Chapter: Chapter 150 (epilogue)Ilang araw na ang nakalipas magmula nang magising si Thor at hindi ako maalala.Isang linggo na ang lumipas sa sunod-sunod na pagsusuri at gamutan. Unti-unti na siyang lumalakas, bagay na labis kong ipinagpapasalamat. Hindi ko siya iniwan; nanatili ako sa tabi niya kahit na yelo ang pakikitungo niya sa akin. Kung kailangan kong magsimula sa simula, gagawin ko. Dahil kung may natutunan man ako sa lahat ng pinagdaanan namin, iyon ay ang katotohanang walang madaling laban pagdating sa taong mahal mo.Ngayong hapon, pumasok ako sa kanyang kwarto bitbit ang prutas na binalatan ko. Saktong nakita ko siyang hawak ang photo album na iniwan ko sa kanya noong isang gabi. Nakatitig siya sa isang partikular na pahina—ang litrato kung saan nasa loob kami ng bahay, parehong may malalaking ngiti habang nakatingin sa isa’t isa nang may purong pagmamahal.Nang marinig niya ang gulong ng wheelchair ko, mabilis niyang isinara ang album at inilapag ito sa gilid, binalot muli
Terakhir Diperbarui: 2026-06-24
Chapter: Chapter 149Ilang oras matapos ang marahas na katotohanang sumampal sa akin, nanatili pa rin ako sa sulok ng madilim at malamig na pasilyo ng ospital. Karga ko si Astria na sa wakas ay nakatulog na rin pagkatapos ng walang humpay na pag-iyak. Basang-basa pa rin ng luha ang kanyang maliliit at namumulang pisngi. Ang sakit na idinulot ng pagtanggi ni Thor sa sarili niyang dugo at laman ay tila isang lason na dahan-dahang pumapatay sa bawat hibla ng aking puso. "Hija..." Lumapit si Mama sa akin, may hawak na baso ng tubig. "Uminom ka muna. Kailangan mong maging malakas para sa anak mo. At para na rin sa sarili mo." Kinuha ko ang baso ngunit nanatili lang itong nakatigil sa aking kandungan; hindi ko magawang uminom. "Ma... paano naging ganoon kalupit ang tadhana? Kung kailan wala na si Sofia, kung kailan gising na si Thor... doon pa ba kami tuluyang nabura sa buhay niya?" Ang boles ko ay basag na basag, gumaralgal sa tindi ng dalahin. "Wala ako... wala kami sa alaala niya." Hinaplos ni Mama ang li
Terakhir Diperbarui: 2026-06-23
Chapter: Chapter 148Habang lumilipas ang mga araw na nakasama ko si Thor, mas lalo akong nahuhulog sa kanya. Kaya naman talagang gumuho ang mundo ko sa mga binitiwan niyang salita. “Who are you?” Ang boses na dati’y nagbibigay sa akin ng kalinga at init, ngayon ay parang isang matalim na kutsilyo na dumeretso sa puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga mata ni Thor—mga matang gising, ngunit walang bakas ng kahit anong pagkakakilanlan sa akin. “L-Love… hindi mo ba ako naaalala?” nanginginig kong tanong. Pilit kong hinigpitan ang hawak sa kamay niya, umaasang sa pamamagitan ng balat sa balat ay may kislap na babalik sa kanya. “Ako ito… si Astrid. Ang asawa mo.” Ngunit marahan niyang binawi ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak ko. Isang reaksyon na mas masakit pa kaysa sa anumang sampal. Napalunok ako habang pilit na pinipigilan ang paghagulhol. “Asawa?” mahinang ulit ni Thor. Kumunot ang kany
Terakhir Diperbarui: 2026-06-23
Chapter: Chapter 147Apat na araw na ang lumipas mula noong gabing dumanak ang dugo sa ICU ward. Inilipat kami ng mga tauhan ni Matteo sa isang pribado at mas ligtas na suite sa pinakatuktok ng ospital—isang lugar na binantayan na ng tatlong patong ng mga armadong gwardya. Wala na si Sofia. Alam kong dapat ay payapa na ang isip ko, pero tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, naririnig ko pa rin ang huling halakhak niya bago siya tuluyang bumagsak sa semento. Ngunit ngayon ang February 10. Ang mismong araw ng kaarawan ng aming anak na si Astria. "Happy birthday, anghel ko," bulong ko habang hinahalikan ang noo ni Astria na nakaupo sa aking kandungan. May maliit na cupcake sa ibabaw ng lamesa na may nag-iisang kandila. Walang malaking handaan, walang ingay. Ang tanging hiling ng anak ko, tulad ng lagi niyang sinasabi, ay ang magising na ang kanyang Papa. Inilapit ko ang aking wheelchair sa gilid ng kama ni Thor. Hawak ni Astria ang maliit niyang laruan habang ang isa niyang kamay ay pilit na inaabot an
