LOGINIt's been two weeks since the first time Gale and I made love. Made love? Masasabi bang made love iyon kung sa aming dalawa ay ako lang ang may nararamdaman? Ni hindi nga ako sigurado sa nararamdaman ko para sa kaniya.Hindi ako makalabas ng mansyon, ni hindi ko makausap sila Aling Juliet dahil parating nariyan si Glenda para suwayin ako. Hindi ako makahinga nang maayos sa mansyong ito. Nagmistula itong bilangguan para sa akin.Ngayong umaga, halos hindi ako nakatulog dahil sa kabang nararamdaman ko. Ilang beses akong nagpabalik-balik sa paglalakad sa harap ng malaking kama. Tagaktak ang pawis mula noo hanggang leeg kahit na nakabukas naman ang aircon dito sa loob.I can't believe kakabahan ako nang 100% para lang sa isang bagay na walang kasiguraduhan. Napabaling ako sa may pinto nang bigla itong bumukas at iniluwa ang Senior Salazar. May nakasunod sa kaniyang lalaki na may dalang medical kit, and I think siya ang private doctor ng mga Salazar."S-Senior..." kinakabahang sabi ko."It
"Masaya ka ba sa sinabi ng Lolo ko, Nicole?"Ang boses niya ay mababa, malamig, at puno ng pait. Napaatras ako nang isang hakbang nang maramdaman kong gumalaw siya papalapit. Mas lalo kong iniyuko ang aking ulo, hindi alam kung paano sasagutin ang kanyang tanong."H-Hindi ko po ginusto ito, Sir Gale..." pautal-utal at halos pabulong kong sagot, nag-uumpisa nang mangilid ang aking mga luha. "Ang gusto ko lang naman ay ang kalayaan ko... ang makaalis na rito sa mansyon ninyo, i-iyon naman talaga ang plano ko." Napalunok ako, unt-unti ko nang nararamdaman ang pamamasa ng aking palad dahil sa sobrang kabang nararamdaman."Makaalis?" Isang mapait na tawa ang pinakawalan niya bago tuluyang binuwag ang natitirang distansya sa aming dalawa. "Pagkatapos ng nangyari sa atin kagabi, sa tingin mo ba hahayaan ka lang ni Lolo na lumabas ng gate na iyon?" galit na tanong niya. "At anong sabi mo, balak mo talagang umalis? Pagkatapos mong bumukaka sa akin kagabi, Nicole... Balak mo lang pala akong lay
Walang balak na magsalita; kahit nakikita ko naman sa mga mata nila na hindi nila gusto ang sinabi nang matanda. Ngunit ang batas nang mayayaman, ang pinakamatanda sa pamilya ang siyang may hawak nang control. At walang sinoman ang pwedeng tumanggi sa gusto niya."Juliet," mariing tawag ni Rage sa matandang mayordoma ng mansyon.Mabilis na lumapit si Aling Juliet na kanina pa nakatayo malapit sa hagdan, bakas ang kaba at pag-aalangan sa kanyang mga mata habang palipat-lipat ang tingin sa amin ni Gale. "Ano po iyon, Sir Rage?""Mula sa araw na ito, alisin mo na si Nicole sa lahat ng kanyang mga tungkulin bilang kasambahay," utos ng matanda, pormal at walang anomang bakas ng pag-aalinlangan.Bigla akong napatingin sa matanda, nagtataka at nagugulohan. Ano ang ibig niyang sabihin?"Ipag-utos mo sa ibang mga katulong na ilipat ang lahat ng kanyang mga gamit. Ilagay ninyo siya sa isa sa mga marangyang guest room sa ikalawang palapag. At siguraduhin ninyong maayos, malinis, at kumpleto ang
Matapos bitawan ni Glenda ang mga mapang-insultong salita, mas lalo akong nanliit sa aking sarili. Masyadong matalim ang mga salita niyang diretso sa puso ko, bawat kataga ay tila ba may lasing na humihiwa sa aking natitirang halaga. Ramdam ko ang bawat tingin ng pamilya Salazar na nakatutok sa akin—mga tinging puno ng pandidiri, pagpapasya, at pagsubaybay sa aking reaksyon na parang isa akong maruming insekto na nakapasok sa kanilang marangyang tahanan.Tahimik akong nagdasal, humihiling na sana, kahit kunti lang ay ipagtanggol ako ni Gale. Ngunit ang patuloy na pananahimik niya sa tabi ko ang nagpapatunay na wala nga talaga siyang pakialam sa akin.𝐵𝑎𝑘𝑖𝑡 ℎ𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑘𝑎 𝑚𝑎𝑔𝑠𝑎𝑙𝑖𝑡𝑎, 𝐺𝑎𝑙𝑒? Sigaw ng aking isipan habang mas tumitindi ang panginginig ng aking buong katawan.Naikuyom ko nang mariin ang aking mga palad.Magmula nang pumasok ako sa mansyong ito, wala akong ibang ginawa kundi ang sumunod sa bawat utos ni Gale, ang tiisin ang ugali niya... Kahit wala siyang ip
