคือหน้าตาดีทุกคนเลยนะ“..อ้อ อุ่นจำได้ค่ะ คนนั้นหล่อสุดๆไปเลย”“สนใจไหมละ ไม่มีลูก ไม่มีเมีย ไม่มีพันธะ ไม่เอาเหรี้ยอะไรเลย^^” ฉันนั่งอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกว่าถูกมองจากคนตรงหน้า ฉันพยายามไม่สบตาเขาครืดด.. น้ำอุ่นลุกขึ้นยืนเมื่อสายตาที่ถูกจับจ้องทำให้เธอรู้สึกอึ
Read more
EP.9 เริ่มไม่น่ารักแล้วนะ
-9-หนึ่งอาทิตย์ต่อมามหาวิทยาลัย ฉันนั่งตาบวมอยู่ใต้ต้นไม้ต้นประจำของฉันกับตังเมที่ใต้คณะ เมื่อคืนร้องไห้ซะตาบวมตอนนี้รู้สึกโมโหตัวเองที่สุดท้ายแล้วสภาพตามันบวมเหมือนมีผึ้งเป็นพันพันๆรังรุมต่อย ร้องไห้เกือบทั้งอาทิตย์ ฉันเลยต้องนั่งอังน้ำแข็งกับตาอยู่แบบนี้ฉันเรียนอยู่คณะสถาปัตถฯตอนนี้ก็ปีสี่แล้ว ฉันหวังแค่ว่าพอเรียนจบ ขอแค่มีงานก็น่าจะโอเค ก่อนหน้านี้ก็วางแผนชีวิตไว้ดิบดีมากๆ แต่เพราะเจอมรสุมจากเรื่องของพ่อ และแม่เลี้ยงจิ้งจอกหางโผล่แบบนั้น ตอนนี้ฉันเลยยังตั้งตัวไม่ค่อยทัน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วไปหมด และปัญหาทั้งหมดทั้งมวลคือเรื่องเงินน้ำอุ่นวางน้ำแข็งประคบใส่แก้วน้ำแข็ง คว้าถุงยาที่หมอวิลแจ้งให้กินเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ขึ้นมา วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว แต่เอาเข้าจริงอาการปวดท้องมันหายไปเมื่อสามวันก่อน แต่เพราะถูกกำชับว่าควรกินให้หมด ฉันก็เลยกินมันจนหมดครั้นนึกถึงหมอวิลขึ้นมา มือเรียวที่ยัดยาใส่ปากก็ถือขวดน้ำค้างคามือนิ่งไปครู่นึงก่อนจะดื่มมันเพื่ออัดยาลงท้อง“..วันสุดท้ายแล้วสินะ”“มาเช้าไม่พอ ยังมานั่งหน้าจ๊องอยู่คนเดียวแบบนี้ ตังเมไปไหนซะละ”“อาจารย์ สวัสดีค่ะ” คนที่ทักทายฉันก็ค
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status