Terakhir Diperbarui: 2026-06-23
Chapter: Chapter 146Ang putok ng baril ay parang kulog na yumanig sa apat na sulok ng ICU. Sa tindi ng lakas ng tunog, tila nabingi ako ng ilang segundo. Nakita ko kung paano tumalsik ang hiringgilya mula sa kamay ni Sofia nang tamaan ng bala ang kanyang braso. Napasigaw siya sa matinding sakit, hawak ang kanyang duguang pulso habang umaatras patungo sa gilid ng bintana. Sa may pintuan, nakatayo si Matteo. Hawak ang kanyang rebolber na may umuusok pang dulo, ang kanyang mukha ay parang sa isang demonyong handang pumatay. "Sabi ko sa iyo, Sofia..." malamig na pahayag ni Matteo habang mabilis na humahakbang papalapit, ang dulo ng baril ay nakatutok na ngayon sa pagitan ng mga mata ng babae. "Ang ospital na ito ang magiging huling hantungan mo." Ngunit bago pa man makalapit nang tuluyan si Matteo, isang malakas na kalabog ang narinig ko mula sa labas ng pasilyo. Biglang may sumabog na smoke grenade sa tapat mismo ng nakabukas na pinto ng ICU. Ang makapal, kulay-abo, at nakasasakal na usok ay mabilis na pu
Terakhir Diperbarui: 2026-06-23
Chapter: Chapter 145"Sigurado ka bang malinis ang buong paligid, Shan?" tanong ko habang nakatitig sa mga monitor ng CCTV sa security room ng ospital. Tatlong araw na ang nakalilipas mula nang mamatay ang espiya sa fire exit, ngunit hanggang ngayon ay nananatiling tahimik ang buong building. "Yes. Nagtaas tayo ng red alert noong unang gabi dahil sa burner phone na nakuha mo, pero mukhang naging false alarm ang inaasahan nating paglusob. Walang cleanup crew na dumating," sagot ni Shan habang humihigop ng kape. "Baka natunugan ni Sofia na nahuli mo ang tauhan niya." Bumuntong-hininga ako. Kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaginhawaan dahil nanatiling tahimik ang mga nagdaang araw. Ngunit hindi kami basta magpapakampante; baliw na si Sofia. Ang sakit lang isipin na dahil sa labis na pagmamahal ay nasiraan siya ng isip. "Huwag kayong pakasisiguro. Ang kalmado ng bagyo ay palatandaan lang na may mas malaking delubyong darating," malamig kong paalala bago ako tumayo para tingnan ang lagay nina Astrid sa ita
Terakhir Diperbarui: 2026-06-23
Chapter: Chapter 041Halos matumba ako sa lakas ng pagkakasampal ni Glenda sa aking pisngi. Umikot ang paningin ko at naramdaman ko ang matinding pamamanhid na agad na sumunod sa nag-aapoy na sakit sa aking balat.Pulang-pula ang kaniyang mukha at nanlilisik ang mga matang idinuduro ang aking dibdib."Ang kapal talaga ng mukha mo! Tama ang hinala ko eh... noon pa lang, mukha ka nang pera!" nanginginig sa galit at diring-diring sambit niya.Nanghihina akong napapaatras sa lakas ng pagkakatulak niya sa akin gamit ang dulo ng kaniyang daliri. Mariin kong iniinda ang bakas ng kaniyang palad na halos nagpatulala sa aking pagkatao.Tuluyan na naming nakuha ang buong atensyon ng mga bisita sa resort. Pinalibutan kami ng napakaraming taong nakasuot ng mamahaling damit, at halos madurog at mapunit sa matinding kahihiyan ang aking pagkatao nang magsimula silang magpakawala ng masasakit at mapanghusgang salita."They may look alike... but Samantha was way more decent than her.""Kawawang Gale... baka nga ginayuma la
Terakhir Diperbarui: 2026-08-12
