PROLOGUE

I never expect na mapapagod din pala ako sa kanya, na susukuan ko rin pala siya sa huli.

“Thank you Mike.” Saad ko sa kaibigan.

“Are you really sure about this?” May lungkot sa mga mata niya.

“Yes, sure na ako!” Nakangiting sagot ko.

Tumango siya. Pagkatapos niyang iabot sa akin ang sadya ko ay nagpaalam na siya bago umalis.

Saksi siya kung gaano ako nagtiis, umiyak, at nagpaka martyr. Kaya siguro nagtataka pa rin siya kahit binigay na niya sa akin ang ebidensya na nagpapatunay na nagsasabi ako ng totoo.

Sunod naman akong umalis sa place na iyon dala-dala ang brown envelope na naglalaman ng magpapalaya sa akin mula sa kanya. Bago puntahan ang sadya ko ngayon araw, kinuha ko muna ang bagay na pinaka importante sa akin.

“Hito na po ang anak ninyo Misis Salazar.”

Nakangiti akong kinuha sa kanya ang anak ko. “It’s Miss Asuncion now.” Pagtatama ko bago lumabas sa lugar na iyon, kasama ang anak ko. “Umalis na tayo sa lugar na ito anak.”

Binuksan ko ang passenger door bago siya nilagay doon, ako na rin ang naglagay ng seatbelt niya bago umikot at sumakay sa driver seat.

“Before we go, let’s go to your papa first.”

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko bago sinimulan paandarin ang sasakyan. Ilang minuto lang ay nakarating na kami sa building kung nasaan ang asawa ko ngayon.

“We are here.”

Tinignan ko ang anak ko bago tinanggal ang seatbelt ko.

“Wait me here mylove.” Paalam ko pa sa kanya bago lumabas ng sasakyan.

Muntik ko ng makalimutan ang brown envelope, mabuti at pinaalala ito ng anak ko sa akin. Muli ko itong binalikan bago pumasok sa loob ng hospital.

Siguro nagtataka kayo kung bakit dito ako pumunta.

𝘋𝘰𝘤𝘵𝘰𝘳 𝘣𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘴𝘢𝘸𝘢 𝘬𝘰? 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪.

Alam ko ang daan patungo sa kanya. Kaya naging madali sa akin na puntahan siya.

𝘒𝘶𝘯𝘨 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘴𝘪𝘺𝘢 𝘋𝘰𝘤𝘵𝘰𝘳, 𝘦𝘩 𝘢𝘯𝘰 𝘴𝘪𝘺𝘢?

Binuksan ko ang private room kung nasaan siya,  wala ng katok-katok pa. Nagulat sila sa biglaan kong pagpasok.

“Nicole.” Gulat na sambit ng magaling kong asawa sa akin.

Ang asawa ko ay isang CEO, isang bilyonaryong negosyante na ngayon ay nasa ospital ng saktong isang linggo na mula ng magbantay siya dahil inaalagaan niya ang kanyang unang pag-ibig. 

Mabilis na tinulak ng babaeng nakaupo sa bed ang asawa ko. Nakabukaka siya, habang nasa pagitan ng dalawa niyang hita si Gale. Nakapulupot ang mga hita niya sa bewang ni Gale, naghahalikan sila at halos pareho ng nahuhubaran.

Mukhang nagsisimula pa lang nilang abutin ang langit ng dumating ako.

“N-Nicole.” Kinakabahan naman na sabi ni Samantha.

Ngumiti ako. Ang lambing talaga ng boses niya, ito siguro ang dahilan kung bakit hindi siya magawang kalimutan ng asawa ko kahit limang taon siyang nawala sa buhay niya.

“Samantha.” Naglakad ako palapit sa kanila, hindi man lang nag-abala ang magaling kong asawa upang ayusin ang botones ng polo niya. “Hindi ako pumunta dito para gumawa ng gulo.”

Ibinigay ko sa asawa ang envelope na dala ko.

“Ano ito?” Nagtatakang tanong niya ng abutin ang envelope.

“Permahan mo Gale, hindi na kita aabalahin kapag ginawa mo.” Seryosong sabi ko.

“Nicole, ‘wag ka sanang magagalit kay Gale. Nandito siya dahil wala akong ibang kasama.” Biglang sabi ni Samantha.

Tumaas ang isang kilay ko. “Wala ka bang sariling pamilya Sam? Oh I don't really mind. Iyan lang naman papel ang habol ko at hindi ang asawa ko. Sayong-sayo na siya.”