"Oh, Nicole. Anong nangyari sa 'yo?" nag-aalalang sabi ni Aling Juliet nang mamataan ako nitong papasok sa mansion.Ni hindi ko magawang itaas ang aking paningin. Pakiramdam ko, bawat sulok ng aking katawan ay nadungisan na, at ang natitira kong lakas ay unti-unti nang nauubos. "P-Pasensya na po... Ayaw ko na po rito..." nasasaktang sabi ko bago nagpatuloy sa paghakbang papasok. Lumabas ang boses ko na tila isang pira-pirasong bulong—basa sa luha at durog ang dignidad.Ramdam ko ang matinding bigat ng bawat hakbang, habang ang aking mga kamay ay nanginginig na pilit pinupunasan ang mga luha sa aking pisngi upang hindi mahalata ang labis na pinsala."T-Teka, Nicole..." tila nag-aalalang sambit muli ni Aling Juliet. Sa pagkakataong ito, may kakaiba at mabigat na babala na humalo sa kaba ng kanyang boses.Pagtapak ko mismo sa makintab at malamig na sahig ng sala ay biglang napatigil ang buong mundo ko. Nanigas ang aking mga paa, hindi ako nakagalaw sa sobrang gulat nang nadatnan ko."Nar
Nanatili akong bingi sa marahang katok na iyon ni Gale sa pinto ng banyo. Ipinikit ko ang aking mga mata, hinahayaang lamunin ako ng dilim at ng katotohanang kailanman, hindi ako magiging sapat. Ang mga huling salita niya at ang sarkastikong boses ng kanyang ina ay tila nag-iwan ng sugat sa puso ko na hindi na kailanman maghihilom. "Nicole... Mag-usap tayo." Muling bumasag ang boses ni Gale mula sa labas. May kaunting diin na sa pagkakataong ito, bakas ang pagmamadali at tila naiipit na tono. "Open this... Pag-usapan natin ang nangyari sa atin kagabi." Napahikbi ako nang mahina, pilit na tinakpan ang aking bibig gamit ang nanginginig kong kamay upang hindi niya marinig ang aking pagkasira. 𝑃𝑎𝑟𝑎 𝑠𝑎𝑎𝑛 𝑝𝑎? "S-Sir... Nagbibihis pa po ako!" dahilan ko. Ayaw kong lumabas. Natatakot ako na baka paglabas ko ay muli lang akong matupok ng nagbabagang emosyon ni Gale. Paano ko haharapin ang pamilya niya ngayon? Sa dinami-dami ng araw na makita nila kami, bakit sa ganitong pagkakata
“I don’t want a toy anymore.” Sigaw ng bata. Gamit ang maliit na kamao ay pinagsusuntok niya ang ama sa mukha. Sinangga naman ni Gale ang suntok ng anak. “Stop it kiddo.” Malumanay na utos niya sa anak. Never niyang sinigawan o pinagalitan ang bata. Kaya lumaki itong walang kinakatakutan kung hin
Naiintindihan ko na si mama, para manatiling buo ang pamilya kailangan mong magtiis at magpakatanga sa kagagohang ginagawa ng asawa mong hindi iniisip ang kapakanan ng inyong anak. Samantha Bernardo is my insecurities. Dahil sa kanya, ang dami kong nakitang mali sa akin. Akala ko nga perpekto na ak
Hindi ako mahuhulog sa kanya, iyon ang akala ko. He’s cold, distant, and arrogant towards me. I will never fall for a man like him. But I was wrong. Minahal ko pa rin siya. “Bakit ngayon ka lang?” Alas dos na ng umaga at kakauwi lang ng magaling kong asawa. Paakyat na siya ng hagdan ng magsalit
I never expect na mapapagod din pala ako sa kanya, na susukuan ko rin pala siya sa huli. “Thank you Mike.” Saad ko sa kaibigan. “Are you really sure about this?” May lungkot sa mga mata niya. “Yes, sure na ako!” Nakangiting sagot ko. Tumango siya. Pagkatapos niyang iabot sa akin ang sadya ko ay