Chapter: Chapter 040Lahat ay abala para sa nalalapit na unang kaarawan at binyag ng aming anak na si Niko. Gaya ng inaasahan sa pamilya Salazar, pinaghandaan nila ang araw na ito nang napakaengrande—isang pagtitipon na magpapakita sa buong mlipunan kung sino sila.Subalit sa kabila ng liwanag at kasuotan, hindi ko maiwasang makaramdam ng matinding kaba habang pinagmamasdan ang sariling repleksyon sa malaking salamin.Noong ikinasal kami ni Gale, tanging ang kaniyang pamilya lang ang naroon at ang mangilan-ngilang kasambahay na naging malapit sa akin. Siyempre, hindi mawawala doon si Aling Juliet na siyang naging tulay upang makapasok ako sa mansyon bilang kasambahay, pati na rin sina Menggay at Anding na naging totoong kaibigan ko sa lugar na ito.Napalunok ako habang itinataas ang aking paningin. Para akong bumalik sa aking pagkadalaga habang pinapasadahan ng tingin ang mamahaling white slanted-shoulder dress na nakalapat sa aking katawan.Nang maisuot ko ang mamahaling tela, mas umangat pa lalo ang gan
Terakhir Diperbarui: 2026-08-11
Chapter: Chapter 039Hindi kailanman naging madali ang mag-alaga ng isang sanggol—lalo na sa kalagayan namin ni Gale na kapwa bago at kapos sa karanasan sa pagiging magulang.Kahit pa sabihin naming pinaghandaan namin ang lahat at pilit naming pinag-aralan ang bawat galaw noong mga panahong nasa loob pa ng ospital ang bata, iba pa rin pala kapag nasa totoong buhay ka na. Iba ang takot kapag hawak mo na ang buhay na kailanman ay hindi nagbibigay ng anumang babala bago umiyak.Unang gabi pa lang namin sa mansyon, hindi na agad kami pinatulog ni Niko nang mahimbing.Sa gitna ng napakalalim na gabi, biglang umalingawngaw ang matinis at nagmamakaawang iyak ng aming anak na halos magpayanig sa tahimik at malamig na silid.Agad akong napabangon mula sa aming kama at may matinding pag-iingat na kinarga si Niko mula sa kaniyang crib.Nang sulyapan ko si Gale, nakita ko siyang pupungas-pungas na naupo sa gilid ng kama. Lumingon siya sa aming dalawa dala ang mapupula at puyat na mga mata dahil sa matinding antok.Bi
Terakhir Diperbarui: 2026-08-10
Chapter: Chapter 038"Masaya akong kasama na natin siyang uuwi," nakangiting bulong ni Gale habang may matinding pag-iingat na pinagmamasdan ang aming anak na payapang nakahiga sa aking mga bisig.Napangiti ako nang marahan.Ako man ay abot-langit ang tuwang nararamdaman. Sa wakas, pagkatapos ng mahabang pakikipaglaban sa gitna ng malamig na silid ng ospital, makakasama na namin si Niko sa bahay.Napatunayan niyang napakalakas niyang bata dahil nalagpasan niya ang pinakaunang pagsubok sa kaniyang buhay—iyon ay ang lumaban para mabuhay at patuloy na lumakas sa kabila ng kaniyang maagang paglabas.Nakahanda na ang lahat ng aming mga gamit na nakalapag sa gilid ng kama. Kasama rin namin sina Anding at Menggay—ang dalawang kasambahay na dating nakasama ko sa gawaing-bahay —na ngayon ay kinuha ni Gale bilang mga personal na tagapangalaga at alalay ni Niko."Wait here, aasikasuhin ko lang ang bill sa billing section..." malambing na wika ni Gale bago yumuko at marahang iginawad ang isang mainit na halik sa akin
Terakhir Diperbarui: 2026-08-05
Chapter: Chapter 037Malawak at puno ng galak ang mga ngiti namin ni Gale habang nakatayo sa harap ng malaking salamin ng NICU. Nakatitig kami sa aming anak na payapang nakahiga sa loob ng kaniyang incubator.Habang sabik naming hinihintay ang araw na mas lumakas at tuluyang lumusog ang aming sanggol, walang pagod naming inaral ni Gale ang lahat ng dapat matutuhan—mula sa tamang paghawak sa kaniyang napakaliit na katawan, sa pagpapaligo, hanggang sa mabilis at maingat na pagpapalit ng kaniyang diaper."Anak... mas lalo kang gumagwapo araw-araw," malambing na usal ko habang marahang inililigay ang aming anak sa aking mga bisig.Araw-araw kaming bumibisita sa ospital, at masasabi kong sa bawat pagsikat at paglubog ng araw ay may magandang pagbabago sa kalusugan ng aming anak. Mabuti na lamang at pinayagan na kami ng doktor na malayang hawakan at kargahin ang bata. Wala na rin ang mga nakatatakot na tubong nakakabit sa kaniyang maliit na katawan, at nakakahinga na siya nang kusa nang hindi na nangangailangan