“Nicole.” Galit na suway niya sa akin. “Nakikipag-usap ng maayos ang tao gaganyanin mo. Bastos ka talaga.”

Hindi ako makapaniwala na tumingin sa asawa ko. Magsasalita na sana ako upang ipabawi ang sinabi niya ng unahan ako ni Samantha. Kumapit siya sa braso ng asawa ko at nagpaawa.

“A-Ano ba Gale, okay lang naman sa akin. T-Tama naman siya, d-dapat ang pamilya ko ang k-kasama ko dito. H-Hindi na dapat kita inabala pa.”

Gusto kong matawa ng makitang paiyak na siya.

Anong kadramahan itong pinapakita ng babae na ito?

Wala naman akong sinabi na ganyan ah. 𝘐𝘮𝘣𝘪𝘯𝘵𝘰 𝘬𝘢 𝘨𝘪𝘳𝘭?

“Sshhh! Huwag kang mag-isip ng ganyan Sam. Kagustuhan ko na puntahan ka dito at hindi ka abala sa akin.” Malambing na sabi ni Gale bago haplosin ang mukha ni Sam.

May kirot akong naramdaman habang pinapanood siyang pakalmahin ang babae niya. Wala lang, inggit ako, never niya kasing ginawa sa akin iyan.

“Kasalanan mo lahat ito Nicole. Dapat kasi hindi ka na nagpunta dito. Pinasama mo lang ang loob ni Samantha.” Galit na sabi sa akin ng asawa ko.

Nang tumama sa akin ang mga mata niya, wala na ang lambing doon, tanging galit ang pinukol niya sa akin.

Hindi ko naman mapigilan tumawa. “Maniwala ka Gale Rey, mas malaki ang pagkakasala mo sa akin.” Sabi ko bago itinuro ang hawak niya. “Iyan lang ang kailangan ko, permahan mo na para matapos na ito.”

Nakita ko ang pagdaan ng takot sa mga mata niya. I never say his name. Ngayon lang.

“K-Kailangan ko ng magpahinga Gale, permahan mo na ‘yan para maka alis na siya.” Mahinang sabi ni Samantha.

Humawak pa siya sa ulo niya na para bang nahihilo. Hindi ko mapigilan mapairap ng makita ang pag-aalala sa mukha ng magaling kong asawa.

“Sige.” Sagot niya.

Damn this man. Mas lalo lang niyang pinatunayan na tama ang desisyon ko. Bakit ko pa natagalan ang lalaking ito?

Binuksan niya ang envelope, pinirmahan ang papel at mabilis na binalik sa akin. Hindi man lang nag-abala na alamin kung ano ang pinirmahan. Wala talaga siyang pake.

“Kunin mo na at ‘wag na ‘wag ka ng babalik dito.”

Kinuha ko sa kanya ang papel, binalik ko ito sa loob ng envelope. May hapdi sa dibdib, wala lang talaga ako sa kanya.

Binaliwala niya ang limang taon na pagsasama namin. Basta na lang niya itong binasura dahil sa una niyang pag-ibig.

Sabagay, ano pa nga ba ang papel ko sa buhay niya ngayon bumalik na si Samantha? Basura na lang ako.

Hindi naman niya ako minahal. Pinakasalan lang niya ako dahil sa isang pagkakamali.

𝘐 𝘩𝘢𝘵𝘦 𝘺𝘰𝘶 𝘎𝘢𝘭𝘦!

“Don't worry Gale, hindi mo na ulit ako makikita! Hindi na ako magmamakaawa sayo na ‘wag mo akong saktan.” May hinanakit na sabi ko. “Wala eh, hindi mo talaga ako minahal. Anong magagawa ko?”

Mahapdi sa puso ng talikuran ko sila. Nagpakawala muna ako ng hangin bago tuluyan lumabas ng kwartong iyon.

Sa wakas, nakalaya rin sa taong walang ginawa kung hindi saktan ako ng paulit-ulit.

Pinapangako ko sa sarili, magmula sa araw na ito. Hindi na ako magpapaloko sa kagaya niya.

𝘎𝘰𝘰𝘥𝘣𝘺𝘦 𝘎𝘢𝘭𝘦! 𝘐 𝘥𝘰𝘯'𝘵 𝘸𝘢𝘯𝘵 𝘵𝘰 𝘤𝘳𝘰𝘴𝘴 𝘰𝘶𝘳 𝘱𝘢𝘵𝘩 𝘢𝘨𝘢𝘪𝘯.