Terakhir Diperbarui: 2026-08-02
Chapter: Chapter 036Sa mga sandaling pinagmamasdan ko ang mag-ama ko sa loob ng malamig na silid, tila huminto ang buong mundo.Napakaraming magagandang bagay ang nangyari sa napakaikling panahon—mga bagay na hindi ko kailanman inakalang pwedeng mangyari sa buhay ko.Nagising akong ramdam ang dahan-dahan ngunit totoong pag-aalaga ng asawa ko.Naranasan ko ang paglambot ng puso ng biyanan kong dating tinitingnan ako nang may pagkasuklam.At higit sa lahat, nakikita kong unti-unti nang nagkakaroon ng progreso ang kalusugan ng aming anak.Ang sarap palang pagmasdan ang walang-kapantay na tuwa sa mga mata ni Gale habang may matinding pag-iingat niyang hawak si Niko. Para siyang nakatingin sa tanging yaman na mayroon siya.Habang nakamasid ako sa kanila, hindi ko mapigilang makaramdam ng isang maliit ngunit kumikislap na pag-asa—na sa pamamagitan ng sanggol na ito, tuluyan nang magbabago ang lahat sa amin.Ngayon pa nga lang ay nakikita ko na ang unti-unting pagtupi ng kaniyang matitigas na anggulo. At sana..
Terakhir Diperbarui: 2026-07-29
Chapter: Chapter 57He forced me!Napasulyap ako sa kaniya na malalim ang pagkakatulog pagkatapos ilang beses na may nangyari sa amin.Nanghihina ang katawan ko pero pinilit na bumangon. Mabagal. Takot na bigla siyang magising.Nang sa wakas ay naka alis na ako sa kama. Nanginginig pa ang kamay ko habang pinupulot ang mga damit kong pwersahan niyang tinanggal.I don't really know this man anymore! Lahat ng galaw at lumalabas sa bibig niya ay ibang iba sa William na minahal ko noon.Lumapit ako sa dalawang maleta at maingat itong kinuha. Nagulantang ako ng biglang natumba ang maliit na maleta. Kinakabahan akong napatingin sa may kama.Halos hindi humihinga. Gumalaw siya. Namawis na ako ng malagkit at hinihiling na sana hindi siya nagising.Nakahinga ako ng maluwag ng hindi nagmulat ang mga mata niya. Kinuha ang dalawang maleta at lumapit sa pinto.Nagpapasalamat na lang ako dahil hindi maingay ang pinto kapag binubuksan at sinasara, pero naroon pa rin iyong kaba. Una akong lumabas bago ang maleta ko. Tin
Terakhir Diperbarui: 2025-10-29
Chapter: Chapter 56Ang ingay ng pagpukpok ng gavel ay naging sanhi ng pagdiriwang ko."Sa wakas wala ng visa ang kasal namin."Dahil sa rami ng evidence ay nawalang visa ang kasal namin ni William. Ganun kabilis. Ganun kadali."Congrats Miss Velasco." Attorney Gomez said."Thank you Attorney Gomez!" Buong galak na sambit ko bago kami nagkamay."Ako na ang bahala na magbigay sa kaniya ng kasulatan na wala ng bisa ang kasal ninyo....""Thank you again Attorney..."Sabay kaming naglakad palabas. Paglabas ng court ay naghiwalay na rin kami, may mga importante pa raw siyang aasikasohin kaya naman tinanggihan na niya ang paanyaya ko na kumain kami para sana makapagpasalamat ako.Isang linggo na ang nakalipas magmula ng makadaupang palad ang landas namin nila William. Isang linggo na rin siyang hindi umuuwi.Pagsakay sa luma kong kotse. Pinaandar ko agad ito sa malapit na coffee shop.Pumwesto ako sa may malapit sa pinto, tabi ng glass wall. Habang sumisimsim ng kape, pinagmamasdan ko ang mga sasakyan na dumad
Terakhir Diperbarui: 2025-10-29
Chapter: Chapter 55"Saan mo dadalhin ang asawa ko?" Galit na tanong ni William.Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Tang ina naman, ano bang ginagawa niya. Malalaman na tuloy nila na nagpakasal ako.Nahawa na rin ba si William sa kabaliwan ni Jessica?Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Pati si Jordan ay humigpit ang pagkakahawak sa bewang ko. Sa isang iglap parang nawala lahat ng buto sa katawan ko dahil hindi ko ito maramdaman.Bumaba ako sa pagkakabuhat kay Jordan. Kahit nag aalala siya ay wala siyang nagawa kung hindi sundin ako.Pumunta sa harap namin si William at matalim na tinignan ang kasama ko. Mariin akong napapikit. Bigla akong natakot sa Kuya ko na ngayon ay nasa likod.Nagulat ako ng lumapit siya sa akin. Hinatak ako palapit sa kaniya. Sa isang iglap nasa tabi na ako ni William.Ngayon ko gustong gumawa ng aksyon ang mama niya at si Jessica. Pero tulala silang hindi makapaniwala na nakatitig kay William.Agad na nagtama ang mata namin ni Kuya, umiigting ang mga panga niya at naging matalim a
Terakhir Diperbarui: 2025-10-27
Chapter: Chapter 54Hindi na ako nagtaka sa kamalditahan ni Jaia na pinakita kanina sa loob ng jewelry store. Ang kinababahala ko lang ay ang sinabi niya na may kaya ako.Paniniwalaan kaya siya? I wish not."Nako, nakakainit sila ng ulo. Sarap balatan ng buhay iyang hilaw mong biyenan. Kaloka!" Huminto siya sa paglalakad ng medyo malayo layo na kami pagkatapos ay hinarap niya ako. "Next time ah Aga. Next time na saktan ka ng kahit na sino sa kanila. Tawagan mo ako, pupuntahan kita kahit nasaan ka pa...." Naiinis pa rin na sabi niya.Pinalobo niya ang bibig niya at minsanan binuga ang hangin bago ngumti sa akin. Ginagawa niya iyon tuwing pinapakalma ang sarili."Hayaan na nga lang natin sila. Let's enjoy this day. Don't let them ruin our date....." Dagdag pa niya."You are right. So, icecream?" Nginuso ko ang ice cream store na napansin ko kanina pa.Lumawak ang ngiti niya at para kaming mga bata na nag unahan patakbo sa loob ng ice cream store."Two orders of cookies and cream ice cream!" "Two orders o
Terakhir Diperbarui: 2025-10-27
Chapter: Chapter 53"Baby ngumiti ka naman. Parang hindi ka naman masaya na magkasama tayo ngayon eh!"Nasa Italian restaurant kami. Nag order ako ng pollo alla cacciatora habang siya ay nag order ng Risotto.Masarap ang nakahain na pagkain, hindi nga lang tamang tao ang katapat ko kaya nakakawala ng gana kumain."I'm just tired..." Banggit ko.Tumango siya. Walang nagsalita sa amin buong lunch. Minsan napapansin ko na gusto niyang basagin ang katahimikan ngunit sa huli ay pinigilan niya ang sarili. Siguro ay walang maisip na topic.Sumimsim ako ng wine. Tinignan ko siya."May problema ba? Hindi ka mapakali ah." Usisa ko.Bumuntong hininga siya. Umiling. Pareho kaming napatingin sa cellphone niyang nakalapag sa lamesa ng bigla itong tumunog. Tumaas ang kilay ko ng makita ang pangalan ni Jessica sa screen.Napatingin sa akin si William at ng makitang nakatitig ako sa cellphone niya ay mabilis niya itong kinuha. Binasa niya ang text ni Jessica. Bigla siyang natakot at nabalisa sa nabasa.Naglabas agad siya
Terakhir Diperbarui: 2025-10-27
Chapter: Chapter 52Nawalan ako ng gana na kumain. Nilapag ko sa may lamesa sa living room ang order ko at pabagsak na inupo ang sarili sa may sofa. Nasaktan ako sa sinabi niya. Hindi ko naman intention na landiin iyong si kuya. Sa sobrang gutom ko hindi ko lang napansin na hindi ko pala na doble check ang suot ko. Napatingin ako sa balabal na dala kong bumaba papunta dito. Ito sana ang pangtatakip ko sa katawan ko kapag kinuha ko na ang order pero nakalimutan ko. Muli kong naramdaman ang tunog ng tiyan ko. Napanguso, walang balak kumain. "Anong gagawin mo diyan? Dadasalan?" Inis na sabi ni William na galing sa taas. Hindi naman ako nagpahalata na nagulat sa presensya niya. Paano bigla na lang magsasalita eh hindi ko napansin ang pagbaba niya. "Kakainin siyempre." Angal ko naman ng muling maramdaman ang pagtunog ng tiyan ko na kanina pa nagwawala. Nilabas ko lahat ng binili ko. Isang bucket ng chicken joy. Five pieces of rice. Two order of Cook float. Four order of large Fries. Three Sundae. "Mauu
Terakhir Diperbarui: 2025-10-27
Masuk
